د امريکا بيا راستنېدل؛ د فتنې او خيانت پيل!

د امريکا بيا راستنېدل؛ د فتنې او خيانت پيل!

سره له دې چې د امارت اسلامي وياند مولوي ذبيح‌الله مجاهد په څرګند ډول ويلي چې د بګرام هوايي اډه به هېڅکله امريکا ته ونه‌سپارل شي، اوس د دې خبرې راپورونه خپرېږي چې د امريکا د سفارت د بيا پرانيستلو په اړه خبرې روانې دي. دا خبره د افغانستان د مسلمان ملت لپاره د يو ستر خطر زنګ دی.

د امريکا د سفارت راستنېدل، د هغه شيطان لويې بېرته راتګ معنا لري، چې شل کاله يې د مسلمانانو وينې تویې کړې، قرآنونه يې وسوځول، د خلکو عزتونه يې تر پښو لاندې کړل، او دا هېواد يې په کنډواله بدل کړ.

ايا موږ هېر کړي چې همدغه امريکا وه چې د امارت اسلامي نظام يې نسکور کړ، زرګونه بې‌ګناه افغانان يې په بګرام زندان کې وځورول، او زموږ له خاورې يې د امت اسلامي پر هېوادونو بمبار وکړ؟

د امريکا د سفارت بيا پرانيستل نه پرمختګ دی، نه سياست؛ بلکې دا د نوې فتنې، جاسوسۍ، ګډوډۍ او وېش پيل دی. هر ګام چې د دې شيطان په لور اخيستل کېږي، دا د هغو شهيدانو او مجاهدينو د وينو سره ښکاره خيانت دی چې د اسلام د عزت او د افغانستان د خپلواکۍ لپاره يې سرونه قربان کړل.

اې د امارت مشران!

د افغانستان مسلمان ملت به هېڅکله اجازه ور نه کړي چې د امريکا بيرغ بيا د کابل پر بام ورپېږي.

خپلواکي د دښمن په موسکا مه خرڅوئ!

بار دیگر ثمره ی خیانت به دین و ملت و خاک و بی عرضگی کُردهای سکولار و مزدور را ببینید، اینبار در کُردستان سوریه

بار دیگر ثمره ی خیانت به دین و ملت و خاک و بی عرضگی کُردهای سکولار و مزدور را ببینید، اینبار در کُردستان سوریه

به قلم: ابوخالد کُردستانی

در میان احزاب سکولار و مرتد کُرد و به شاهدی تمام کسانی که از نزدیک با این احزاب سکولار در ارتباط بوده اند می توان گفت کُردهای سوریه به دلیل محرومیتهای زیاد و دوری از آگاهی های لازم و اینکه اولین بار توسط عبدالله اوجالان مرتد با دیدگاههای انقلابی کمونیستی آشنا شدند جزو سر سخت ترین جنگجویان میان این مرتدین سکولار به شمار می روند، با این وجود جالب است بدانید که همینها نیز در برابر مسلمین مجاهد مثل سایر مرتدین سکولار جزو بی غیرت ترین و ترسوترین افراد میان کُردها هستند.

سایر سکولاریستهای مرتد هم که به دین و ملت خود خیانت کرده و در اختیار کفار سکولار خارجی و حاکمیتهای منطقه ای هستند با آنکه در برابر مردم مسلمان خود جزو خشن ترین و بی رحمترینها هستند اما در برابر مسلمین مجاهد جزو بی غیرترینها می شوند، حتی در برابر قدرتهای به ظاهر اسلامگرا نیز باز جزو بی غیرترینها هستند.

فقط کافی است بدانید که در اوایل انقلاب اسلامی ۵۷ ایران با تمام سروصدائی که احزاب سکولار کومله و دمکرات داشتند و با آنهمه عوامفریبی و بسیج مردمی که از کُردهای ایران کردند و با آنکه از حمایت صدام حسین سکولار و پس مانده های رژیم پهلوی و ساواک و تمام سکولارهای مسلح کمونیست و سوسالیست داخل ایران هم برخوردار بودند با این وجود زمانی که از سوی نیروهای ایرانی به آنها حمله شد کمتر از چند ماه دوام نیاوردند و به عراق ریخته شدند.

در کُردستان عراق هم که بارزانی ها و طالبانی ها نوبیتی برای صدام حسین سکولار مزدوری می کردند و بعدها به مزدوری برای آمریکا و صهیونیستها و قدرتهای منطقه ای درآمده اند اما زمانی که گروه چند نفره ی امارت اسلامی افغانستان در هورامان غربی به رهبری ماموستا کریکار و جماعت انصارالاسلام شکل گرفت تمام این احزاب از عهده ی این چند مجاهد برنیامدند تا اینکه آمریکا و انگلیس همزمان با حمله ی به صدام حسین به این جماعت هم حمله هوائی و زمینی کرد و این جماعت از مواضع خود در هورامان بیرون رانده شد.

