دلایل شرعی در انهدام حسینیه های شیعیان ۱۲ امامی و مساجد زیدی های یمن و صوفی های افغانستان و پاکستان (۱)

به قلم : ابواسامه بوکانی

دین اسلام دارای قوانین فراگیر ، روشن و آشکاری است که از طهارت و پاکی گرفته تا آداب حکومت داری و اقتصاد و آموزش و پرورش و جنگ و ….. تمام زندگی یک مسلمان را پوشش می دهد . این روزها سوالی که بسیاری از مسلمین را به خود مشغول نموده است آداب جهاد و قتال و جنگ مسلحانه در اسلام می باشد .

در اسلام جنگ جهت آزاد نمودن انسانها از بردگی انسانها ، جنگ با کسی که به سرزمین مسلمین هجوم آورده است ، جنگ با کسانی که از دین و قانون شریعت الله دست کشیده و مرتد شده اند ، جنگ با مسلمانان شورشی و اهل بغی و جنگ به خاطر دفاع از خود و حقوق شخصی مشروع دانسته شده است .

اینها هر یک دارای فقه جداگانه ای هستند که در توان این مقاله نیست و هریک تحقیقات جداگانه و متخصصین خاص خود را می طلبند . نکته ای که بنده قصد دارم به آن بپردازم جایگاه مکانهای عبادی کفار اهل کتاب محارب در هنگام فتح سرزمینهای آنها توسط مسلمین می باشد .

الله متعال در قرآن سوره النساء آیه ۷۶ می فرماید : کسانى که ایمان دارند، در راه خدا پیکار می کنند ؛ و آنها که کافرند، در راه طاغوت. پس شما با یاران شیطان، پیکار کنید (و از آنها نهراسید) زیرا که نقشه شیطان، (همانند قدرتش) ضعیف است.

اسلام دینی است که سزای کسانی که آگاهانه بی گناهی را به قتل برسانند دوزخ می شمارد. خداوند در قرآن سوره المائده آیه ۳۲ می فرماید: به همین جهت، بر بنى اسرائیل مقرر داشتیم که هر کس، انسانى را بدون ارتکاب قتل یا فساد در روى زمین بکشد، چنان است که گویى همه انسانها را کشته؛ و هر کس، انسانى را از مرگ رهایى بخشد، چنان است که گویى همه مردم را زنده کرده است و رسولان ما، دلایل روشن براى بنى اسرائیل آوردند، اما بسیارى از آنها، پس از آن در روى زمین، تعدى و اسراف کردند.

و در آیه ۳۹ و ۴۰ سوره سوره الحج آمده است: به کسانى که ظلم شده ، اجازه جهاد داده شده است؛ چرا که مورد ستم قرار گرفته اند؛ و خدا بر یارى آنها تواناست. همانها که از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند، جز این که مى گفتند: «پروردگار ما، خداى یکتاست» و اگر خداوند بعضى از مردم را بوسیله بعضى دیگر دفع نکند، دیرها و صومعه ها، و معابد یهود و نصارا، و مساجدى که نام خدا در آن بسیار برده می شود، ویران مى گردد و خداوند کسانى که او را یارى کنند (و از آیینش دفاع نمایند) یارى مى کند؛ خداوند قوى و شکست ناپذیر است. در سوره بقره آیه ۱۹۰ نیز آمده است: و در راه خدا، با کسانى که با شما مى جنگند، نبرد کنید و از حد تجاوز نکنید، که خدا تعدى کنندگان را دوست نمى دارد.

در این جا ما آشکارا و به روشنی می بینیم که یکی از اهداف جهاد و جنگ مسلحانه ی مسلمین ، جلوگیری کردن از ویرانی دیرها و صومعه ها، و معابد یهود و نصارا، و مساجدى که نام خدا در آن بسیار برده می شود بیان می گردد .

و در تاریخ غزوات و جنگهای صدر اسلام و حتی پس از آن از ویرا ن نمودن مکانهای عبادی کفار و مشرکین غیر اهل کتابی که حتی در جنگ مسلحانه با مسلمین بوده اند پرهیز شده است ، حالا چه رسد به کفار و مشرکینی که صدها و بلکه هزاران کیلومتر آن طرفتر در دیرها و صومعه ها و معابد شرکی خود مشغول عبادت باشند .

