غزه و اهل آن، ایران و اغتشاشات دی ماه آن، تکرار تاریخ در آینه ی سیره نبوی
به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی
پس از پایان جنگ احزاب در سال پنجم هجری، هنگامیکه سپاه احزاب از اطراف مدینه عقب نشست، مسلمانان احساس کردند که دورهای از آرامش فرا رسیده است. اما در همان لحظه، جبرئیل امین بر رسول الله صلی الله علیه وسلم فرود آمد و فرمان الهی را با این مفهوم رساند که: «سلاحهایتان را زمین مگذارید؛ زیرا هنوز مأموریتی ناتمام باقی است.»
این مأموریت، حرکت بهسوی قبیله ی بنیقریظه بود؛ همان قبیلهای که در اوج جنگ، پیمان خود با مسلمانان را شکست و با دشمنان خدا همدست شد. رسول الله صلی الله علیه وسلم بیدرنگ لشکر را آماده کرد و در کمتر از یک روز مدینه را ترک گفت. در محاصره ی بنیقریظه، عدالت الهی تحقق یافت و خیانتکاران به کیفر خود رسیدند.
این واقعه در تاریخ اسلام، نقطه ی عطفی است که نشان میدهد پایان جنگ، پایان جهاد نیست؛ بلکه آغاز اجرای عدالت است.
اسلام تنها به دفاع بسنده نمیکند، بلکه با خیانت و پیمانشکنی قاطعانه برخورد میکند.
امروز، در قرن پانزدهم هجری، صحنه ی غزه و اغتشاشات دی ماه ایران بعد از جنگ ۱۲ روزه ی با آمریکا و صهیونیستها، یادآور همان لحظههای صدر اسلام است. لحظهبهلحظه ی مقاومت، تفسیر عملی آیات قرآن و بازتابی از همان روح سیره نبوی است؛ روحی که در آن ایمان بر ترس، و عدالت بر سازش غلبه دارد.
در گزارشهای میدانی آمده بود که کنترل میلیشیاها در جنوب غزه انجام شده و بسیاری از آنها بازداشت و برای بازجویی منتقل شدهاند، در روزهای پس از اغتشاشات دی ماه ایران نیز می بینیم که بسیاری از لیدرهای آشوب طلب و مجری جنگ شهری در ایران توسط نهادهای امنیتی دستگیر و به مراجع قضائی سپرده شده اند؛ این دو رخداد، یادآور آن فرمان الهی است که پس از احزاب صادر شد که مفهوم آن این است که : «سلاح را زمین مگذارید تا صف خیانتکاران از صف مؤمنان جدا شود.»
بدینگونه، تاریخ تکرار میشود؛ نه بهعنوان رویدادی گذشته، بلکه بهعنوان جریان زنده ی ایمان و مقاومت که از مدینه تا غزه و ایران امتداد یافته است.
با آنکه اغتشاشات و آشوب طلبی مجریان جنگ مسلحانه ی شهری در ایران خاموش شده است اما تا پایان فتنه ی خائنین داخلی و مدیریت فتنه گران خارجی باید با «قدرت نظامی» و بر اساس «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ» (انفال/۶۰) به عنوان تنها عام بازدارنده بعد از نصرت الله، ایستادگی کرد و به پیش رفت.