جالب است بدانید که این احزاب بارزانی و طالبانی پس از رفراندوم نمایشی مورد حمله ی حشد شعبی قرار گرفتند و آمریکا و صهیونیستها و تمام غربی های مدعی حمایت از آنها، این مرتدین و خائنین سکولار را رها کرده و تماشاچی شدند، خودشان به تنها حتی ۲۴ ساعت در برابر حشئ شعبی دوام نیاوردند و در همین مدت کم ۵۱درصد از خاک تحت سلطه  ی خودشان از جمله کرکوک را واگذار کردند.

در کُردستان سوریه هم زمانی که آمریکا مزدوران سکولار و مرتد پ.ک.ک را رها کرد کمتر از چند ساعت بعد از خیانتشان در سری کانی، دولت اسلامی (داعش) همه ی آنها را جارو کرد و تنها یک محله در کوبانی را در اختیار داشتند تا اینکه ۹۲ کشور دنیا به دادشان رسیدند.

پس از آن نیز زمانی که آمریکا طی معامله ای با حکوت سکولار و مرتد ترکیه آنها را برای گروههای شبه اسلامی مزدور ترکیه رها کرد، این گروهها از عفرین تا سریکانی را به تصرف خود درآوردند که تا همین الان هم در تصرف آنهاست و این بی عرضه های پ.ک.ک حتی توان مقاومت چند ساعته ی بدون حمایت هوائی آمریکا و تحالف را هم نداشتند.

البته فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا، سنتکام، نیز در بیانیه‌ای اعلام کرد: سنتکام به نظارت دقیق وقایع در شمال شرق سوریه ادامه می‌دهد.

بله، آمریکا تماشاچی نابود شدن مزدورانش است؛ همان کاری که ترامپ با اغتشاشگران سکولار و خائن ایران در دی ۱۴۰۴ش انجام داد. گفت در میدانها بمانید، کمک در راه است، اما در نهایت از رهبر ایران تشکر کرد که مثلاً چند نفر از این خائنین را به خاطر او اعدام نکرده (آنهم کلاً دروغ و ادعا).

امروز در سوریه، احمد الشرع (جولانی) مزدور بهتری برای آمریکا و صهیونیستها و غرب است و آمریکا قصد دارد به پ.ک.ک بگوید اگر من نباشم تو هیچی نیستی و الان هم تصمیم من بر آن است که در حاکمیت جولانی ادغام و حل شوی، پس زر اضافی نزن و ادای پهلوان پنبه ها را درنیار.

لازم است بدانید که جنگ این مرتدین سکولار کُرد در سوریه و عراق در جنگ با تنظیم دولت اسلامی (داعش) به این شکل بود که آمریکا و حول و حوش ۹۲کشور همپیمان با او ابتدا با تمام قدرت منطقه یا محله و خانه ای که افراد دولت اسلامی در آن بودند را به شدت بمباران می کردند و آنرا شخم می زدند و به دنبال آن این سگهای بوکش و خائن هم بر زمین سوخته عکس می گرفتند و زخمی ها و اسرائی که قدرت حرکت نداشتند و تسلیم شده بودند را با خود می آوردند و نمایش رسانه ای پر سروصدا برگذار می کردند.

این واقعیت این خائنین سکولار مزدور و بی غیرت میان کُردهای مسلمان و باغیرت است.

 در تازه ترین اقدام و در سوریه هم داریم می بینیم که آمریکا بعد از اینهمه مزدوری که از این مرتدین پ.ک.ک کشید و آنهمه نفری که از آنها در راه اهداف کثیفش به کشتن داد امروز به همراه شرکایش نظاره گر تکرار سناریوهای قدیمی برای مزدوران است و اینبار اینها را برای مزدوران خائن و شبه اسلامی باند جولانی حاکم بر دمشق رها کرده است.

مزدوران شبه اسلامی و خائن باند جولانی ابتدا با یک درگیری ساده محله «شیخ مقصود» و «اشرفیه» حلب و کل حلب و حومه ی آنرا در روز چهارشنبه از نیروهای سوریه دموکراتیک (قسد / پ.ک.ک) و شاخه نظامی آن، یگان‌های مدافع خلق (YPG/YPJ) پاک کردند و امروز ۲۸دی ماه ۱۴۰۴ش نه تنها غرب و شرق فرات بلکه بخشهای زیادی از استانهای دیرالزور و الرقه و حتی الشدادی از استاد حسکه را نیز از وجود مرتدین سکولار و خائن پ.ک.ک پاکسانی کردند آنهم بدون حتی یک مقاومت چند دقیقه ای پشت سر هم .

