ماه: ژانویه 2026

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۲)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

چه در آن زمان و چه امروز… منابع روسی سعی می‌کنند تعداد نیروها و خودروهای زرهی خود را که برای حمله به گروزنی اعزام شده بودند، کمتر از حد واقعی اعلام کنند. و بر این اساس، تعداد چچنی‌هایی که از شهر دفاع می‌کردند را به میزان قابل توجهی افزایش دهند. این قابل درک است؛ روس‌ها نمی‌توانستند برای تأیید بی‌آبرویی خود به اعداد واقعی استناد کنند.

۱۵۰۰ خودروی زرهی در حمله به گروزنی و محاصره استفاده شد. این واقعیت که طبق ادعای منابع روسی، ۱۵۰۰۰ سرباز در این حمله شرکت داشتند، چیزی جز لبخند تحقیرآمیز را تداعی نمی‌کند.

در ارتش روسیه، این تنها قدرت یک لشکر است. در همین حال، گروزنی از چهار طرف توسط دو لشکر به فرماندهی روخلین و بابیچف و دو تیپ ترکیبی به فرماندهی ژنرال پولیکوفسکی و ژنرال استاسکوف مورد حمله قرار گرفت. این حداقل ده‌ها هزار سرباز است.

به این نیروها باید انبوه عظیم نیروهای داخلی، پلیس ضد شورش و واحدهای واکنش سریع ویژه، و همچنین واحدهای سرویس امنیت فدرال (که اکنون سرویس امنیت فدرال نام دارد) به علاوه نیروی هوایی را اضافه کرد.

در مورد نیروهای شبه‌نظامی چچن، تعداد آنها در مجموع به چند هزار نفر می‌رسید. از این تعداد، تقریباً ۴۰۰ تا ۵۰۰ چچنی از به اصطلاح “گردان آبخازیا” تجربه جنگی واقعی داشتند.

ستاد کل چچن چندین واحد رزمی داشت که در مجموع به ۳۰۰۰ نفر می‌رسید. بیش از نیمی از این واحدها به دلایلی از منطقه جنگی عقب‌نشینی کردند. و به طرز عجیبی، اولین کسانی که فرار کردند چچنی‌ها بودند – افسران حرفه‌ای ارتش شوروی، به استثنای دو یا سه نفری که به فراخوان دودایف به چچن آمده بودند.

اما واحدهای مسلح چچنی دائماً توسط جوانان روستایی که به فراخوان جهاد پاسخ می‌دادند، تقویت می‌شدند. آنها داوطلبانه برای اولین بار در زندگی خود وارد گروزنی شدند تا در نبرد شرکت کنند. هر گروه ورود خود را به همراه ژنرال مسخدوف در ستاد کل، واقع در زیرزمین ساختمان ریاست جمهوری، جشن گرفت.

پس از دریافت دستورالعمل‌ها و مهمات، گروه‌ها به سمت مواضع تعیین‌شده خود حرکت کردند. در میان آنها بسیاری بودند که برای اولین بار مسلسل به دست می‌گرفتند، اما از اعتراف به آن خجالت می‌کشیدند. بنابراین، ستاد کل یک اردوی آموزشی یک هفته‌ای را که در یکی از جماعت‌های رزمی برپا شده بود، تصویب کرد که در آن نحوه کار با سلاح، تاکتیک‌های اولیه نبرد شهری و دعا (ذکر) در طول نبرد آموزش داده می‌شد.

گروه به طور متوسط شامل ۱۲ تا ۱۵ نفر بود. و همانطور که در تلویزیون چچن توصیه شده بود، هر گروه سعی کرد یک نارنجک‌انداز، یک مسلسل و یک تفنگ تک‌تیرانداز تهیه کند. اما در واقعیت، همه گروه‌ها نمی‌توانستند نارنجک‌انداز یا تفنگ بخرند – آنها گران بودند. و همه افراد گروه حتی مسلسل هم نداشتند.

در طول تغییر شیفت در مواضع مقدم (رباط)، که به طور متوسط هر سه روز یکبار اتفاق می‌افتاد، اغلب سلاح‌ها جا می‌ماندند. مجاهدین غیرمسلح مجبور شدند به سمت پایگاه خود پیشروی کنند و خطر رویارویی با نیروهای ویژه دشمن را که شبانه به پشت جبهه مجاهدین اعزام شده بودند، به جان بخرند.

