کله چې دین د سکولر سیاست وسیله شي
کاتب: مُلا نور احمد (کوټه)
هغه علما او ګوندي مشران چې په پاکستان کې د دین تر نوم لاندې سیاسي حزبونه جوړوي، خو عملاً د سکولر، امریکا-پال نظام برخه ګرځي، نور د امت د رهبري مقام نه لري.
دوی په خپله کړنه کې دین د قدرت خدمتګار او شریعت د سیاست له منځه شړلی دی.
دا یو روښانه حقیقت دی:
په سکولر نظام کې فعاله ګډون او د شریعت د دفاع دعوه یو له بل سره نه جوړېږي.
کله چې غیرالهي اساسي قانون منل کېږي، کله چې د لوېدیځ امنیتي تړونونه مشروع ګڼل کېږي، او کله چې پر مسلمانانو تېری د نرم الفاظو په پرده کې توجیه کېږي
دا فقه نه ده؛ د دین تحریف دی.
تکراري څېره، یو شان رول
تاریخ دا څېره ښه پېژني؛
هغه کسان چې پرون په افغانستان کې
د امریکا او ناټو تر سیوري لاندې ودرېدل، نن په پاکستان کې د هماغه تابع نظام لپاره دیني مشروعیت جوړوي.
نومونه بدلېږي، خو رول یو دی: دین د ولس د غولو لپاره، نه د طاغوت پر ضد د درېدو لپاره.
دین د امت لپاره که د پنجاب د واک لپاره؟
کله چې چوپتیا د «مصلحت» په نوم سینګارېږي، کله چې جوړښتي ظلم د «سیمهییز ثبات» تر عنوان لاندې توجیه شي، او کله چې دارالاسلام د ملاتړ پر ځای د «شخړې لوري» ته راټیټ شي دا بېطرفي نه ده؛ د واکمن ځواک سره همغږي ده.
قرآن خبرداری ورکړی:
هغه زړونه چې حق وپېژني خو پرې عمل ونه کړي، د قساوت او انحراف پر لور ځي؛ او دا انحراف د امت لپاره له پوځي تېري هم خطرناک کېدای شي.
پایله
• په سکولر نظام کې ګډون د شریعتغوښتنې له دعوې سره نه جوړېږي.
• د تېري توجیه کول نصیحت نه دی؛ په دین سیاست کول دي.
• د افغانستان تجربه وښوده:
هر ځای چې دین د قدرت وسیله شو، لومړی استقلال له منځه لاړ، بیا امنیت، او په پای کې خپله دین قرباني شو.
امت باید خبر وي:
دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د خپلواکۍ او شریعت حاکمیت ته ژمن دی، او هېڅ تړون یا فشار د دې ارادې ماتولو توان نه لري.