جالب است بدانید نه تنها مردم کُرد محله های شیخ مقصود و اشرفیه بلکه مردمان سایر مناطق تحت کنترل مرتدین پ.ک.ک هم در هنگام حمله ی مزدوران به ظاهر اسلامگرای باند جولانی این مرتدین سکولار پ.ک.ک را رها کردند و حتی عده ای از آنها قبل از آنکه نیروهای جولانی به دیرالزور و الرقه برسند با این نیروهای مرتد پ.ک.ک درگیر شدند و مناطق خود را به کنترل درآوردند تا اینکه نیروهای باند جولانی رسیدند.

نیروهای سکولار و مرتد کُرد چنین موجوداتی هستند؛ وفادارترین به دشمنان دین و ملت خود، و خائن ترین  به دین و ملت و خاک خود، و در عین حال ترسوترینهای میان قوم مسلمان و باغیرت و باشهامت کُرد.

وقتی شریعت آسمانی به ابزار سیاستهای سکولاریستی تبدیل می‌شود

  وقتی شریعت آسمانی به ابزار سیاستهای سکولاریستی تبدیل می‌شود

کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)

علما و احزابی که در پاکستان به نام دین تشکل سیاسی ساخته‌اند، اما عملاً در چارچوب حکومت سکولار و نظام وابسته به آمریکا مشارکت می‌کنند، دیگر در جایگاه «راهنمای امت» قرار ندارند؛آنان با این انتخاب، دین را به خدمت قدرت و شریعت را به حاشیه سیاست رانده‌اند.

واقعیت تلخ این است که مشارکت فعال در ساختار سکولاریستی با ادعای دفاع از شریعت جمع نمی‌شود.

وقتی قانون اساسی غیرالهی پذیرفته می‌شود و وقتی پیمان‌های امنیتی غربی مشروع شمرده می‌شود و وقتی تجاوز به سرزمین مسلمانان با واژه‌های نرم توجیه می‌گردد دیگر نام این رفتار «فقه سیاسی» نیست؛ تحریف دین است.

تاریخ این الگو را خوب می‌شناسد؛ چهره‌هایی که دیروز در افغانستان در کنار آمریکا و ناتو ایستادند و امروز در پاکستان برای نظام وابسته مشروعیت دینی می‌سازند.

نام‌ها عوض می‌شود اما نقش همان است که دین برای آرام‌سازی افکار عمومی باشد نه برای ایستادن در برابر طاغوت.

وقتی سکوت در برابر تجاوز با نام «مصلحت» تزئین می‌شود وقتی ظلم ساختاری با عنوان «ثبات منطقه‌ای» توجیه می‌گردد و وقتی دارالاسلام به جای حمایت،به «طرف منازعه» تقلیل داده می‌شود این دیگر بی‌طرفی نیست هم‌راستایی با قدرت مسلط است.

قرآن هشدار داده است: دل‌هایی که حق را می‌شناسند اما به آن عمل نمی‌کنند در معرض قساوت و انحراف قرار می‌گیرند و خطر این انحراف، برای امت کمتر از تجاوز نظامی نیست.

پس مشارکت در نظام سکولار، با ادعای شریعت‌خواهی جمع نمی‌شود و توجیه تجاوز، نصیحت دینی نیست؛ سیاسی‌کاری با لباس دین است و تجربه افغانستان نشان داد که هرجا دین ابزار قدرت شد نخست استقلال رفت سپس امنیت و در نهایت خود دین قربانی شد.

امت آگاه است و دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان، این مسیرهای آزموده و شکست‌خورده را نه تکرار می‌کند، نه مشروع می‌داند.

کله چې دین د سکولر سیاست وسیله شي

کله چې دین د سکولر سیاست وسیله شي

کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)

هغه علما او ګوندي مشران چې په پاکستان کې د دین تر نوم لاندې سیاسي حزبونه جوړوي، خو عملاً د سکولر، امریکا-پال نظام برخه ګرځي، نور د امت د رهبري مقام نه لري.

دوی په خپله کړنه کې دین د قدرت خدمتګار او شریعت د سیاست له منځه شړلی دی.

دا یو روښانه حقیقت دی:

په سکولر نظام کې فعاله ګډون او د شریعت د دفاع دعوه یو له بل سره نه جوړېږي.

کله چې غیرالهي اساسي قانون منل کېږي، کله چې د لوېدیځ امنیتي تړونونه مشروع ګڼل کېږي، او کله چې پر مسلمانانو تېری د نرم الفاظو په پرده کې توجیه کېږي

دا فقه نه ده؛ د دین تحریف دی.

