روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۱۷)
به قلم: شمسالدین نشخوف، شرکتکننده در جنگ
ترجمه: کارزان شکاک
در مورد چچنیهایی که علیه کفار جهاد کردند، تنها کاری که باید انجام میدادند این بود که به سادگی وارد شهر شوند. به سادگی با هر سلاحی که در دست داشتند وارد شهر میشدند… نکته اصلی ورود بود… حتی بدون سلاح.
زیرا چچنیها در آن زمان قدرتمندترین سلاح جهان را داشتند – دعای کل جهان اسلام برای برادرانشان در چچن.
سربازان روسی متحمل خسارات عظیمی شدند – خساراتی که آنها پنهان میکنند و تا زمان فروپاشی رژیم کرملین پنهان خواهند ماند. مواضع و استقرار واحدهای روسی به طور دورهای توسط آتش سنگین برخی سلاحهای بزرگ مورد اصابت قرار میگرفت. و همه این حوادث به اشتباهات و عدم هماهنگی نیروهای روسی نسبت داده میشد که “خود را با آتش میپوشاندند”.
چنین اتفاقاتی در جنگ رخ میدهد. اما موارد زیادی از این دست وجود داشت و پرسنل نظامی نمیتوانند اینقدر اشتباه کنند، حتی اگر ژنرالهای روسی باشند.
یکی از شرکتکنندگان و شاهدان آن وقایع این را روایت کرد. او در یک خانه ویران شده اسیر شد و به محوطه بیمارستان سابق جمهوری برده شد تا به نقطه فیلتراسیون در موزدوک منتقل شود.
در حیاط بیمارستان، او را مجبور کردند که یک تیرک را بگیرد و دستبند بزند. حدود ۵۰ سرباز آنجا بودند و ناهار میخوردند. ناگهان، رگبار بیرحمانه گلولهها، یادآور آتش خمپاره، شروع به باریدن بر روی حیاط کرد. همه گلولهها دقیقاً در داخل حیاط فرود آمدند.
بیشتر آنها کشته شدند؛ هیچ سنگر یا پوششی هیچ محافظتی ارائه نمیداد. کمی بیش از ده سرباز زنده ماندند. هیچ زخمی وجود نداشت. «حتی یک ترکش هم به من برخورد نکرد، با اینکه در فضای باز بودم.»
و نکته مهم دیگری که همه ساکنان چچن میدانند. از همان روز اول حمله، گروزنی با یک ابر آبی تیره عجیب پوشیده شده بود که مشکلات جدی برای هواپیماهای روسی ایجاد میکرد. در همان زمان، برف در اطراف گروزنی وجود داشت و یک ماه تمام هوا آفتابی بود.
اما وقتی وارد محدوده شهر شدیم، احساس کردیم که گرگ و میش عصرگاهی فرا رسیده است. این ابر به مدت ۵۴ روز بر فراز گروزنی باقی ماند و پس از خروج آخرین گروه از مجاهدین از شهر ناپدید شد.
جنگ در گروزنی فروکش کرد، اما جنگ تمام نشده بود….