ماه: ژانویه 2026

بیانیه تحلیلی شورای امنیت دارالاسلام ایران درباره اقدامات تروریستی جدی/ دی ماه ۱۴۰۴

بسم الله الرحمن الرحیم

به استحضار ملت شریف و غیور ایران اسلامی می‌رساند که مجموعه رصد و دریافت‌های اطلاعاتی و زنجیره اقدامات امنیتی طی روزهای گذشته، خادمان شما در مجموعه دستگاه‌های امنیتی، انتظامی و قضایی کشور را به این جمع‌بندی رسانده است که پس از وقوع جنگ تحمیلی ۱۲ روزه آمریکا و رژیم صهیونیستی و مقابله مقتدرانه ایران اسلامی با این تجاوز، دشمن به این نتیجه رسید که استفاده صرف از ابزار نظامی نمی‌تواند ملت ایران را تسلیم کند. همبستگی و یکپارچگی اجتماعی کم‌نظیر ملت یکی از ارکان اصلی پیروزی ایران اسلامی در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و نقطه اتکای نیروهای مسلح ایران برای پاسخ به متجاوز بود.
از این رو آمریکا و رژیم صهیونیستی تاکتیک خود را تغییر دادند و انسجام اجتماعی ملت ایران را هدف گرفتند، تا به خیال خود بستر در هم شکستن اراده ملی ایرانیان را فراهم کنند.
پس از اعتراضات مسالمت‌آمیز بازاریان و اصناف در برخی شهرها، ریاست محترم جمهور طی جلساتی صحبت‌های نمایندگان آن‌ها را بی‌واسطه شنیدند و ضمن توصیه به پلیس برای همراهی و صبوری در برابر تجمعات مسالمت‌آمیز، دستورات لازم را برای رفع دغدغه‌های فعالان اقتصادی صادر کردند.
اما هسته‌های آشوب سازمان‌یافته نخواستند تجمعات مسیر مسالمت‌آمیز خود را طی کند و با به خشونت کشاندن اعتراضات در شهرهای مختلف کشور طی روزهای نهم تا هفدهم دی، خساراتی را به مردم و کشور وارد کردند.
پس از این مرحله، طی روزهای هجدهم و نوزدهم دی‌، با هدف از کنترل خارج کردن اوضاع و نا امن‌سازی شهرها از طریق استفاده از خشونت حداکثری و حملات مسلحانه هدفمند و سازمان‌یافته به اماکن و تجمعات به قصد کشته‌سازی و تخریب اموال عمومی و شخصی مردم، اقدامات تروریستی متعددی در نقاطی از کشور صورت گرفت. طی این اقدامات، تروریست‌ها علاوه بر خساراتی که به بازارها و فروشگاه‌ها، بانک‌ها، مساجد و حسینیه ها، خودروهای امدادی، وسایل حمل و نقل عمومی، مراکز درمانی، پمپ بنزین‌ها، و سایر اموال عمومی و خصوصی وارد کردند، جنایات داعش‌گونه‌ای نظیر سوزاندن افراد در آتش، سر بریدن و کارد آجین کردن، در کنار استفاده گسترده از سلاح‌های گرم را رقم زدند که منجر به شهادت ۲۴۲۷ نفر از مردم بی گناه و حافظان نظم و امنیت، از مجموع ۳۱۱۷ جان باخته ی این حوادث شد.
بر اساس مستنداتی که در اختیار شورای امنیت کشور قرار دارد، در این دو روز، یک جنایت فجیع تمام‌عیار با حمایت بدخواهان ایران اسلامی علیه ملت ایران به ثبت رسیده است.
به مدد الهی و با تدبیر و مواضع داهیانه و حکیمانه مقام معظم رهبری (مد ظله العالی) با همت و اقدامات هوشمندانه و جان‌فشانی‌های نیروهای امنیتی و انتظامی و نیز به برکت حضور حماسی ملت ایران در ۲۲ دی، دشمن جنایتکار در رسیدن به هدف شوم گسترش آشوب و ناامنی در کشور ناکام ماند. و به یاری خداوند متعال و با کمک همه هم‌وطنان بصیر و رشید، بار دیگر انسجام و اتحاد ملی، شکست دیگری را به ایران‌ستیزان تحمیل کرد.