تکراري څېره، یو شان رول

تاریخ دا څېره ښه پېژني؛

هغه کسان چې پرون په افغانستان کې

د امریکا او ناټو تر سیوري لاندې ودرېدل، نن په پاکستان کې د هماغه تابع نظام لپاره دیني مشروعیت جوړوي.

نومونه بدلېږي، خو رول یو دی: دین د ولس د غولو لپاره، نه د طاغوت پر ضد د درېدو لپاره.

دین د امت لپاره که د پنجاب د واک لپاره؟

کله چې چوپتیا د «مصلحت» په نوم سینګارېږي، کله چې جوړښتي ظلم د «سیمه‌ییز ثبات» تر عنوان لاندې توجیه شي، او کله چې دارالاسلام د ملاتړ پر ځای د «شخړې لوري» ته راټیټ شي دا بې‌طرفي نه ده؛ د واکمن ځواک سره همغږي ده.

قرآن خبرداری ورکړی:

هغه زړونه چې حق وپېژني خو پرې عمل ونه کړي، د قساوت او انحراف پر لور ځي؛ او دا انحراف د امت لپاره له پوځي تېري هم خطرناک کېدای شي.

پایله

• په سکولر نظام کې ګډون د شریعت‌غوښتنې له دعوې سره نه جوړېږي.

• د تېري توجیه کول نصیحت نه دی؛ په دین سیاست کول دي.

• د افغانستان تجربه وښوده:

هر ځای چې دین د قدرت وسیله شو، لومړی استقلال له منځه لاړ، بیا امنیت، او په پای کې خپله دین قرباني شو.

امت باید خبر وي:

دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د خپلواکۍ او شریعت حاکمیت ته ژمن دی، او هېڅ تړون یا فشار د دې ارادې ماتولو توان نه لري.

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۶)

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۶)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

مردم به خود، به قدرت و حق خود برای دفاع از دین و آزادی خود، برای دفاع از سرزمین خود ایمان داشتند.

در آن زمان، حادثه جالبی رخ داد که به پربازدیدترین خبر تبدیل شد. پنج یا شش شکارچی روستایی از روستای سعدی-کوتار به طور اتفاقی با یک گروه ویژه از کافران روسی، “عقرب”، که برای عملیات خرابکاری در جنگل به چچن اعزام شده بودند، برخورد کردند.

پس از شلیک گلوله‌های هشدار، شکارچیان از آنها خواستند که سلاح‌های خود را زمین بگذارند. گروه ۴۰ نفره نیروهای ویژه با این باور که در کمین افتاده‌اند، تسلیم شکارچیان شدند. سلاح‌های ویژه مصادره شده از آنها، یک گاری را تا لب پر کرد.

دودایف گفت: “تانک‌ها مانند قوطی کبریت می‌سوزند.” بسیاری این را اغراقی طنزآمیز دانستند که قصد داشت مردم را قبل از درگیری پیش رو تهییج کند.

با این حال، در ۲۶ نوامبر، چچنی‌ها از نزدیک دیدند که تانک‌ها واقعاً مانند کبریت می‌سوزند. علاوه بر این، آنها می‌توانند به گونه‌ای منفجر شوند که برجک در طبقه پنجم قرار گیرد و قاب آن به میدان مجاور پرتاب شود. به خواست خدا، به حکمت او، این تهاجم ننگین تانک توسط مخالفان و شکست شرم‌آور آن، روحیه چچنی‌ها و آمادگی آنها برای نبرد را افزایش داد.

و این باعث شد که مردم در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴ از دیدن ستون‌های تانک نترسدند یا فرار نکنند. علاوه بر این، تانک‌ها هدف نارنجک‌اندازهای چچنی قرار گرفتند. و برای اولین بار در دهه‌ها، ژنرال‌های روسی متوجه شدند که فرستادن ستون‌های تانک به داخل شهر یک اشتباه بزرگ بوده است. در هر صورت، فرستادن تانک‌ها به داخل گروزنی قطعاً یک اشتباه بود.

و با این حال، وقتی می‌گوییم “مردم نترسیدند”، باید توضیح دهیم. تا آخرین لحظه، مردم به نوعی نتیجه صلح‌آمیز، نوعی مذاکرات صلح امیدوار بودند. اما وقتی مشخص شد که حمله به گروزنی آغاز شده است، غم و ترس قلب اکثر مردم را فرا گرفت.

حتی بسیاری از کسانی که سلاح به دست آورده بودند و برای جهاد آماده می‌شدند، در روستاهای خود نشسته بودند و به غرش توپ‌ها گوش می‌دادند. و آن غرش حتی در روستاهای دورافتاده در سراسر چچن نیز شنیده می‌شد.

