خائنان فراری افغانستان؛ پارس از دور، جرأت حضور ندارند!
بقلم: فضل احمد هراتی
بسم الله الرحمن الرحیم
در روزگاری که ملت مجاهد افغانستان پس از سالها قربانی و جهاد، سرانجام زیر پرچم امارت اسلامی افغانستان به استقلال، عزت و شریعت دست یافته، عدهای فراری، مزدور و فراموششده از هزاران کیلومتر دورتر، از اروپا و آمریکا و اقامتگاههای امنشان، شروع به پارسکردن و زهر پاشی علیه نظام اسلامی کردهاند.
این جماعت، همانهاییاند که روزی در سایهی اشغال آمریکا و ناتو، در کاخهای کابل خوشخدمتی میکردند، از آخور اشغالگران میخوردند و خاک و ملت را به بیگانگان فروخته بودند.
اما امروز، چون سفرهٔ خیانت جمع شده، چون مردم دیگر فریب نمیخورند، و چون امارت اسلامی بر دلهای مؤمنین جای گرفته، صدایشان تنها از هزاران کیلومتر آنسوتر بلند است، آن هم نه از روی غیرت، بلکه از سوز و حسادت.
“وإذا خلوا إلى شياطينهم قالوا إنا معكم إنما نحن مستهزئون”
«و هنگامیکه با شیاطین خود خلوت میکنند، میگویند: ما با شما هستیم، ما فقط (مؤمنان را) مسخره میکردیم!»
(سوره بقره، آیه ۱۴)
اگر اینها ذرهای غیرت، مردانگی و صداقت داشتند، بهجای فرار و پناهبردن به دامان کفار، به وطن برمیگشتند، و اگر سخنی داشتند، در میدان حق میگفتند نه در تلویزیونهای استخباراتی غرب.
آنان که با کفار نشستند، با اشغالگران ساختند، با ملت و دین جنگیدند، و امروز به جای توبه، باز هم علیه اسلام و نظام اسلامی زبان دراز کردهاند، باید بدانند که:
“إن الذين يحبون أن تشيع الفاحشة في الذين آمنوا لهم عذاب أليم في الدنيا والآخرة”
«کسانیکه دوست دارند در میان اهل ایمان فحشا و فساد شایع شود، برای آنان در دنیا و آخرت عذابی دردناک خواهد بود.»
(سوره نور، آیه ۱۹)
پیام ما به این خائنان دورنشین این است:
زوزههای شما هرگز کوهپایههای عزت امارت اسلامی را نمیلرزاند.
این سرزمین با خون شهدا آزاد شده، نه با دموکراسی آمریکایی و خیانت لیبرالها.
اگر جرأت دارید، به کشور برگردید و مستقیم با مردم و مجاهدان سخن بگویید.
و اگر نه، در همان کنج غربت و ذلت، با دلارهای پنهانی و گذرنامههای خارجی، به پارسکردن ادامه دهید؛ صدایتان به جایی نمیرسد.