به مناسبت سالگرد شهادت ابوعبیده؛ صدای امت، نماد صدق و جهاد و استقامت
به قلم: صلاح الدین مجاهد
[وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ] (سورة آل عمران ــ ۱۶۹)
و کسانی را که در راه خدا کشته شدهاند مرده نپندارید، بلکه آنان زندهاند (و) پیش پروردگارشان روزی داده میشوند.
تقبّله الله في الشهداء ورفع درجته، وجعل له بين الشهداء مقامًا محمودًا.
ابوعبیده تنها یک سخنگو نبود؛
او صدای یک امت بیدار، فریاد مظلومیت فلسطین، و زبان گویای شرافت و ایستادگی در برابر اشغال و جنایت بود. واژههایش از خاک زخمی غزه برمیخاست، اما پژواک آن در قلب همهٔ آزادگان جهان طنین میانداخت. او با کلامی استوار، معادلات دشمن را به چالش کشید و حقیقت مقاومت را بیپرده به جهانیان نشان داد.
شهادت او ـ که از سوی مقاومت تأیید شد ـ پایان راه نیست؛
بلکه آغاز فصلی تازه از مقاومت آگاهانه و ریشهدار است. خون او نه خاموشی، که روشنی آفرید؛ نه پایان، که تداوم مسیر. خونش چون جوهر سرخ در تاریخ مبارزه نقش بست و پرچم ایستادگی را برافراشتهتر از همیشه به دست نسلهای پس از خود سپرد.
ابوعبیده از آنان بود که پیمانشان را با خدا صادقانه ادا کردند؛ همانگونه که قرآن کریم فرمود:مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا (احزاب/ ۲۳)از مؤمنان مردانیاند که به آنچه با خدا پیمان بستند صادقانه وفا کردند؛ برخی به شهادت رسیدند و برخی در انتظارند، و هرگز پیمان خود را دگرگون نکردند.
او از همان مردان صادق بود؛ نه در گفتار که در میدان، نه در شعار که در هزینهدادن. زندگیاش گواه صدق بود و شهادتش مُهر تأیید آن. نحسبه کذالک و الله حسیبه
امروز امت اسلامی نه یک سخنگو، که یک قهرمان راستین را بدرقه میکند؛ قهرمانی که با صداقت، شجاعت و وفاداری به عهد الهی زیست و با عزت به دیدار معبود شتافت.
راه او باقی است، صدايش خاموش نمیشود، و پرچمی که برافراشت تا آزادی فلسطین و کرامت امت، بر زمین نخواهد ماند.
رحمالله شهیدنا…
و سلامٌ على الصادقين.