تنها زمانی که جوهر دودایف روز بعد در تلویزیون محلی ظاهر شد و خودروهای زرهی سوخته روسی و اجساد متجاوزان را نشان داد، روحیه مردم بالا رفت. این به معنای مقاومت بود، این به معنای نبرد بود! و داوطلبان از روستاهای مختلف، در گروه‌ها و دسته‌ها، شروع به ورود به گروزنی کردند.

ضربه وزارت اطلاعات و استخبارات دارالاسلام ایران به شبکه جاسوسی بهائیت فعال در اغتشاشات ۱۴۰۴ش

ضربه وزارت اطلاعات و استخبارات دارالاسلام ایران به شبکه جاسوسی بهائیت فعال در اغتشاشات ۱۴۰۴ش

بهائی ها در اصل دسته ای از شیعیان ۱۲ امامی بودند که ادعا می کنند پیامبری در میان آنها با کتاب‌های جدیدی برای این عصر مبعوث شده است و به این شکل خود را مستقل از اسلام می دانند و مرکز اصلی آنها سرزمینهای تحت اشغال صهیونیستها در فلسطین است.

کسانی از این گروه که قبلا مسلمان بودند جزو مرتدین محسوب می شوند.

وزارت اطلاعات و استخبارات دارالاسلام ایران اعلام کرد که :
با اقدامات اطلاعاتی و عملیاتی سربازان این وزارت شبکه ۳۲ نفره فرقه جاسوسی بهائیت که در اغتشاشات و تخریب گری ها فعال بودند، شناسایی، ۱۲ نفر از عناصر اصلی بازداشت و ۱۳ نفر احضار شدند.
این شبکه در استانهای خراسان رضوی، تهران، کرمان، یزد، سیستان و بلوچستان، البرز، کرمانشاه و مازندران فعالیت داشته‌اند.
هسته مرکزی این فرقه جاسوسی در خانه تیمی در مشهد مستقر و به صورت سازمان یافته پس از مصرف مواد مخدر گل در اغتشاشات اقدام به جسارت به اماکن مذهبی و تخریب کرده است.
براساس اطلاعات به دست آمده و اعترافات عناصر بازداشت شده، مشخص شده این افراد در آتش زدن مساجد، حمله به اماکن دولتی و تهییج و تشویق اغتشاشگران برای حمله به مراکز انتظامی و نظامی نقش موثری داشته اند.یکی از عناصر بازداشتی، سفرهای متعددی به سرزمین‌های اشغالی داشته است.
تحقیقات پیرامون عناصر این شبکه تشکیلاتی فرقه جاسوسی ادامه دارد.
از ابتدای سال جاری ۴۵ نفر از عناصر این فرقه جاسوسی به علت فعالیت های ضد امنیتی، شناسایی و بازداشت شده‌اند.

به بهانه ی اغتشاشات دی ۱۴۰۴ دارالاسلام ایران و دستگیری چند نفر از اتباع افغانستان در ولایت یزد

به بهانه ی اغتشاشات دی ۱۴۰۴ دارالاسلام ایران و دستگیری چند نفر از اتباع افغانستان در ولایت یزد

به قلم: ابوهاجر خان آبادی

با دستگیری چند نفر از ارازل و اوباش با تابعیت افغانی لازم است با احترام به روابط برادرانه و راهبردی میان دارالاسلام جمهوری اسلامی ایران و دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان، به یک نگرانی امنیتی مشترک اشاره شود.

 حضور عناصر وابسته به جمهوریت بیست‌سالهٔ مورد حمایت امریکا و ناتوکه کارنامه‌ای روشن از اختلافات درون‌گروهی، قانون‌گریزی و فساد دارند می‌تواند ناخواسته موجب انتقال تنش و بی‌ثباتی اجتماعی شود و در هر جغرافیایی که مستقر شوند، پتانسیل ایجاد تنش را به همراه می‌آورد.

از منظر مسئولیت مشترک منطقه‌ای و صیانت از امنیت اجتماعی، توصیه می‌شود تمایز روشنی میان پناهجویان واقعی و عناصر وابسته به پروژه‌های شکست‌خورده اشغالگری آمریکا در افغانستان قائل شده و در چارچوب همکاری‌های دوجانبه، نسبت به بازگشت این افراد به افغانستان و رسیدگی مسئولانه به وضعیت آنان اقدام گردد. این رویکرد در راستای تقویت ثبات، اعتماد متقابل و حسن همجواری خواهد بود.

