نقدی بر استحاله‌ی مذهبی و نادیده گرفتن «قدرت میدان» در مواضع اخیر مولوی عبدالحمید

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی

سخنان اخیر مولوی عبدالحمید در خطبه های نماز جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ در خصوص ضرورت جایگزینی «نگاه ملی» به جای «نگاه مذهبی» و انتقاد از نقش نهادهای اقتدارآفرین، نه تنها با منهج اسلامی و شریعت الله و واقعیات تاریخی در تضاد است، بلکه نشان‌دهنده نوعی نادیده گرفتن سنت‌های الهی و قواعد بین‌المللی در کسب عزت امت اسلامی است.

مولوی گرامی، بر اساس آموزه‌های صریح قرآن کریم، رضایت پروردگار تنها در سایه حاکمیت قانون الله و اجرای شریعت است. تفکیک دین از حاکمیت و پیشنهاد جایگزینی «ملیت» به جای «دیانت»، همان مسیری است که غرب برای به حاشیه راندن اسلام طراحی کرده است. ملی‌گرایی صرف، بدون تکیه بر وحی، چیزی جز سکولاریسم نیست.

همچنین این ادعا که انقلاب اسلامی ۵۷ ایران «ملی» بود و مذهب در آن نقشی نداشت، تحریف آشکار تاریخ است. انقلاب مردم ایران حول محور شخصیت آیت الله خمینی و بر مبنای اصل «جمهوری اسلامی» شکل گرفت. آمار خیره‌کننده ۹۸ درصد رای «آری»، سندی کوبنده بر این است که ملت ایران به دنبال حاکمیت اسلام بودند، نه یک حکومت سکولار که امروز شما آراء اقلیت ۲درصدی آن زمان را به کل ملت تعمیم می‌دهید.

حتی در مناطق سنی‌نشین، رهبری مبارزات در دست عالمان مذهبی چون کاک احمد مفتی‌زاده، شیخ ضیایی و مولوی عبدالعزیز بود. این بزرگان برای احیای مجد اسلام به میدان آمدند، نه برای شعارهای ناسیونالیستی. جای بسی تعجب است که شما امروز میراث آن بزرگان مذهبی را به نفع نگاه‌های سکولار مصادره می‌کنید.

مولوی گرامی، در تمام دنیا قاعده بر این است که «میدان» و قدرتِ سخت است که مسیر سیاست‌ها، مذاکرات و دیپلماسی را مشخص می‌کند، نه صرفاً لفاظی و زبر و زرنگ بودن در سیاست. اینکه حضور نظامی و قدرت میدانی کشور را زیر سوال می‌برید، نادیده گرفتن ابزار اصلی حفظ عزت مسلمین است.

یادآوری سخن تاریخی ذبیح‌الله مجاهد (سخنگوی امارت اسلامی افغانستان) در جریان مذاکرات ۲۰۲۰ دوحه قطر، درس بزرگی برای مدعیان دیپلماسیِ صرف است. آنگاه که نماینده آمریکا خواست برای ادامه مذاکرات، مجاهدین سلاح بر زمین بگذارند، او پاسخ داد:

«اگر این قدرت و سـلاح و ایستادگی مجاهدین نبود، سخنی از اجلاس و مذاکره از ابتدا وجود نداشت.»

این سخنی است که میزهای مذاکره را می‌لرزاند. حقیقت آن است که حیثیت و عزت مسلمانان تنها با زور و قدرتِ مشروع قابل بازیابی است. دیپلماسی بدون پشتوانه‌ی «میدان»، به مثابه گداییِ حق است؛ در حالی که قدرت میدانی، حق را تحمیل می‌کند.

آیندگان بدانند که سعادت این سرزمین نه در «نگاه ملیِ منقطع از وحی» و نه در تضعیف قدرت دفاعی، بلکه در تمسک به حبل‌الله و تکیه بر اقتدار میدان برای پیشبرد دیپلماسی است. عدول از هویت مذهبی و نفی قدرت نظامی به بهانه فراگیر بودن نگاه ملی، جز گمراهی و تسلیم در برابر اراده دشمنان ثمر دیگری نخواهد داشت.

خیانت و دروغ پنجابی‌ها و فرافکنی رژیم اسلام‌آباد برای سرپوش گذاشتن بر شکست امنیتی

به قلم: ابوهاجر خان آبادی

بار دیگر شاهد سناریوسازی‌های تکراری و دروغ‌پردازی‌های دستگاه اطلاعاتی «دارالکفر پاکستان» هستیم. رژیم حاکم بر اسلام‌آباد که خود عامل بی امنیت و فتنه افگنی مراسمات مذهبی در پاکستان است ، طبق عادت همیشگی، برای گریز از مسئولیت و پنهان کردن  حقایق، انگشت اتهام را به سوی دیگران و به ویژه اتباع افغانستانی نشانه رفته است.