بر خورد ما با غیر مسلمانان در دوستی و سر پرستی آنان دو نوع است‌ :

۱- آنانکه با خدا و رسول سر جنگ و عناد دارند. رابطه جنگ و قتال است ( ال عمران ۲۱ – نساء ۱۴۱ – ممتحنه ۱-ال عمران ۲۸ نساء ۱۴۴ – نساء ۱۳۹ – ۱۳۸ مجادله ۲۲ )

۲- آنانی که به خاطر دین ما را نکشته اند و ما را از دیارمان بیرون نکرده اند . رابطه قسط است ( ممتحنه ۹-۸ )

اینها واقعیتهای دین ما هستند ، و نکته ی دیگر این که : ما فراموش نکنیم که تابع دلیل و برهان هستیم و الله متعال و رسولش صلی الله علیه وسلم به ما هشدار می دهد که نباید همانند جاهلان تابع ظن و گمان بوده و کور کورانه و از روی هوای نفس عمل کنیم و به این شکل به ما یاد می دهد که :

اینانند که اگر از ایشان دلیل و برهان علمی ((غیر از شک و گمان)) بخواهیم چیزی ندارند . (احقاف ۴- انعام ۱۴۸ – بقره ۱۱۱) .

اینانند که خداوند به عنوان تابعین جهل و خرافه که از علم رو گردانند و فکر و روح خود را در شک و تردید نگه داشته اند نام برده و مورد خطاب قرار می دهد (لقمان ۲۳- روم ۵۹) بر مبنای این آگاهی هاست که آنهمه بر علم و یادگیری و آگاهی سفارش شده و از شک و گمان برحذر گردیده ایم :

” ایاکم و الظن فإن الظن اکذب الحدیث ” (الؤلؤ و المرجان ۱۶۶۰) از ظن و گمان پرهیز کنید زیرا ((ظن)) دروغترین سخن است .

و برمبنای جهل و ظن اگر ((من دعا رجلاً بالکفر و قال : یا عدوالله لیس کذلک الاحار علیه (متفق علیه ) آنکه شخص را با نام کافر بخواند یا بگوید: ای دشمن خدا و اینطور نباشد این کلمه بسوی خودش بر می گردد. این است آموزشی دقیق و دیدگاهی عینی نسبت به جامعه و افراد موجود در آن. دیدگاهی کاملاً علمی و کاملاً حقیقی بدور از هر گونه شک و احتمالی . دقیقاً برخلاف تمام دیدگاههای دیگر.

مقامات ایران اجازه دهند درهای جهاد و جهنم را بر توله بن زاید حاکم بر امارات متحده صهیونی باز کنیم

به قلم: عبدالله قشمی

این اصلا برای مردم ما قابل قبول نیست که توله های بن زاید حاکم بر امارات متحده صهیونی با پهپادهای یابون رژیم صهیونیستی به صورت مستقیم به سرزمین ما حمله کنند و بخشی از جبهه ی آمریکایی- صهیونی باشند که از بالاترین مقامهای کشور تا کودکان دبستان ما را ترور کرده باشند اما این توله ها هنوز زنده باشند که با آنها مقابله به مثل نشده باشد در حالی که دفاع مشروع بر اساس تمام قوانین بین المللی و قوانین شریعت الله حق طبیعی ماست.

توله های بن زاید در طول جنگ رمضان ۱۴۰۴ش خود را پشت آمریکا و صهیونیستها مخفی کرده بودند اما این روزها به صورت علنی دارند علیه مردم و سرزمین مان دست به اقدامات نظامی و تجاوزکارانه می‌زنند.

واقعا معقول نیست زمانی که این موجودات خودشان حمله علیه سرزمین و مقامات و مردم ما را که انجام داده اند به صورت رسمی آن را توجیه می‌کنند، ما فقط نگاه کنیم در حالی که اقدام دفاعی ما در از بین بردن این اراذل و اوباش امری پسندیده و کاملاً درست است.

ما مردم اهل سنت جنوب از مقامات محترم کشور خود می خواهیم که اجازه دهند نیروهای خودجوش جهادی شیعی و سنی به خاک امارات متحده صهیونی نفوذ کرده و درهای جهاد و جهنم را بر این خائنین و مرتدین باز کنند.