این وضعیت واقعی با “جنگجویان آموزش دیده دودایف” بود.

با توجه به حقایق فوق، دلایل حمله ناموفق، که توسط نویسنده مقاله عربی ذکر شده است، بسیار غیرقابل قبول به نظر می‌رسد.

کله چې «حنفي‌توب» د مرجئه نقاب شي او طاغوت د نجات ورکوونکي په توګه معرفي شي

د امت په تاریخ کې تل داسې یو جریان موجود و چې ایمان یې له عمل څخه جلا کاوه او د همدې تفکیک له لارې یې د واکمنانو ظلم سپین باله؛

دا هماغه مرجئه ده؛ هغه مکتب چې ویل یې «ګناه ایمان ته زیان نه رسوي»، او پایله یې دا وه چې دین د سیاسي قدرت پر وړاندې تسلیم شو.

نن هم هماغه مفکوره، په نوې بڼه راګرځېدلې ده؛

ځینې درباري علما د حنفي تر نوم لاندې، خو د مرجئي روحیې سره،

د پاکستان د سکولر او مزدور واکمنانو تر څنګ ولاړ دي،

او د حق ترڅنګ د درېدو پر ځای، د طاغوتونو تر شا صف نیسي.

مرجئه؛ له تاريخه تر نن پورې

مرجئه په تاریخ کې د ظالمو خلافتونو د ټینګښت وسیله وه؛

او زموږ په زمانه کې د تابع او وابسته نظامونو د مشروعیت جوړولو اله ګرځېدلې ده.

هلته چې:

• سکولرېزم «مصلحت» بلل کېږي،

• وابستګي «سیاسي حکمت» نومېږي،

• او امریکا — دا ښکاره طاغوت — د «امنیت نجات ورکوونکی» معرفي کېږي،

پوه شئ چې دا فقه نه ده؛

دا د قدرت په ګټه د دین تحریف دی.

پر شریعت‌پالو فشار؛ د مرجئه تلپاتې دود

هر ځای چې مرجئه واکمن شوي،

د شریعت‌پالو مؤمنانو پر مخ لارې تنګې شوې دي؛

ځکه چې ژوندی ایمان د وابسته قدرت لپاره خطر ګڼل کېږي.

نن هم:

• د نرمې فتوا له لارې،

• د طاغوت سره د پخلاينې په ژبه،

• او د شریعت‌پالو بهیرونو د بدنامولو له لارې،

په عملي ډول د مؤمنو وروڼو کار سختوي

او د امریکا د ولکې او لوېدیځ نظم لپاره میدان هواروي.

خو الهي سنت نه بدلېږي

د الله نصرت نه په شمېر پورې تړلی دی او نه په رسنیو؛

په ایمان پورې تړلی دی — که څه هم لږ وي.

«كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ»

تاریخ شاهد دی:

• مرجئه پاتې نه شول،

• درباري علما هېر شول،

• او طاغوتونه یو په بل پسې راپرځېدل.

خو ریښتینی ایمان پاتې شو؛او هر ځای چې مؤمنان پر حق ودرېدل، د الله نصرت — که څه هم ناوخته — راورسېد.

پایله

• مرجئه دین داسې غواړي چې د طاغوت لپاره بې‌خطر وي.

• درباري علما دین د وابسته نظامونو د ثبات وسیله ګرځوي.

• شریعت‌پال د فشار او بدنامۍ نښه ګرځي.

خو د الله وعده روښانه ده:

حق، باطل له منځه وړي، که څه هم باطل ډېر شور او ځوږ ولري.

