روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۲۳)
به قلم: شمسالدین نشخوف، شرکتکننده در جنگ
ترجمه: کارزان شکاک
وقایع بودیونوفسک، رابطه بین مقامات و مردم را که نمونهای از “جهان روسیه” است، آشکار کرد. گفتن اینکه مردم روسیه برده هستند، ذات آنها را نشان نمیدهد. حتی بردهها هم یک خط نهایی دارند که اجازه نمیدهند صاحبان قدرت از آن عبور کنند.
این افراد حتی ذرهای از وقار را هم ندارند. نه زمان و نه پیشرفت تکنولوژیکی این افراد را تغییر نداده است. اعتیاد بیمارگونه آنها به دروغ و حماقت اخلاقی در برنامههای گفتگوی مختلف مشهود است. آنها فاقد همدلی با همنوعان خود هستند، اما وقتی از بالا دستور سوگواری داده میشود، به راحتی دچار هیستری میشوند.
نمایندگان سایر مردم دائماً متقاعد میشوند که گفتگو با روسها غیرممکن است. روسها نه تنها دیگران را درک نمیکنند، بلکه حتی تلاشی هم نمیکنند. اما اگر آنها را تحت فشار قرار دهید، مطیع میشوند…، اما باید گوشهایتان را باز نگه دارید.
با توجه به اینکه مقامات کرملین چقدر برای جان انسانها ارزش قائلند، این واقعیت که حمله شمیل و تیمش به پشت خطوط دشمن نتایج سیاسی به همراه داشت، میتواند استثنایی تلقی شود. برای کرملین، هم گروگانهایی که اعدام کردند و هم اراذلی که برای حمله به مجتمع دشمن به آنجا بردند، به یک اندازه قابل چشمپوشی بودند.
اما واقعیت همچنان پابرجاست: در نهایت، مکالمات تلفنی مستقیمی بین شمیل باسایف و چرنومردین، نخست وزیر وقت روسیه، انجام شد که گفت: “سلام شمیل باسایف! بله، موافقم. بله، ما در حال پایان دادن به جنگ در چچن هستیم و شما گروگانها را آزاد کنید. ما حمل و نقل را فراهم میکنیم و شما خواهید رفت.”
ما وارد جزئیات بازگشت شمیل و تیمش به چچن نمیشویم. همه اینها را میتوان به صورت آنلاین خواند.
ما علاقهمندیم بدانیم که چرا نخبگان سیاسی روسیه با موافقت با مذاکرات، چنین رفتار غیرمعمولی داشتند. بیش از دو دهه است که در این مورد مطالب زیادی نوشته و گفته شده است. میهنپرستان روسی با بزاق سمی خفه میشوند و تصمیم دولت در آن زمان را یک ننگ ملی میدانند. علاوه بر این، روزنامهنگاران لیبرال در این مورد با آنها موافقند.
مفسران عوامل متعددی را به عنوان دلایل این تصمیم ذکر میکنند. اول، به نظر آنها، یک حمله خرابکارانه در عمق خطوط دشمن با چنین مقیاس و وسعتی بیسابقه بود.
دوم، همه چیز عملاً آنلاین و در معرض دید کامل رسانههای بینالمللی و روسی اتفاق افتاد.
و سوم، همانطور که در بالا اشاره کردیم، مقامات روسی، با اکراه، مجبور شدند از “ارزشهای دموکراتیک” و “حقوق بشر” حمایت کنند.
شاید این عوامل در کنار هم تا حدودی بر این تصمیم تأثیر گذاشته باشند. اما به نظر ما، این عامل اصلی نبود.