ادعای دستگیری یا کشته شدن عاملان حمله به مسجد شیعیان در اسلام‌آباد و انتساب آن به اتباع خارجی، تنها یک «نمایش خیمه‌شب‌بازی» برای آرام کردن افکار عمومی خشمگین پاکستان است. «پنجابی‌های مکار» که خود عامل ترریزم اصلی  در منطقه هستند، اکنون با متهم کردن دیگران، تلاش می‌کنند تا از پاسخگویی در برابر خانواده‌های قربانیان شانه خالی کنند.

برخلاف ادعاهای واهی رژیم پاکستان، امروز «دارالسلام امارت اسلامی افغانستان» خود بزرگترین قربانی فتنه‌گران، بغاوت‌پیشگان فراری مزدوران آمریکا احمد مسعود و  داعشی که برمنهج محمد بن عبدالوهاب نجدی عمل می کند  است که در خاک پاکستان ریشه دارند، در آنجا آموزش می‌بینند و از حمایت‌های لجستیکی دستگاه‌های امنیتی آن کشور برخوردارند. فتنه داعش و گروه‌های تکفیری، تحفه‌ای است که از خاک پاکستان به سوی همسایگان صادر می‌شود. امارت اسلامی با اقتدار در حال پاکسازی این لوسِ فتنه است، در حالی که رژیم اسلام‌آباد از این گروه‌ها به عنوان ابزاری برای سیاست‌های کثیف خود استفاده می‌کند.

ایجاد ناامنی‌های زنجیره‌ای و سپس متهم کردن دیگران، بخشی از یک «دسیسه بزرگ» است که هدایت آن مستقیماً توسط «اربابان آمریکایی» صورت می‌گیرد. رژیم پنجابی‌ها با ایجاد بحران‌های ساختگی، جاده‌صاف‌کن اشغالگری و دخالت مجدد استکبار جهانی در سرزمین‌های اسلامی می‌شوند. آن‌ها به نام «مبارزه با تروریسم»، در واقع در حال پیاده‌سازی نقشه غرب برای بی‌ثبات‌سازی منطقه و باز کردن راه تجاوز و سلطه دوباره بر ملت‌های مسلمان هستند.

رژیم پاکستان باید بداند که با فرافکنی و دروغ، نمی‌تواند چهره خائنانه خود را تطهیر کند. خون بی‌گناهانی که در مساجد ریخته می‌شود، پیش از هر چیز بر گردن کسانی است که به جای تأمین امنیت، به دنبال جلب رضایت واشینگتن و فتنه‌انگیزی میان برادران مسلمان هستند. بیداری امت اسلامی، بزودی بساط این مکر و فریب را در هم خواهد پیچید.

د پنجابیانو د خیانت او درواغو افشا کول: د امنیتي ماتې پټولو لپاره د اسلام‌اباد رژیم تهمتونه

یو ځل بیا د «پاکستان د دارالکفر» د استخباراتي ادارې د تکراري سناریوګانو او درواغو شاهدان یو. په اسلام‌اباد واکمن رژیم چې پخپله په پاکستان کې د ناامنۍ او په مذهبي مراسمو کې د فتنې اچولو عامل دی، د خپل تلپاتي عادت له مخې، له مسؤلیت څخه د تېښتې او د حقایقو د پټولو لپاره د اتهام ګوته نورو او په ځانګړي ډول افغان اتباعو ته نیولې ده.

۱. د درواغو تر سیوري لاندې له مسؤلیت څخه تېښته

په اسلام‌اباد کې د شیعه‌ګانو پر جومات د برید کوونکو د نیولو یا وژلو ادعا او هغوی په بهرنیو اتباعو پورې تړل، یوازې د پاکستان د قهرجن عامه افکارو د ارامولو لپاره یو «ساختګي ننداره» ده. «مکار پنجابیان» چې پخپله په سیمه کې د اصلي تروریزم عاملان دي، اوس د نورو په تورنولو سره هڅه کوي چې د قربانیانو د کورنیو په وړاندې له ځواب ویلو څخه ځان وژغوري.

۲. افغانستان؛ د پاکستان د فتنې ګریو قرباني

د پاکستان د رژیم د بې‌بنسټه ادعاوو برعکس، نن د «افغانستان اسلامي امارت دارالسلام» پخپله د هغو فتنه‌ګرو، تښتېدلو باغيانو، د امریکا د مزدوران (احمد مسعود) او هغې داعش ډلې لویه قرباني ده چې د محمد بن عبدالوهاب نجدي پر منهج عمل کوي او د پاکستان په خاوره کې ريښې لري، هلته روزل کېږي او د هغه هېواد د امنیتي ادارو له لوجستیکي ملاتړ څخه برخمن دي. د داعش فتنه او تکفیري ډلې، هغه ډالۍ دي چې د پاکستان له خاورې ګاونډیانو ته صادرېږي. اسلامي امارت په مېړانه د دې فتنې په پاکولو بوخت دی، په داسې حال کې چې د اسلام‌اباد رژیم له دې ډلو څخه د خپلو پلیتو سیاستونو لپاره د وسیلې په توګه کار اخلي.