به بهانه ی راهپیمائی عظیم مردم ایران در محکومیت اغتشاشات دی ۱۴۰۴: امت آماده و ضرورت قدرت و مهارت نظامی در عصر ما

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی  

بعد از چند رو اغتشاش در چند روز گذشته ی دی ماه ۱۴۰۴ش و بعد از کشته و زخمی شدن تعداد زیادی از مردم ایران توسط این اغتشاشگران و بخصوص توطئه ی «کشته سازی» که این جنایتکاران آموزش دیده از مردم عادی و فریب خورده ی معترض برجای گذاشتند، ابتدا نیروهای امنیتی این اغتشاشگران همسو با آمریکا و صهیونیستها را جمع کردند و بعد از تولید امنیت توسط این نیروهای حافظ امنیت، مردم ایران نیز به خیابانها ریختند و دشمنان خارجی و داخلی را کاملاً ناامید کردند.

با این وجود آنچه باعث تولید این امنیت فراگیر شد و دشمنان خارجی را از مداخله در امور کشور ناامید کرد قدرت نظامی و امنیتی نیروهای حاکمیت بر دارالاسلام ایران بود نه نصیحتها و ….

پس امت زمانی عزتمند می‌ماند که در برابر دشمنان آماده، هشیار و برخوردار از قدرت باشد. تاریخ ما گواه است که هرگاه مسلمانان قوی بودند، دشمن جرأت تجاوز نداشت، و هر زمان که سستی و غفلت در آنان پیدا شد، مصیبت و اغتشاش و فتنه گری و در نهایت اشغال سرزمین‌ها آغاز گشت.

الله متعال در قرآن کریم با فرمانی روشن می‌فرماید:وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ وَمِن رِباطِ الخَيلِ تُرهِبونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُم (انفال/۶۰) تا آنجا که می‌توانید در برابر دشمنان، توان و نیروی لازم و اسبان آماده کنید تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان را بترسانید.

رسول الله صلی الله علیه وسلم هم منظور از «قُوَّةٍ» را «الرمی» تفسیر می کند؛ یعنی این آیه و تفسیر رسول الله صلی الله علیه وسلم صریح می‌گویند که قدرت نظامی، آماده‌گی و مجهز بودن یک واجب شرعی و ضامن عزت امت و تنها ابزار «بازدارنده» ی دنیوی در برابر تجاوزات این دشمنان خارجی و داخلی است.

رسول‌الله صلی الله علیه وسلم باز امت را به فراگیری مهارت‌های جنگی تشویق کرده و فرمودند:ارموا بني إسماعيل فإن أباكم كان راميًا (صحیح بخاری و مسلم) تیراندازی کنید، زیرا پدر شما اسماعیل نیز تیرانداز بود.

در حدیث دیگری آمده است:كلُّ لَهوٍ يَلهو به الرجل باطلٌ إلا رَميَهُ عن قَوسِهِ وتأديبَه فرسَهُ ومُلاعَبَتَه أهلَه (سنن نسائی) هر سرگرمی بیهوده است مگر تیراندازی، تربیت اسب و بازی با خانواده.

و نیز فرمود:علِّموا أبناءكم السباحةَ والرمايةَ وركوبَ الخيل. در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم، اسب وسیلهٔ یجنگ، سفر و اقتدار بود، امروز جای اسب را تانک، ماشین نظامی، جت جنگی، اوناع موشکها، پهپاد و تکنولوژی گرفته است.

 پس روح حدیث این است که مسلمان همیشه باید ابزار زمانه ی خود را برای دفاع و جهاد بیاموزد و اگر دیروز تیراندازی با کمان بود، امروز تیراندازی با سلاح‌های مدرن است و اگر دیروز سوارکاری بر اسب بود، امروز فراگیری رانندگی نظامی، تانک، پهپاد و هواپیماست و اگر دیروز شنا برای عبور از رودخانه‌ها ضروری بود، امروز آموزش غواصی، چتربازی، جنگ شهری و دفاع شخصی لازم است.

در هر صورت، قدرت، امان و عزت امت است؛ ضعفی که امروز در بسیاری سرزمین‌های اسلامی می‌بینیم نتیجه ی ترک آمادگی و سلاح است و اگر امروز ترامپ جنایتکار و صهیونیستهای وحشی قدرت ضربه زدن به دارالاسلام ایران را ندارند و اگر اغتشاشات جنایتکاران وحشی داخلی در میان معترضین ایرانی بعد از آنهمه صبر و مماشات و «کشته سازی»  به خوبی مدیریت و مهار می شود به دلیل قدرت نظامی و امنیتی دارالاسلام ایران است.