بیانیه ی رسمی از نهاد حکومتی دارالاسلام ایران در مورد اغتشاشات جدی/ دی ۱۴۰۴ش: 
۲۴۲۷شهید از ۳۱۱۷ جان باخته

بنیاد شهید و امور ایثارگران دارالاسلام ایران  پیرامون تعداد شهدا و جانباختگان اغتشاشات جدی/ دی ۱۴۰۴ش بیانیه ای رسمی صادر کرد که در آن آمده است:


بسم الله الرحمن الرحیم

من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلاً

  دست خیانتکار دشمنان ایران با عاملیت عوامل تروریستی آموزش دیده و در امتداد جنگ ۱۲ روزه، باری دیگر به جنایتی بزرگ آلوده شد.
با قلبی آکنده از اندوه و مالامال از غمی جانکاه و مصیبتی سترگ، به اطلاع ملت بیدار ایران اسلامی می‌رسانیم که بنا بر اطلاعات دریافتی از سازمان پزشکی قانونی، در حوادث تروریستی روزهای گذشته که یادآور جنایات بی‌رحمانه و خشن گروه‌های تکفیری و داعشی بود، ۲۴۲۷ تن از شهروندان مظلوم و بی‌گناه ایران عزیزمان- اعم از نیروهای حافظ امنیت و اقشار گوناگون مردم- از مجموع ۳۱۱۷  جانباخته ‌ی آن حوادث، به فیض شهادت نائل آمده‌اند؛ ملت ایران امروز یکپارچه سوگوار جان‌های پاک و بی‌گناه این شهیدان گلگون کفن است.
بای ذنب قتلت؟ به راستی این فرزندان مظلوم  ایران، به کدامین گناه کشته شدند؟ خون پاک جوانانی بی‌نظیر با قساوت و بی رحمی عوامل تروریستی آموزش‌دیده بر زمین ریخته شد. پیکر پاک آنها سوزانده شد، اربا اربا شد، سر از تن آنها جدا کردند و حتی به پیکر بی جان آنها نیز رحم نکردند.
بسیاری از شهدا رهگذرانی بودند که با هدف کشته سازی و یا در تیراندازی ها و توحش کور تروریستی به شهادت رسیدند و برخی نیز از معترضانی بودند که در میان جمعیت هدف گلوله عوامل سازمان یافته تروریستی قرار گرفتند.
همه‌ اینها همچون شهدای هشت سال دفاع مقدس و سایر شهیدان انقلاب اسلامی فرزندان این ملتند و آغوش ملت ایران تا ابد به روی شهدای خود باز است.
به طور حتم ملت ایران تروریست‌های وابسته به رژیم جنایتکار صهیونیستی و  اذناب و عوامل آنها که توسط سران مجرم ایالات متحده آمریکا حمایت و تجهیز و تسلیح شدند، و از هرگونه تعدی و توحش علیه جان و مال و مقدسات ملت ایران فروگذار نکردند، را رها نخواهد کرد.
قاتلان فرزندان این مرز و بوم و حامیان آنها بابت شرارت های خود پاسخگو خواهند شد.
چگونه از درد و غم به شهادت رساندن کودک بی‌گناه سه ساله و پنج ساله و سایر کودکان رهگذر سخن بگوییم و با قاتلان آنها رفتار کنیم که حق این توحش و جنایت ادا گردد؟


وَ سَیَعلَمُ الَّذینَ ظَلَموِّا اَىَّ مُنقَلَبٍ یَنقَلِبون.

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۸)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

در اینجا، دشمن مواضع را با آتش مستقیم تانک‌ها، خودروهای جنگی پیاده نظام، هویتزرها می‌کوبید و راه‌ها را با آتش خمپاره می‌پوشاند. و طبیعتاً همه نمی‌توانستند تحمل کنند… و به دنبال بهانه‌ای برای ترک مواضع خود بودند.

برخی به دلیل جراحات جزئی عقب‌نشینی کردند. دیگران به گروه انتقال شهید به خانه پیوستند و تعداد اسکورت‌ها گاهی بیش از هفت نفر بود. این امر عملاً موقعیت را لو می‌داد. برخی دیگر نیز بدون دلیل آنجا را ترک کردند.

اما کسانی نیز بودند که معجزات شجاعت و جسارت را نشان دادند. آنها خودروهای زرهی دشمن را منهدم کردند، از فاصله نزدیک به پیاده نظام آنها شلیک کردند، مسیرهای منتهی به مواضع خود را مین‌گذاری کردند و در جستجوی گروه‌های دشمن به گشت‌زنی پرداختند.

به طور معمول، تعداد چنین افرادی کم است. اما آنها به اندازه کافی هستند که با سرمشق خود، عزم و اراده را در اطرافیانشان القا کنند. پس از مدت کوتاهی، جوانان به اقدامات خود اعتماد به نفس پیدا کردند و به سرعت اصول اولیه جنگ را آموختند. و طی چند هفته جنگ، تعداد شرکت‌کنندگان در دفاع افزایش یافت و احساس مسئولیت برای آرمان مشترک در بین مردم احیا و تثبیت شد.