در این صورت پیشنهاد ما به عنوان مهمانان افغانی و مهاجر دارالاسلام ایران که خود را از مجاهدین صف مقدم در برابر آمریکا و صهیونیستها و غلامان آنها می دانیم این است که ارازل و اوباش جمهوریتِ بیست‌سالهٔ امریکا را از ایران بیرون کنید این‌ها پناهجو نیستند، اینها همان مزدوران فراری از افغانستان هستند که به مدت ۲۰ سال در اختیار آمریکا و در خیانت به ملت و دین خود فعالیت کردند که ملت افغانستان بیست سال با همین عناصر سیاه‌روز شد؛ اگر از افراد خانواده های این مزدوران مشخص شود که افرادی در اغتشاشات غلامان آمریکا در ایران شرکت داشته اند برای شما هم روشن می شود که آرامش منطقه با اخراج این فاسدین حفظ می‌شود، نه با پناه‌دادن به آنان اینها حسابشان با مردم شریف افغانستان و مهاجرین افغانا کاملاً جداست اینها حتی در غربت هم تولید ناامنی می کنند بخصوص اگر پای منافع اربابشان آمریکا در میان باشد.

از مسئولین و مردم دارالاسلام ایران می خواهیم اگر در میان هزاران ایرانی فریب خورده یا خائن و مزدور چند جوان فریب خورده ی افغان دیدند ابتدا مشخص کنند اینها به مزدوران فراری ربط دارند یا خیر و به دنبال آن، حساب این چند نفر انگشت شمار را از مردم ضد آمریکائی و ضد صهیونیستی افغانستان خارج کنند.

به خاطر بیاروریم که امارت اسلامی افغانستان نزدیکترین افراد رهبر جیش العدل را به قتل رساند و تا کنون اجازه نداده است حتی یک نفر از دشمنان ایران در افغانستان حضور داشته باشد چه رسد به اینکه از مرزهای طولانی امارت اسلامی افغانستان به ایران خطری متوجه شود.

دو دارالاسلام ایران و افغانستان از حامیان اصلی جهاد فلسطین و غزه هستند و در جنگ با آمریکا و اسرائیل در یک جبهه و در یک سنگر به سر می برند.

تحلیل ترور اکرام‌الدین سریع ( ازخائنین و مزدوران تربیت‌شدهٔ امریکا)و پروژهٔ اتهام‌سازی علیه امارت اسلامی

تحلیل ترور اکرام‌الدین سریع ( ازخائنین و مزدوران تربیت‌شدهٔ امریکا)و پروژهٔ اتهام‌سازی علیه امارت اسلامی

به قلم: فضل احد هراتی

ترور اکرام‌الدین سریع در تهران امر عجیبی نیست. افرادی از این سنخ که طی بیست سال اشغال افغانستان در خدمت امریکا، ناتو و غرب بودند، با فرهنگ خشونت، قانون‌گریزی و فساد پرورش یافتند. اینان همان اربکی‌های فاسد و مجرمی‌اند که در دوران اشغال، هر نوع مفاسدی—از فساد اخلاقی و بی‌بندوباری گرفته تا قماربازی و جنایت—از آنان سر می‌زد. اختلافات درونی، تسویه‌حساب‌های شخصی و درگیری میان خودشان نیز امری شناخته‌شده در کارنامه این جریان‌هاست.

نگران‌کننده‌تر از خود حادثه، طرح فوری و هدفمند اتهام‌ها علیه دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان از سوی برخی محافل رسانه‌ای مخالف است؛ اتهام‌هایی بی‌پایه که با هدف ایجاد تنش و اخلال در روابط دوجانبه طراحی شده‌اند. در این فضاسازی، نقش وزیر سابق اطلاعات پاکستان (جان اچکزی) و رسانه صهیونیستی «اینترنشنال» در دامن‌زدن به اتهام‌ها قابل تأمل است.

روابط میان دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان و جمهوری اسلامی ایران از اهمیت راهبردی برخوردار است. دو کشور برادر بر پایه اصول حسن همجواری، احترام متقابل و منافع مشترک ملت‌ها، همکاری‌های گسترده‌ای داشته‌اند؛ از جمله تبادل اطلاعات حساس امنیتی که نقش مؤثری در تقویت امنیت منطقه‌ای و مقابله با تهدیدهای مشترک ایفا کرده است.

امارت اسلامی همواره بر حفظ و تقویت این روابط تأکید داشته و هیچ‌گونه اقدامی مغایر با امنیت ملی دو کشور یا ثبات منطقه‌ای انجام نمی‌دهد.

این رویداد در منطقه‌ای مجهز به دوربین‌های امنیتی رخ داده، با این حال گزارش‌های اولیه حاوی تناقضات متعدد است. این امر شائبه‌هایی را ایجاد می‌کند که حادثه می‌تواند مشابه ترور غلامی در مشهد باشد. در چنین شرایطی، موضع‌گیری شتاب‌زده فاقد توجیه است و تحقیقات دقیق، جامع و شفاف ضرورت تام دارد.