امت باید از کودک تا پیر، زن و مرد به اندازهٔ توان خود آموزش‌های نظامی، روحیهٔ مقاومت و دفاع از دین و میهن را زنده نگه دارد.

امت خوابیده خوراک دشمنان است؛ و امت آماده خاری در چشم ظالمان. این را در مدیریت اغتشاشات و همچنین در راهپیمائی عظیم دیروز ۲۲دی ماه ۱۴۰۴ش مردم ایران با چشم خود دیدیم .

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۱)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

در روزهای اول حمله، مجاهدین چچنی خیابان‌های گروزنی را به گورستانی برای خودروهای زرهی روسی تبدیل کردند.

گزیده‌ای از خاطرات یک کهنه سرباز: “ما در تلاش برای پایبندی به حقیقت، از آن روزها برای شما خواهیم گفت…”

… حمله برق‌آسا به پایتخت چچن شکست خورد و نبرد در داخل شهر به مدت ۵۴ روز ادامه یافت (جنگ در حومه و حومه شهر تا اواسط مارس ۱۹۹۵ ادامه داشت .

مجاهدین چچنی نه تنها مقاومت شایسته‌ای از خود نشان دادند، بلکه در روزهای اول حمله، خیابان‌های گروزنی را به گورستانی برای خودروهای زرهی روسی تبدیل کردند.

این امر منجر به سردرگمی و آشفتگی کامل در میان نیروهای روسی شد. جنگجویان چچنی با غیرت شکارچیان، خودروهای زرهی روسی را نابود کردند. داستان‌های عجیبی در مورد فرار یک تانک روسی از یک ژیگولی وجود دارد که یک نارنجک‌انداز چچنی، که از پنجره به بیرون خم شده بود، سعی داشت به هدف در حال فرار ضربه بزند.

در آن زمان، تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران جنگی از آژانس‌های خبری برجسته غربی، از جمله نمایندگان رسانه‌های اصلی روسیه، در گروزنی بودند. نمایندگان سازمان‌های حقوق بشر و بشردوستانه نیز حضور داشتند. تمام جهان شاهد شکست نقشه‌های ژنرال‌های روسی بودند.

و همانطور که انتظار می‌رفت، طوفانی از انتقاد در جامعه روسیه فوران کرد. همه و همه صحبت کردند: کارشناسان نظامی، نمایندگان مجلس، فعالان حقوق بشر و رهگذران عادی. بسیاری با تمسخر از پاول گراچف، وزیر دفاع روسیه، نقل قول کردند که روز قبل گفته بود گروزنی را می‌توان با یک هنگ چترباز در عرض دو ساعت تصرف کرد.

از میان تمام دلایلی که برای حمله ناموفق ارائه شد، دو دلیل برای عموم مردم روسیه جذاب‌ترین و راحت‌ترین بود:

اولین و تکرارترین دلیل این بود که پیشروی ستون‌های تانک به داخل شهر بدون پشتیبانی کافی پیاده نظام، یک اشتباه بزرگ بود.

دومی، که به راحتی برای مردم عادی روسیه جذاب بود، این افسانه بود که «پسران ۱۸ ساله بی‌تجربه» برای حمله به گروزنی علیه «جنگجویان باتجربه و آموزش‌دیده دودایف» فرستاده شده‌اند.

بیایید فوراً به ادعای دوم بپردازیم تا دوباره به آن برنگردیم. نه تنها نیروهای ضربت ارتش منظم روسیه برای حمله اعزام شدند، بلکه قاتلان باتجربه وزارت کشور و نیروهای ویژه نیز که قیام‌های مردمی را در اوش، فرغانه، تفلیس، باکو و ویلنیوس با خون سرکوب کرده بودند، نیز در این حمله شرکت داشتند.

در میان آنها همان موجودات انسان‌نمایی بودند که در سال ۱۹۹۲ نوزادان اینگوش را تکه‌تکه کردند و جلوی چشم مادرانشان به خوک‌ها خوراندند. بنابراین، داستان‌های پسران ۱۸ ساله نمی‌تواند قلب افرادی را که خشم وحشیانه و سادیستی ارتش روسیه را تجربه کرده‌اند، لمس کند.