دموکراسی جدائی دین از زندگی و نظامی کفری است

ارائه دهنده : مجیب الرحمن فرغانه ای

بسم الله الرحمن الرحيم

دموكراسي را كه غرب كافر در سرزمينهاي مسلمان نشين به راه انداخته است  نظام و سيستمي  كفري بوده  كه با اسلام هيچ پيوندي ندارد نه از دور و نه از نزديك . اين نظام با احكام اسلام در كليات و جزئيات و در مصدري كه از آن نشات نموده و عقيده اي كه از آن سرچشمه گرفته و اساسي كه بر آن استوار مي باشد و در افكار و نظامهائي كه با خود آورده است تناقض كلي دارد . به همين دليل است كه انتخابات ، پذيرش و تطبيق و اجرا نمودن دموكراسي و دعوت مردم به سوي آن بر مسلمانان ، حرام مي باشد .

دموكراسي نوعي از سيستمها و نظامهاي حكومتي است كه افراد بشر آن را وضع و ايجاد نموده اند تا از ظلم و حكمروايي حكامشان  به نام دين رهايي يابند . بنابراين دموكراسي رژيمي است كه مصدر ( منبع توليد ) آن بشر بوده و هيچ رابطه اي با و حي و دين ندارد .

اساس و علت پيدايش نظام دموكراسي اين است كه سردمداران حكومتها   بر اين باور بودند كه حاكم يا پادشاه نماينده ي خدا در روي زمين است و او بر انسانها به واسطه ي حجتي كه از جانب الله به وي رسيده است حكومت مي نمايد و گمان مي كردند كه الله براي حاكم سلطه ( توان و صلاحيت ) وضع قوانين و احكام و صلاحيت اجرائي آنرا داده است ، يعني صلاحيت اين را به وي داده است تا بر مردم بر اساس همان  شريعت و قانوني حكم براند كه خود آن را ساخته و پرداخته است . چون ( چنين وانمود مي كرد ) كه وي سلطه و صلاحيت خويش را از جانب خدا به دست مي آورد نه از مردم . لذا آنها بر مردم ظلم مي كردند و بر آنها چنان حكومت مي كردند كه ارباب بر غلام و برده ي خويش  .

بنابر اين در ميان آنها و مردم كشمكشها و اختلافاتي به وجود آمد و فلاسفه و انديشمنداني بروز نمودند كه مسئله ي حكومت داري را به بحث و مناقشه كشاندند و سرانجام نظامي را به منظور حكمروايي بر مردم ساختند كه همين نظام و سيستم دموكراسي مي باشد .  نظامي كه ملت يا مردم در آن مصدر سلطه و صلاحيتها مي باشند و حاكم صلاحيت خويش را از آنها به دست مي آورد ، رهبري از آن ملت و ملت مالك اراده ي خويش بوده و هر طوري كه بخواهد در آن تصرف مي نمايد و هيچ كس بر ملت سلطه نداشته و خود او سيد و آقا بوده و خود احكام و قوانيني را مي سازد كه بر مبناي آن بر خود حكمراني نمايد و مطابق آن حركت كند . خود حاكمي را بر مي گزيند تا به نمايندگي از وي و با استفاده از همان قوانين ساخته ي دست خودش  حاكم بر انها حكومت نمايد . به همين دليل است كه مصدر و منبع رژيم و سيستم دموكراسي به طور كل خود انسان بوده و هيچ ارتباطي با وحي و دين ندارد .

دموكراسي يك واژه و اصطلاح غربي است كه به معني حكومت مردم بر مردم ، توسط  (قوانين ) خود مردم مي باشد ؛ پس اين ملت و مردم است كه حاكم مطلق و داراي صلاحيت مي باشد . طوري كه خود مالك زمام امور خويش است ، اراده ي خويش را تمثيل نموده و خودش آن را به پيش مي برد ، در قبال قدرت ديگري غير از قدرت خودش مسئول پنداشته نمي شود ، خود او نظامها و قوانين را ( از لحاظ صاحب صلاحيت ) توسط نمايندگان برگزيده ي خود وضع مي نمايد و آنرا توسط حكام و قضاتي كه تعيين مي نمايد و توسط كساني كه قدرت و صلاحيت خويش را از وي به حيث منبع صلاحيت به دست مي آورند در عمل پياده مي نمايد . هر فردي از افراد آن همان حقي را دارد كه ديگران دارند ، مانند : به وجود آوردن دولت ، تعيين حاكم و وضع نظامها و قوانين .

اصل در دموكراسي يعني حكومت خود مردم ، اين است كه مردم در يك محل دور هم جمع شده نظامها و قوانين را وضع مي كنند كه بر خودشان اجرا مي گردد ، امورشان را تنظيم نموده و در مواردي كه داوري مطلوب است ، قضاوت مي نمايند ، مگر از اين كه طبعتا ممكن نيست تا تمام مردم در يك مكان جمع گرديده و همه در وضع قوانين سهيم باشند ، لذا ملت براي خود نمايندگاني را برمي گزينند تا وظيفه ي وضع قوانين را به عهده گرفته و نمايندگان واقعي ملت به حساب آيند .