دسته دیگری از جهادگران نیز وجود داشتند. آنها ساکت، نامحسوس، کم صحبت، هرگز مواضع خود را ترک نمی‌کردند و وظایف محوله خود را انجام می‌دادند. وقتی آنها شهید می‌شدند یا زخمی به خانه بازمی‌گشتند، روستاییان دیگر شگفت‌زده می‌شدند. آنها شگفت‌زده شدند زیرا هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که آنها قادر به جنگیدن باشند. اما حالا مردم به آنها طور دیگری نگاه می‌کردند.

در میان نیروهای مقاومت، افراد جسور و شجاع صدها نفر و افراد مردد و ضعیف هزاران نفر بودند. در مرکز شهر، در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری، بیش از ۱۰۰ مجاهد خط مقدم را حفظ کردند. و این داستان نیست. این واقعیت توسط کسانی که در جنگ شهری شرکت داشتند و هنوز زنده هستند، تأیید خواهد شد.

۱۰۰ جنگجو در برابر دو لشکر روسی. حتی اگر این لشکرها نمی‌توانستند در شرایط شهری با تمام قوا مستقر شوند، چنین عدم تناسبی در توازن نیروها شگفت‌انگیز بود.

در توصیف آن روزها، ما سعی کرده‌ایم به واقعیت وفادار بمانیم و روح زمان را منتقل کنیم. و اکنون خواننده می‌تواند برای خود نتیجه‌گیری‌های خاصی بکند. و با این حال، برای توضیح شکست حمله برق‌آسا، عقل متعارف «داده‌های معادله» را دستکاری خواهد کرد.

ما قبلاً در مورد این موضوع بحث کرده‌ایم. برای مثال، آنها می‌توانند قدرت ارتش روسیه را کاهش دهند، عدم هماهنگی ژنرال‌ها، جدایی واحدهای خط مقدم از رده‌های دوم، فقدان ارتباطات خوب و غیره را اغراق کنند. در عین حال، آنها می‌توانند پتانسیل استراتژیک مقاومت چچن را اغراق کنند.

استقامت و شجاعت سربازان همیشه مورد احترام بوده است. و چنین مواردی در میان نیروهای دفاعی گروزنی رخ داده است، همانطور که روزنامه‌نگاران خارجی متعددی مستند کرده‌اند. با این حال، حتی این هم شکست حمله را توضیح نمی‌دهد.

تنها توضیح صحیح برای این وقایع این است که شکست این حمله از پیش تعیین شده بود.

حتی اگر ژنرال‌های روسی نیروی انسانی و تجهیزات بیشتری را برای حمله به کار می‌گرفتند، نتیجه همان می‌شد: سربازان روسی به مدت ۵۴ روز در گروزنی گیر می‌افتادند و همان تلفات را متحمل می‌شدند.

غزه و اهل آن، ایران و اغتشاشات دی ماه آن، تکرار تاریخ در آینه ی سیره نبوی

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی

پس از پایان جنگ احزاب در سال پنجم هجری، هنگامی‌که سپاه احزاب از اطراف مدینه عقب نشست، مسلمانان احساس کردند که دوره‌ای از آرامش فرا رسیده است. اما در همان لحظه، جبرئیل امین بر رسول الله صلی الله علیه وسلم فرود آمد و فرمان الهی را با این مفهوم رساند که:  «سلاح‌هایتان را زمین مگذارید؛ زیرا هنوز مأموریتی ناتمام باقی است.»

این مأموریت، حرکت به‌سوی قبیله ی بنی‌قریظه بود؛ همان قبیله‌ای که در اوج جنگ، پیمان خود با مسلمانان را شکست و با دشمنان خدا همدست شد. رسول الله صلی الله علیه وسلم بی‌درنگ لشکر را آماده کرد و در کمتر از یک روز مدینه را ترک گفت. در محاصره ی بنی‌قریظه، عدالت الهی تحقق یافت و خیانتکاران به کیفر خود رسیدند.

این واقعه در تاریخ اسلام، نقطه ی عطفی است که نشان می‌دهد پایان جنگ، پایان جهاد نیست؛ بلکه آغاز اجرای عدالت است.

اسلام تنها به دفاع بسنده نمی‌کند، بلکه با خیانت و پیمان‌شکنی قاطعانه برخورد می‌کند.

امروز، در قرن پانزدهم هجری، صحنه ی غزه و اغتشاشات دی ماه ایران بعد از جنگ ۱۲ روزه ی با آمریکا و صهیونیستها، یادآور همان لحظه‌های صدر اسلام است. لحظه‌به‌لحظه ی مقاومت، تفسیر عملی آیات قرآن و بازتابی از همان روح سیره نبوی است؛ روحی که در آن ایمان بر ترس، و عدالت بر سازش غلبه دارد.