۳. د امریکایي بادارانو د فرمانونو پلي کول

د پرله‌پسې ناامنیو رامنځته کول او بیا نور تورنول، د هغې «لویې دسیسې» برخه ده چې رهبري یې مستقیماً د «امریکایي بادارانو» له خوا کېږي. پنجابی رژیم د ساختګي بحرانونو په جوړولو سره، په اسلامي خاورو کې د اشغالګرۍ او د نړیوال استکبار د بیاځلي مداخلې لپاره لاره هواروي. هغوی د «تروریزم پر وړاندې د مبارزې» په نوم، په حقیقت کې د سیمې د بې‌ثباته کولو او پر مسلمانو ملتونو د بیاځلي تېري او تسلط لپاره د لویدیځ نقشې پلي کوي.

پایله: د پاکستان رژیم باید پوه شي چې په تهمتونو او درواغو نشي کولای خپله خاینانه څېره پاکه کړي. د هغو بې‌ګناهانو وینه چې په جوماتونو کې تویېږي، تر هر څه وړاندې د هغو کسانو پر غاړه ده چې د امنیت د تامینولو پر ځای د واشنګټن د رضایت ترلاسه کولو او د مسلمانو وروڼو ترمنځ د فتنې اچولو په لټه کې دي. د اسلامي امت بیداري به ډېر ژر د دې مکر او فریب ټغر ور

روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۴)

به قلم: شمس‌الدین نشخوف، شرکت‌کننده در جنگ

ترجمه: کارزان شکاک

۲۳ ژانویه ۱۹۹۶

انتقال گروگان‌ها به نمایندگان سازمان‌های عمومی داغستان برای ساعت ۱۱ صبح در نووگروزننسکویه (اویسخار) برنامه‌ریزی شده بود. با این حال، این رویداد تا ۲۴ ژانویه به تعویق افتاد، زیرا مقامات داغستانی از مقامات روسی برای امنیت گروگان‌هایی که به خانه بازمی‌گشتند، تضمین خواستند و خواستار عدم اعزام آنها به “اردوگاه‌های تصفیه” شدند.

۲۴ ژانویه ۱۹۹۶

۴۶ گروگان به نمایندگان مردم داغستان تحویل داده شدند.

۳۶ گروگان پیش از آن به اقوامی که برای تحویل گرفتن آنها آمده بودند، تحویل داده شده بودند.

یک کنفرانس مطبوعاتی در روستای نووگروزننسکی برگزار شد که در آن اصلان مسخدوف، شامیل باسایف، سلمان رادویف و مولودی ادوگف حضور داشتند. احمد قدیروف، مفتی موقت وقت، نیز حضور داشت.

طرف چچنی از مقامات روسی خواست که اجساد مجاهدینی را که واحد رادویف نتوانسته بود در کیزلیار و پروومایسکی جمع‌آوری کند، تحویل دهند. پنجاه و دو قبر حفر شد. پیشنهاد شد که جنگجویان چچنی اسیر شده با افسران اسیر OMON مبادله شوند.

۲۵ ژانویه ۱۹۹۶

سی و شش جسد از مجاهدین چچنی به چچن تحویل داده شد. در مورد جنگجویان اسیر شده، آنها زودتر از یک ماه بعد نجات یافتند – در واقع فقط هفت نفر. مقامات نظامی روسیه از ارائه هرگونه اطلاعاتی در مورد سه نفر از آنها خودداری کردند. ظاهراً آنها تا سر حد مرگ شکنجه شده بودند. نفر چهارم چند روز قبل از انتقال زندانیان بر اثر جراحات وارده درگذشت. یک فرد تنها در صورتی می‌تواند پس از یک ماه بر اثر جراحات بمیرد که عمداً مراقبت‌های پزشکی دریافت نکند.

در اواخر ژانویه ۱۹۹۶، به ابتکار بوریس یلتسین، رئیس جمهور روسیه و ویکتور چرنومردین، نخست وزیر، کرملین تصمیم گرفت رئیس جمهور جمهوری چچن ایچکریا (CRI)، جوهر دودایف، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری چچن ایچکریا (CRI)، اصلان مسخدوف و فرمانده سلمان رادویف را از بین ببرد. دستورات مربوطه به سرویس‌های ویژه روسیه صادر شد. تروریسم رسماً به سطح سیاست دولتی فدراسیون روسیه ارتقا یافت.

