اشغال ترکستان شرقی؛ جنایتی فراموششده
به قلم: کیوان مریوانی
چین در سال ۱۹۴۹ میلادی منطقهی کاملاً مسلماننشین ترکستان شرقی را به اشغال خود درآورد؛ درست یک سال پس از اعلام موجودیت رژیم صهیونیستی اسرائیل.
این سرزمین که ساکنان اصلی آن را اویغورها، قزاقها، قرقیزها و دیگر اقوام مسلمان تشکیل میدهند، از سوی دولت کمونیستی چین با نام تحمیلی «سینکیانگ» (بهمعنای مرزهای جدید) نامگذاری شد؛ نامی که خود بیانگر نگاه استعمارگرانهی پکن به این سرزمین است.
▪ پروژهی سیستماتیک نابودی هویت اسلامی
رژیم کمونیستی چین طی دههها، سیاستی هدفمند و برنامهریزیشده برای حذف هویت دینی، فرهنگی و تاریخی مسلمانان ترکستان شرقی در پیش گرفته است؛
سیاستی که امروز به یکی از گستردهترین نمونههای سرکوب مذهبی سازمانیافته در جهان معاصر تبدیل شده است.
▪ از سال ۲۰۰۸ تاکنون؛ سرکوب سازمانیافته
از سال ۲۰۰۸ میلادی، دولت چین با شدتی بیسابقه اقدام به موارد زیر کرده است:
• بازداشتهای گسترده و بدون محاکمه
• کنترل و تجسس عقیدتی، مذهبی و سیاسی
• سرکوب خشن اقوام مسلمان اویغور، قزاق و دیگر گروهها
تمام این اقدامات صرفاً به دلیل مسلمان بودن انجام میشود.
▪ اردوگاههای «بازآموزی»؛ زندانهای عقیدتی
میلیونها مسلمان به اردوگاههایی منتقل شدهاند که حکومت چین آنها را «مراکز آموزش شغلی» مینامد، اما در واقع:
• زندانهای عقیدتی هستند
• محل شستوشوی مغزی اجباری
• اجبار به ترک اسلام و تمجید از حزب کمونیست
• همراه با شکنجههای روانی، جسمی و کار اجباری
▪ جرم: مسلمان بودن
در ترکستان شرقی، این امور جرم محسوب میشوند:
• نماز خواندن
• روزه گرفتن
• حجاب اسلامی
• بلند بودن ریش
• ترک مشروبات الکلی
• مطالعه قرآن و کتابهای اسلامی
دولت چین همهی این موارد را «نشانههای افراطگرایی» میداند.
▪ سکوت معنادار جهان اسلام
با وجود گستردگی و مستند بودن این جنایات،
سکوتی سنگین و نگرانکننده بر بخش بزرگی از جهان اسلام حاکم است؛
سکوتی که بیش از آنکه ناشی از ناآگاهی باشد، ریشه در مصلحتطلبی سیاسی و وابستگیهای اقتصادی به چین دارد.
در این صورت مسئلهی ترکستان شرقی،نه یک موضوع داخلی چین است،نه صرفاً یک پروندهی حقوق بشری؛ بلکه مسئلهی هویت، کرامت و آزادی مسلمانان است که عمداً به حاشیه رانده شده است.