در گزارش‌های میدانی آمده بود که کنترل میلیشیاها در جنوب غزه انجام شده و بسیاری از آن‌ها بازداشت و برای بازجویی منتقل شده‌اند، در روزهای پس از اغتشاشات دی ماه ایران نیز می بینیم که بسیاری از لیدرهای آشوب طلب و مجری جنگ شهری در ایران توسط نهادهای امنیتی دستگیر و به مراجع قضائی سپرده شده اند؛ این دو رخداد، یادآور آن فرمان الهی است که پس از احزاب صادر شد که مفهوم آن این است که : «سلاح را زمین مگذارید تا صف خیانت‌کاران از صف مؤمنان جدا شود.»

بدین‌گونه، تاریخ تکرار می‌شود؛ نه به‌عنوان رویدادی گذشته، بلکه به‌عنوان جریان زنده ی ایمان و مقاومت که از مدینه تا غزه و ایران امتداد یافته است.

با آنکه اغتشاشات و آشوب طلبی مجریان جنگ مسلحانه ی شهری در ایران خاموش شده است اما تا پایان فتنه ی خائنین داخلی و مدیریت فتنه گران خارجی باید با «قدرت نظامی» و بر اساس «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ» (انفال/۶۰) به عنوان تنها عام بازدارنده بعد از نصرت الله، ایستادگی کرد و به پیش رفت. 

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۷)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

سه مانع اول ترس.

تمام کسانی که به گروزنی رسیدند، سپس در میدان مینوتکا در قسمت جنوبی شهر گرد هم آمدند. بوی جنگ از قبل در اینجا قابل لمس بود، زیرا گلوله‌های تانک گهگاه به مجتمع‌های مسکونی اطراف می‌رسیدند. اما توپ‌های اصلی از مرکز شهر می‌آمدند. اکثر آنها غیرمسلح بودند. برخی نارنجک‌انداز و برخی دیگر تفنگ شکاری داشتند. تعداد کمی مسلح به مسلسل و نارنجک‌انداز بودند.

رسیدن به شهر را می‌توان نشانه روشنی از غلبه بر اولین مانع ترس دانست. اما ترغیب مردم به رفتن به مرکز شهر، جایی که نبرد در جریان بود، دشوار بود. مسخدوف دستیاران خود را فرستاد تا از افراد جمع شده بخواهند به مقر فرماندهی بیایند.

نماینده مسخدوف برای گروه‌هایی از شبه‌نظامیان سخنرانی کرد و سپس به همراه کسانی که تصمیم به جنگ گرفته بودند، به مرکز شهر رفت. خیابان اصلی که آنها به مرکز شهر رفته بودند، زیر آتش خمپاره بود. در طول مسیر، برخی از داوطلبان عقب ماندند و بی‌سروصدا به کوچه‌ها و ورودی‌ها پیچیدند. بنابراین، زمانی که به پل روی سانژا رسیدند، مواقعی بود که فقط ۵ تا ۷ نفر از گروه باقی مانده بودند و می‌توانستند جزو کسانی باشند که بر مانع دوم ترس غلبه کرده بودند.

تنها کاری که باقی مانده بود عبور از پل برای رسیدن به میدان بود، جایی که ساختمان شورای وزیران در سمت راست و کاخ ریاست جمهوری در سمت چپ، در آن سوی میدان، قرار داشت، جایی که ستاد کل قرار داشت.

این پل، که به “شورای وزیران” معروف بود، زیر آتش خودروهای جنگی پیاده نظام و مسلسل‌های سنگین از سمت کتابخانه جمهوری بود. هر کسی که جرات عبور از آن را داشت، بر مانع سوم ترس غلبه می‌کرد.

ده‌ها نفر جلوی پل جمع می‌شدند و پشت دیوارهای خانه‌های اطراف پنهان می‌شدند. گهگاه کسی دعا می‌کرد، بالا می‌پرید و چمباتمه می‌زد و از روی پل می‌دوید. اما بسیاری جرات نمی‌کردند و ایستاده می‌ماندند و به دیوارهای خانه‌ها چسبیده بودند.

یک روز، شامیل باسایف نزدیک شد. او در وسط پل ایستاد، رو به شبه‌نظامیان کرد، دستانش را باز کرد و با صدای بلند فریاد زد: “به من نگاه کنید… ببینید، من ایستاده‌ام… ببینید، هیچ اتفاقی برای من نیفتاده است… بیایید برادران، به جلو! دنبالم بیایید!” برخی از داوطلبان به شامیل توجه کردند و از روی پل دویدند.

سطح متفاوتی از آزمایش‌ها در انتظار کسانی بود که بر خود غلبه می‌کردند و به مواضع خود می‌رسیدند.