کله چې «حنفيتوب» د مرجئه نقاب شي او طاغوت د نجات ورکوونکي په توګه معرفي شي
د امت په تاریخ کې تل داسې یو جریان موجود و چې ایمان یې له عمل څخه جلا کاوه او د همدې تفکیک له لارې یې د واکمنانو ظلم سپین باله؛
دا هماغه مرجئه ده؛ هغه مکتب چې ویل یې «ګناه ایمان ته زیان نه رسوي»، او پایله یې دا وه چې دین د سیاسي قدرت پر وړاندې تسلیم شو.
نن هم هماغه مفکوره، په نوې بڼه راګرځېدلې ده؛
ځینې درباري علما د حنفي تر نوم لاندې، خو د مرجئي روحیې سره،
د پاکستان د سکولر او مزدور واکمنانو تر څنګ ولاړ دي،
او د حق ترڅنګ د درېدو پر ځای، د طاغوتونو تر شا صف نیسي.
مرجئه؛ له تاريخه تر نن پورې
مرجئه په تاریخ کې د ظالمو خلافتونو د ټینګښت وسیله وه؛
او زموږ په زمانه کې د تابع او وابسته نظامونو د مشروعیت جوړولو اله ګرځېدلې ده.
هلته چې:
• سکولرېزم «مصلحت» بلل کېږي،
• وابستګي «سیاسي حکمت» نومېږي،
• او امریکا — دا ښکاره طاغوت — د «امنیت نجات ورکوونکی» معرفي کېږي،
پوه شئ چې دا فقه نه ده؛
دا د قدرت په ګټه د دین تحریف دی.
پر شریعتپالو فشار؛ د مرجئه تلپاتې دود
هر ځای چې مرجئه واکمن شوي،
د شریعتپالو مؤمنانو پر مخ لارې تنګې شوې دي؛
ځکه چې ژوندی ایمان د وابسته قدرت لپاره خطر ګڼل کېږي.
نن هم:
• د نرمې فتوا له لارې،
• د طاغوت سره د پخلاينې په ژبه،
• او د شریعتپالو بهیرونو د بدنامولو له لارې،
په عملي ډول د مؤمنو وروڼو کار سختوي
او د امریکا د ولکې او لوېدیځ نظم لپاره میدان هواروي.
خو الهي سنت نه بدلېږي
د الله نصرت نه په شمېر پورې تړلی دی او نه په رسنیو؛
په ایمان پورې تړلی دی — که څه هم لږ وي.
«كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ»
تاریخ شاهد دی:
• مرجئه پاتې نه شول،
• درباري علما هېر شول،
• او طاغوتونه یو په بل پسې راپرځېدل.
خو ریښتینی ایمان پاتې شو؛او هر ځای چې مؤمنان پر حق ودرېدل، د الله نصرت — که څه هم ناوخته — راورسېد.
پایله
• مرجئه دین داسې غواړي چې د طاغوت لپاره بېخطر وي.
• درباري علما دین د وابسته نظامونو د ثبات وسیله ګرځوي.
• شریعتپال د فشار او بدنامۍ نښه ګرځي.
خو د الله وعده روښانه ده:
حق، باطل له منځه وړي، که څه هم باطل ډېر شور او ځوږ ولري.