محل اجتماع  اين نمايندگان به نام مجلس نمايندگان ( پارلمان ، سنا ، گنگره ) ناميده مي شود و اين مجلس در نظام دموكراسي همان نهادي است كه اراده مردم را تمثيل نموده و پيكره ي سياسي اراده ي اكثريت مردم را تشكيل مي دهد ، حكومت را انتخاب و رئيس دولت را تعيين مي كند تا حاكم و نماينده مردم در امر اجراي خواست و اراده ي عامه باشد . او قدرت خود را از ملت و مردمي به دست مي آورد كه وي را انتخاب نموده اند تا برايشان بر اساس نظامهاو قوانيني كه آنها وضع كرده اند حكومت نمايد .

پس خود ملت است كه صاحب قدرت و صلاحيت بوده و قوانين را مي سازد و حاكمي را جهت اجرا و تطبيق آن انتخاب مي نمايد و براي اينكه مردم آقا و رهبر خود گرديده و سروري خويش را احراز و با وضع قوانين ، نظامهاي زندگي و انتخاب حاكمان خود بدون كوچكترين جبر و اكراه ، اراده ي خود را به طور كامل عملي نمايند ، نظام دموكراسي مي خواهد كليه آزادي هاي عمومي را كه از لحاظ اساس و شالوده ي  – حقوق انساني – مطرح بوده براي عموم مردم ايجاد و پيشكش نمايد ،تا بدين وسيله آقائي خويش را به دست آورده و خواست خود را با آزادي كامل و بدون هيچ گونه فشار و اجباري تمثيل و جامه ي عمل بپوشاند . اجراي سيادتش ممكن گرديده و اراده ي خود را به طور كامل توسط  وضع قوانين ، نظامهاي زندگي و انتخاب حكامش بدون هيچ جبر و اكراهي  به راه اندازد .

آآزاديهاي عمومي همان اساسي است كه دموكراسي كمال و نهايت  آن را براي هر فرد از افراد ملت لازم و ضرور مي پندارد ، تا اينكه پايداري سيادت فرد و اجراي آرمانهايش توسط خودش با آزادي كامل و بدون جبر و اكراه ممكن و ميسر گردد  .

اين آزاديهاي عمومي توسط آزاديهاي چهارگانه تمثيل گرديده كه عبارتند از :آزادي عقيده، آزادي بيان ،آزادي مالكيت، آزادي شخصي ( فردي )

دموكراسي از عقيده ي جدائي دين از زندگي گرفته شده و آن عقيده اي است كه  ايدئولوژي سرمايه داري بر ان استوار گرديده است . اين عقيده عبارت است از حل وسطي كه نتيجه ي برخورد پادشاهان و قيصرها با فلاسفه و متفكرين در اروپا و روسيه بود ، چون پادشاهان و قيصرها دين را همچون وسيله اي براي  به خدمت گرفتن ملتها ، ظلم بر ايشان و مكيدن خون آنها قرار داده بودند ، به گمان اينكه آنها نمايندگان خدا در زمين هستند وآنها رجال دين را به حيث عطيه بدين منظور مي گرفتند ، بنابراين تصادم وحشتناكي بين آنها و مردمشان به وجود آمد چنانكه فلاسفه و متفكرين در برابر ظلم پادشاهان و قيصرها قيام نمودند ، برخي از آنها مطلقا دين را انكار نمودند و بعضي ديگر به آن اعتراف نمودند ولي به جدائي آن از زندگي و بالاخره از دولت و سياست شعار دادند .

اين تصادم انديشه ها منجر به بميان آمدن عقيده ي حل وسط گرديد كه همانا جدائي دين از زندگي است و طبيعي است كه اين منجر به جدائي دين از دولت مي شود ، پس اين انديشه همان عقيده اي است كه ايدئولوژي سرمايه داري بر آن استوار گرديده است ، و اين همان قاعده ي فكري است كه تمام افكارش را بر آن بناء گردانيده و مسير فكري و ديدگاهش در مورد زندگي را بر اساس آن تعيين نموده و بر اساس آن قصد دارد تمام مشاكل را در زندگي معالجه كند و اين همان رهبري فكري است كه غرب انرا حمل مي نمايد و جهان را به سوي آن فرا مي خواند .