دو ترور در ایران و یک ترور در افغانستان از جمله ترور حاجی رستم اجباری که عامل اصلی آن آقای علیزایی پس از ترور به ایران فرار کرد نشان‌دهنده وجود برنامه‌ریزی و عملیات امنیتی با هدف ضربه‌زدن به روابط پایدار میان امارت اسلامی و ایران است. انتظار می‌رود مقامات ذی‌صلاح جمهوری اسلامی ایران با انجام تحقیقات جامع، عاملان واقعی این حوادث را شناسایی کرده و جزئیات را با مقامات مسئول افغانستان در میان بگذارند.

برای شناخت ماهیت واقعی این جریان‌های مزدور، کافی است به کارنامه چهره‌هایی مانند عبدالرشید دوستم توجه شود؛ فردی که سال‌ها به‌عنوان بازوی میدانی امریکا و ناتو شناخته می‌شد و نامش با اتهامات سنگین نقض کرامت انسانی، خشونت سازمان‌یافته و رسوایی‌های اخلاقی گره خورده است. طرح اتهامات گسترده درباره آزار و تجاوز جنسی به مخالفان و زیردستان که در سطح بین‌المللی نیز بازتاب یافت نماد روشنی از فروپاشی اخلاق و انسانیت در میان این ارازل تربیت‌شدهٔ اشغال است.

چنین کارنامه‌ای نشان می‌دهد که این افراد نه در گذشته و نه امروز پایبندی به هیچ معیار دینی، انسانی یا اخلاقی نداشته‌اند.

این خائنین و مزدوران که بیست سال در خدمت امریکا، غرب و ناتو بودند، امروز نیز حتی در دارالاسلام ایران با همان روحیه فاسد و اختلافات درونی، به شاخ‌وشانه‌کشیدن علیه یکدیگر مشغول‌اند؛ همان‌گونه که در دوران اشغال افغانستان نیز چنین می‌کردند. واقعیت این است که ریشه ناامنی‌ها، ماهیت فاسد این جریان‌هاست؛ نه امارت اسلامی که همواره بر امنیت، ثبات، حسن همجواری و روابط حسنه منطقه‌ای تأکید کرده است.

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۵)

چچن و نبرد گروزنی (جوخار) [یک جمهوری کوچک با دو ساعت رانندگی از یک سر تا سر دیگر، با جمعیتی کمی بیش از ۱ میلیون نفر] (۵)

به قلم: شمس الدین ناشخویف، کهنه سرباز جنگ

مترجم: کارزان شکاک

وقتی برنامه‌ها و انتظارات انسانی شکست می‌خورد، مردم با اشتیاق به دنبال توضیحاتی برای چرایی اتفاقات می‌گردند. و وقتی آنچه اتفاق افتاده با منطق دنیوی آنها سازگار نیست، شروع به تطبیق داده‌های اصلی با رویداد، تحریف حقایق و اغراق در اهمیت برخی نقص‌ها می‌کنند تا به نحوی نتیجه غیرمنتظره را توضیح دهند. روس‌ها به ویژه مستعد تحریف و جعل هستند.

آنها این کار را بدون ذره‌ای عذاب وجدان انجام می‌دهند، به همین دلیل است که چچنی‌ها ۴۲ تانک، یک اسکادران هلیکوپتر و تعداد باورنکردنی از گردان‌ها و هنگ‌های آموزش‌دیده حرفه‌ای، در مجموع بین ۱۲۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر، داشتند.

هر کسی که در آن رویدادها شرکت کرده یا شاهد آن بوده است، خواهد گفت که این یک دروغ بی‌شرمانه است. اما این حساب ساختگی حداقل می‌تواند به نحوی شکست حمله را توضیح دهد و به مردم روسیه و حتی خود ژنرال‌ها اطمینان خاطر دهد.

با گذشت زمان، از تکرار مکرر، آنها دروغ‌های خود را باور می‌کنند. با این حال، این چیز جدیدی نیست؛ تمام تاریخ روسیه مجموعه‌ای از حقایق تحریف شده است – دروغ، دروغ، دروغ و جعل.

در واقع، همانطور که قبلاً اشاره کردیم، دفاع از گروزنی توسط چندین هزار مجاهد انجام می‌شد. اکثر آنها داوطلبان جوانی بودند که از روستاهای نزدیک و دورافتاده چچن آمده بودند.

در واقع دو تانک آماده نبرد وجود داشت. یکی پشت کاخ ریاست جمهوری پارک شده بود. ژنرال مسخدوف، با مسئولیت خودش، تانک دوم را بسته به شرایط، از یک بخش جبهه به بخش دیگر منتقل کرد. بزرگترین ترس او این بود که توسط نارنجک‌اندازهای خودش از کار بیفتد. درست مانند اتفاقی که برای دو نفربر زرهی که شمیل باسایف از پایگاه گردان آبخازیا به مرکز برای تخلیه مجروحان فرستاده بود، افتاد.

