پاسخ به مواضع غیرمسئولانه چین در سازمان ملل؛ پایانِ عصرِ تصمیمگیریِ بیگانگان برای افغانستان
به قلم: سلیمان عبدالرحمن
اظهارات اخیر نماینده چین در سازمان ملل متحد درباره تهدیدات تروریستی در افغانستان، نشاندهنده یک «سیاست دوگانه» و غیرمنصفانه است. چین نمیتواند از یکسو ادعای دوستی و تعامل داشته باشد و از سوی دیگر در تریبونهای بینالمللی، چهرهای ناامن و متخاصم از «دارالاسلام امارت اسلامی» به نمایش بگذارد. اینگونه سخنان غیرمسئولانه، به جای کمک به ثبات منطقه، تنها باعث خدشهدار شدن روابط دیپلماتیک میشود.
دوران تصمیمگیری کشورهای بیگانه برای امنیت و ثبات افغانستان به پایان رسیده است. ملت افغانستان پس از دههها جهاد و رهایی از اشغالِ ننگین آمریکا و ناتو، امروز خود صاحب خانه و مقدرات خویش است. افغانستانِ امروز از هر لحاظ در وضعیت «نرمال و مطلوب» قرار دارد و ادعای وجود تهدیدات گسترده، چیزی جز تکرار ادبیاتِ دورانِ اشغال برای اعمال فشار سیاسی نیست.
درحالیکه امنیت در سراسر افغانستان تأمین شده و حاکمیت مرکزی بر تمام جغرافیا تسلط دارد، استفاده چین از کلیدواژههایی چون «پناهگاه تروریستها»، توهین به اراده ملت و نیروهای امنیتی امارت اسلامی است. چین باید بداند که افغانستان دیگر اجازه نخواهد داد هیچ کشوری، تحت هر عنوانی، در امور امنیتی و داخلیاش مداخله کند.
انتقاد اساسی دیگر به سیاستهای چین، در حوزه اقتصادی است. چندین سال است که پروژه حیاتی «معدن مس عینک» تحت قرارداد شرکتهای چینی است، اما با وجود شرایط امنیتی عالی و فراهم بودن تمام بسترهای سرمایهگذاری، چین به بهانههای واهی از استخراج و سرمایهگذاری اجتناب کرده است.
این معدن بزرگ عملاً توسط چین «بیتکلیف» رها شده و حق ملت افغانستان برای بهرهمندی از منابع ملیشان فدای سیاستهای وقتکشی پکن گشته است. چین به جای ایراد سخنرانیهای بیپایه در سازمان ملل، بهتر است به تعهدات اقتصادی زمینمانده خود عمل کند.
امارت اسلامی افغانستان ثابت کرده است که به دنبال تعامل مثبت با جهان است، اما این تعامل نباید یکطرفه باشد. پکن باید بین «دوستی واقعی» و «ادبیات متخاصم استکباری» یکی را انتخاب کند. افغانستانِ مستقل، دیگر بهشتِ شرکتهای پیمانکار بدعهد و دیپلماتهایی که نان را به نرخ روز میخورند، نخواهد بود.