درد دلی دلسوزانه برای رهبری دارالاسلام ایران و افغانستان به مناسبت جنگ شهری اخیر آشوب طلبان در ایران
به قلم: فضل احمد هراتی
با آنکه در چند روز اخیر و در دارالاسلام ایران اعتراضات اقتصادی توسط عده ای و با حمایت باداران خارجی خود چون آمریکا و اسرائیل تبدیل به آشوب و جنگ شهری شد، با این وجود لازم است ما به زمینه های داخلی ابزار وجود این خائنین و غلامان نیز اشاراتی داشته باشیم .
در دارالاسلام (چه در امارت اسلامی افغانستان و چه در ایران) واقعیتی نگرانکننده وجود دارد که نمیتوان آن را نادیده گرفت:
وجود دستها و عناصر نفوذی که با پوشش مسئولیتهای اداری، امنیتی یا اقتصادی، سیاستهایی را اجرا میکنند که برای مسلمانانِ تحت حاکمیت، سخت، فرساینده و غیرقابلتحمل است.
این سیاستها غالباً با توجیههایی مانند «شرایط بد اقتصادی منطقه ای» اعمال میشود، اما در عمل، مستضعفین را هدف میگیرد و به فشار، محدودیتهای ناروا و روشهای غیر اسلامی میانجامد، روشهایی که شباهت آشکاری به الگوهای غیرشرعی و حتی سکولار دارد.
در حالی که : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ (نحل/ ۹۰) خداوند به عدالت و نیکوکاری فرمان میدهد؛ ریشه ی مسئله چیست؟
- فشار اقتصادی بیضابطه بر طبقات ضعیف که علت اساسی آن ارثیه ی حاکمیتهای قبلی و محدودیتهای کنونی است که کفار جهانی بر دارالاسلام تحمیل کرده اند
- عدم ارائه ی ایمان صحیح به مسلمین و عدم تولید مومنی که از او انتظار عمل مومنانه در انجام وطیفه و در برابر مشکلات داخلی و تهدیدات خارجی کفار محارب و اشغالگر داشت.
- تصمیمگیریهای اداری و اجرائی که اصول و مبانی حاکم بر نظام اسلامی را نادیده میگیرد
- سهل انگاری در برابر مفاسد اجرائی و ظلم بعضی از افراد با نام «مصلحت» و «امنیت»
اینها اگر مهار نشود، چهره ی دارالاسلام را مخدوش میکند و اعتماد عمومی را از بین میبرد.
این مسئله باید بیواسطه و شفاف به حاکم دارالاسلام، شورای رهبری و دستگاههای نظارتی برسد. زیرا اگر ظلم به نام اسلام انجام شود، آسیب آن دوچندان است.
مومنین باید وارد میدان شوند چون گروه منافقین هم اکثراً با لباس دینی ظاهر می شوند و این منافقان همیشه با پرچم دشمن نمیآیند، گاه با لباس خدمت، امضای اداری و زبان توجیهگر وارد میشوند و با اعمال خود، مردم را از عدالت اسلامی دلزده میکنند.
این نفوذ دارودسته ی منافقین و مفاسد اجرائی اگر مهار نشود نارضایتی میآفریندو همچون چند روز گذشته در دارالاسلام ایران ممکن است همین گروه منافقین با حمایت کفار سکولار و اشغالگر خارجی این نارضایتی و اعتراض را تبدیل به آشوب و جنگ شهری کنند تا جهت مداخله در کشور بهانه به دست دشمنان اسلام بدهند.
راه برونرفت از این مشکلات رسیدگی فوری به شکایات مستضعفین و بازبینی سیاستهای اقتصادی و امنیتی با معیار شرع و برخورد قاطع با عناصر ظالم حتی اگر در ساختار نظام باشند و بازگرداندن عدالت، رحمت و کرامت مؤمن به مرکز تصمیمگیریهاست.
پس بدانیم که دارالاسلام با قدرتِ نظامی صرف حفظ نمیشود بلکه با عدالت پایدار میماند و اگر رهبری دارالاسلام از رنج مستضعفین آگاه شود و جلوِ ظلم را بگیرد این خود تقویت دارالاسلام و خشنودی خداوند است.