چچنی‌ها گروه‌های خودمختار زیادی بدون ارتباط داشتند و هر وسیله نقلیه‌ای را در خیابان‌های گروزنی با روسی اشتباه می‌گرفتند. در مجموع، چچنی‌ها پنج یا شش وسیله نقلیه زرهی و یک تراکتور MTLB داشتند که برای تخلیه مجروحان استفاده می‌شد.

در بیش از سه سال آزادی، چچنی‌ها خود را متحول کرده بودند و باید توجه داشت که جوهر دودایف و رفقایش در OKChN نقش مهمی در این امر داشتند.

موانع روانی که تبلیغات امپریالیستی برای دهه‌ها در میان مردم فتح‌شده القا کرده بود، شکسته شد. دودایف حافظه تاریخی و حس عزت چچنی‌ها را بیدار کرد و اغلب تکرار می‌کرد که تسلیم شدن در برابر رعیت‌های روسی که هیچ دین، شرف و اخلاقی نداشتند، شرم‌آور است.

او مسائل را به سادگی و روشنی توضیح می‌داد. دودایف می‌گفت مهم نیست یک روس چه نام‌هایی برای خود اختراع کند – “اسپتسناز”، “برِت”های مختلف، “آلفا” و غیره تا آخر الفبا – اینها فقط نام‌هایی هستند که ذره‌ای جوهره یک روس را تغییر نمی‌دهند – او همان برده رقت‌انگیز و فروتن باقی می‌ماند.

هشدار صریح به دارالاسلام ایران درباره ارازل جمهوریت امریکا در افغانستان

هشدار صریح به دارالاسلام ایران درباره ارازل جمهوریت امریکا در افغانستان

به قلم: ابومحود کندزی

اخیراً و در این اغتشاشات جبهه ی آمریکا و صهیونیستها و هرزه های فاسد ایرانی  در دارالاسلام ایران چند تبعه ی افغان هم وجود دارند که توسط استخبارات و نیروهای امنیتی و انتظامی ایران دستگیر شدند.

توصیه ما به عنوان مومنین دارالاسلام ا.ا.افغانستان به دارالاسلام جمهوری اسلامی ایران این است که ارازل و اوباش جمهوریتِ بیست‌سالهٔ امریکا را هرچه زودتر از خاک ایران خارج کند و به افغانستان بازگرداند یا کلاً از خاکش خارج کند که به هر گوری رفتند بروند؛ چرا که حضور این عناصر فاسد، نه از سر مظلومیت، بلکه نتیجه فرار از حساب‌رسی و پیامد اختلافات درون‌حزبی و گروهی خودشان است. اینان حتی در مهاجرت نیز منشأ رعب، وحشت و ناامنی پنهان می‌شوند و آرامش اجتماعی را تهدید می‌کنند.

ملت افغانستان بیست سال تمام، سیاه‌ترین روزگار خود را با همین چهره‌ها سپری کرد؛ افرادی که با حزب‌گرایی، سمت‌گرایی و تفرقه‌افکنی فرامنطقی، جامعه را به آشوب کشاندند. این اختلافات نه بومی بود و نه مردمی، بلکه ریشه در پروژه‌های امریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان داشت و همگی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم وابسته به استخبارات امریکا، غرب و ناتو بودند.

این ارازل جمهوریت ۲۰ سال در خدمت اشغالگران آمریکائی و غربی عمل کردند و هرگونه جنایت، بربریت و فساد را علیه مردم خود روا داشتند و کرامت انسانی، اخلاق و مسئولیت اجتماعی را قربانی منافع اربابان خارجی کردند و امروز نیز همان اختلافات درونی و تسویه‌حساب‌ها را به بیرون از افغانستان منتقل کرده‌اند.

حضور آنان در هر کشوری، نه فرصت است و نه پناه، بلکه انتقال بحران و فساد است.

امنیت منطقه‌ای اقتضا می‌کند که میان مظلوم و پناهجوی واقعی و مزدور فراری تفاوت گذاشته شود. این عناصر نه نماینده مردم افغانستان‌اند و نه قربانی وضعیت؛ بلکه بازماندگان پروژه شکست‌خورده اشغالگری آمریکا هستند که اکنون می‌کوشند هزینه فساد خود را به دیگران تحمیل کنند.

پس مشکل، افغانستان یا امارت اسلامی نیست بلکه مشکل، ماهیت فاسد و وابسته این خائنین است.

آرامش واقعی زمانی تأمین می‌شود که این عناصر از محیط‌های امن خارج شده و مسئولیت اعمال بیست‌ساله خود را بپذیرند، نه آن‌که با نام پناهجو، ناامنی و اختلاف را صادر کنند.