پس از آنکه شامیل باسایف آنها را در ژوئن ۱۹۹۵ مجبور به توقف حمله کرد، ارتش روسیه رویای انتقام را در سر می‌پروراند. آنها نیاز داشتند یلتسین را که از قبل برای درک ماهیت واقعی خود در تلاش بود، عصبانی کنند.

سرویس‌های اطلاعاتی روسیه تلاش کردند از کمپین رادویف برای اهداف تبلیغاتی سوءاستفاده کنند و برای این منظور راهرویی به بیمارستان و زایشگاه کیزلیار ترتیب دادند.

این نقشه شکست خورد، اما تبلیغات روسیه، از روز اول این “عملیات”، خستگی‌ناپذیر جار زد که هدف اصلی رادویف گروگان‌گیری در زایشگاه است. روس‌های عادی، از جمله یلتسین که کم‌کم نشانه‌های زوال عقل را نشان می‌داد، به راحتی این روایت را باور کردند. دولت و جامعه به شروع یک قتل عام جدید رضایت دادند.

شورای موسوم به علمای پاکستان یا علمای شیطان و بلعم‌های باعورایی در خدمت دارالکفرطاری پاکستان؟

به قلم: فضل احمد هراتی

اظهارات اخیر «طاهر اشرفی» رئیس شورای موسوم به علمای پاکستان دربارهٔ نسبت‌دادن ناامنی‌های بلوچستان به افغانستان، نه از سر دلسوزی برای امت، بلکه در امتداد پروژهٔ تبرئهٔ حکومت سکولار و مزدور پاکستان و فرافکنی آشکار است.

حمایت از چه کسی؟ دین یا نظام سکولار؟ بله باید پاسخ دهد که این شورا دقیقاً از چه چیزی حمایت می‌کند؟ از قرآن و حق؟ یا از ارتش و حکومت سکولاری که سال‌ها ابزار امریکا بوده است؟

وقتی علما، به‌جای نصیحت حاکمان ظالم، در کنار قدرت سیاسی وابسته می‌ایستند و همه ی تقصیرها را به بیرون نسبت می‌دهند، دیگر نام این کار «علم» نیست؛ تلبیس و دین‌فروشی است.

این‌گونه مواضع، یادآور علمای درباری در تاریخ است. کسانی که حق را می‌شناختند اما کتمان کردند و آیات قرآن را می‌دانستند اما بر آن سرپوش گذاشتند و به نفع فرعونِ زمان خود فتوا و روایت ساختند

قرآن به‌صراحت هشدار داده است درباره ی کسانی که آیات الهی را به بهای اندک می‌فروشند؛ این خطر، خطرِ عالمِ بی‌عمل و عالمِ وابسته است.

حکومت سکولار پاکستان در حال فرافکنی به‌جای اعتراف به حقیقت است. چون مثلا  ناامنی در ایالت بلوچستانپاکستان، ریشه در ظلم ساختاری سکولاریستهای پایتخت نشین و مزدوران سکولار آنها در کویته و تبعیض تاریخی و سرکوب سیاسی و وابستگی امنیتی به امریکا دارد؛ نه در افغانستان.

اما برای حکومت سکولار پاکستان، مقصرسازی خارجی آسان‌تر از پذیرش حقیقت است، و اینجاست که شورای موسوم به علما، به ابزار تبلیغاتی تبدیل می‌شود.

بدون شک  اتهام‌زنی به امارت اسلامی افغانستان هم‌صدایی با امریکاست و اتهام «بی‌توجهی به تروریسم» علیه امارت اسلامی افغانستان، همان ادبیاتی است که سال‌ها از زبان واشنگتن و ناتو شنیده‌ایم.

وقتی عالمِ مدعی دین، همان واژگان و تحلیل‌های دشمنان اسلام را تکرار می‌کند، باید پرسید: این صدا، صدای دین است یا صدای اتاق‌های فکر کفار سکولار غربی؟

حمایت کورکورانه ی دسته هایی از مولوی ها و خطبای مساجد از نیروهای امنیتیِ یک نظام سکولار، بدون امر به معروف و نهی از منکر،نه وحدت می‌سازد و نه امنیت بلکه خیانت به امت و تحریف دین است.

شورای موسوم به علمای پاکستان، اگر در کنار حکومت سکولار و سیاست‌های امریکا و سرکوب حقیقت می‌ایستد، باید بداند که نام عالم، پوشش خیانت نمی‌شود.

امت اسلامی باید آگاه باشد که خطر عالمِ مزدور، زیاتر و بیشتر از سیاستمدار مزدور است.