اي اهل جهاد: كافران را مغلوب كنيد (۲) / توصيه هايي براي اهل جهاد در دارالکفرهای سکولار و طاغواتهای عرب آل سعود و خلیج
نويسنده: حمد بن عبد الله
مترجم : انجمن ” اطعمهم من جوع و آمنهم من خوف ” بيساران
- از ديگر چيزهايی كه دشمنان خدا را به خشم میآورد هجرت از ديار کفر به ديار اسلام است و يا هجرت به سرزمينی كه در آن بتوانيد خداوند عز و جل را بدون آزار و اذيت كافران عبادت كنيد:
خداوند ميفرمايد: «وَمَن يُهَاجِرْ فِي سَبِيلِ اللّهِ يَجِدْ فِي الأَرْضِ مُرَاغَمًا كَثِيرًا وَسَعَةً وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللّهِ وَكَانَ اللّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا»( نساء: ۱۰۰) «كسي كه در راه خدا هجرت كند ، سرزمينهاي فراخ و آزادي فراوان ميبيند كه بيني دشمنان را به خاك مذلّت ميمالد ، و گشايش و آسايش خواهد يافت . و هر كه از خانه خود بيرون آيد و به سوي خدا و رسول هجرت كند ، و سپس مرگ او را دريابد ، اجر او بر عهده خدا است ، و خداوند بسي آمرزنده و مهربان است .»
در هجرت مسلمان نوعی ذليل كردن كافران وجود دارد و از سخت ترين چيزهايی كه آنان را ذليل ميكند ترك كردن ايشان و هجرت از ديارشان است. نگاه كن وقتي كه رسول خدا صلی الله علیه و سلم خواست به مدينه هجرت كند، مشركان برای كسی كه رسول خدا صلی الله علیه و سلم و يا یارش را زنده يا مرده بياورد، صد شتر جايزه تعيين كردند. همچنين مشركان براي نجاشی پيغام فرستادند كه مسلماناني كه به حبشه هجرت كردهاند را تسليم نمايد و هدايايی به او دادند تا آن ها را تسليمشان كند و گفتند: “ای پادشاه او جوانان نادان ما را تشويق به آمدن به ديار تو كرده است، آنان دين قوم خود را ترك كردهاند و به دين تو هم درنيامدهاند و دين ساختگيای را آوردهاند كه نه ما آن را ميشناسيم و نه تو. ما به خاطر آنان بزرگان قومشان از جمله پدران و عموها و خانواده ی شان را به سوی تو فرستاديم تا به ايشان تحويلشان دهي.به طور قطع آنان بر احوال فرزندان خود بيناتر و بر عيوبشان آگاه تر هستند و درباره ی آن ملامتشان كرده اند”. (احمد، به سند صحیح)
آنچه گذشت دال بر اين است كه هجرت، خشم دشمنان خدا را بر می انگيزد و هر آنچه كه دشمنان خدا را به خشم آورد وسيلهای ست برای تقرب جستن بنده به خدايش.خداوند ميفرمايد: «ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لاَ يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلاَ نَصَبٌ وَلاَ مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَطَؤُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلاَ يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلاً إِلاَّ كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ * وَلاَ يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلاَ كَبِيرَةً وَلاَ يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلاَّ كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ»( توبه: ۱۲۰) «چرا كه هيچ تشنگي و خستگي و گرسنگي در راه خدا به آنان نميرسد ، و گامي به جلو برنميدارند كه موجب خشم كافران شود ، و به دشمنان دستبردي نميزنند ( و ضرب و قتل و جرحي نميچشانند و اسير و غنيمتي نميگيرند ) مگر اين كه به واسطه آن ، كار نيكوئي براي آنان نوشته ميشود ( و پاداش نيكوئي بدانان داده ميشود ) . بيگمان خداوند پاداش نيكوكاران را ( بيمزد نميگذارد و آن را ) هدر نميدهد . ( همچنين مجاهدان راهحق ) هيچ خرجي خواه كم خواه زياد نميكنند ، و هيچ سرزميني را ( در رفت و برگشت از جهاد ) نميسپرند ، مگر اين كه ( پاداش آن ) برايشان نوشته ميشود ، تا ( از اين راه ) خداوند پاداشي نيكوتر از كاري كه ميكنند بديشان دهد .»
