نویسنده: admin

روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۱۳)

به قلم: شمس‌الدین نشخوف، شرکت‌کننده در جنگ

ترجمه: کارزان شکاک

مسکو تمام تلاش خود را کرد تا یک فریب سیاسی ساده را به افکار عمومی تحمیل کند. آنها ادعا می‌کردند که کل مشکل در درگیری درون چچنی نهفته است و طرفین درگیر باید پای میز مذاکره آورده شوند. و طبیعتاً قرار بود یلتسین به عنوان داور عمل کند.

اما نام جوهر دودایف در جهان عرب، کشورهای بلوک شوروی سابق و خود روسیه محبوب بود، زیرا همه می‌دانستند که او قاطعانه با جاه‌طلبی‌های امپریالیستی مسکو مخالف است. و البته، او هیچ قصدی برای مذاکره با عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی روسیه که آشکارا از آنها متنفر بود، نداشت.

دودایف همچنین هیچ قصدی برای رفتن به مذاکرات مسکو به عنوان یک دست‌نشانده، به قول خودش، برای «گوش دادن به غرغرهای آشنای یلتسین» نداشت. او اصرار داشت که مذاکرات در یک کشور بی‌طرف و با رعایت کامل پروتکل‌های بین‌المللی انجام شود.

اولین حمله به گروزنی صبح زود ۲۶ نوامبر ۱۹۹۴ آغاز شد. گزیده‌هایی از خاطرات یکی از افسران مزدور روسی که در آن حمله در سمت مخالف شرکت داشت.

«در آن زمان، مرز اداری با چچن توسط نیروهای داخلی مسدود شده بود و یک ستاد در موزدوک تأسیس شده بود. اینها پلیس‌های شکم‌گنده نبودند، بلکه سربازان و افسران بودند – با تجهیزات و سلاح، هر آنچه که طبق نمودار سازمانی لازم بود…

واحدهای مخالف شامل خدمه تانک و تفنگداران موتوری از واحدهای ارتش روسیه – افسران، افسران وظیفه در حال خدمت، گروهبانان و سربازان عادی – بودند. شش هلیکوپتر با خدمه سه نفره – در مجموع ۱۸ نفر – به واحدهای مخالف منتقل شدند. خلبانان از منطقه نظامی قفقاز شمالی استخدام شده بودند…

تا چهل تانک (منابع مختلف می‌گویند بین ۴۰ تا ۴۲) و ده نفربر زرهی وجود داشت. آنها از سه جهت، از جمله از طریق پتروپاولوفسکی و رشته کوه ترسکی، وارد گروزنی شدند. ما بدون مقاومت به گروزنی رسیدیم، با کامیون‌ها و نفربرهای زرهی از خیابان‌ها عبور کردیم و از کنار ساختمان‌های پنج طبقه گذشتیم. تانک‌ها از من جلوتر رفتند. هیچ سربازی سوار نبود. مخالفان در یک ستون پیشروی کردند – چند تانک و به دنبال آن دو تانک. یا سه خودروی پیاده نظام، سپس تانک‌های بیشتر…

و تانک‌ها به سمت کاخ دودایف حرکت کردند. در آن لحظه، اطلاعاتی مبنی بر تصرف مرکز تلویزیون به دست آمد و کاخ دودایف تنها هدف باقی ماند.

…همانطور که در گروزنی قدم می‌زدیم، ماشین‌های عبوری متوقف شدند – مردم گیج از آنچه در شهر اتفاق می‌افتاد، به ما خیره شده بودند. مردم چیزی نمی‌دانستند…

من این تصور را داشتم که اصلاً هیچ برنامه‌ای وجود ندارد. ایده ساده بود: تانک‌ها را به گروزنی بفرستید و آشوب ایجاد کنید. اهداف شناسایی شدند، از جمله مرکز تلویزیون، کاخ دودایف که آن را “رسکام” می‌نامیدند و جاهای دیگر. قبل از حمله، به همه مبارزان مخالف کلاه‌های بافتنی خاکستری و قهوه‌ای داده شد تا دوست را از دشمن تشخیص دهند. نوارهای سفید روی تانک‌ها کشیده شد…

در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۴، آنها تجهیزات و افراد مسلح را آوردند. آنها فکر می‌کردند افراد دودایف همه اینها را می‌بینند، وحشت می‌کنند و فرار می‌کنند. نقشه ایجاد رعب و وحشت بود. اما مخالفان در مرکز، نزدیک پل بارونوفسکی، مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. و در خیابان مایاکوفسکی، تقاطع با بزرگراه استاروپرومیسلوفسکویه، در حالی که آنها عقب‌نشینی می‌کردند…

تانک دودزا به عقب برگشت؛ خدمه موفق شدند آن را رها کنند و سپس مهمات شروع به انفجار کرد. قطعات زرهی از بالای سر ما عبور کردند. برای اولین بار، من یک برجک تانک را دیدم که تکه‌تکه شده بود…

در روز ۲۶، ما به زامنسکویه عقب‌نشینی کردیم. برخی می‌گویند که جنگ در گروزنی تا ۲۷ نوامبر ادامه داشته است. اما این درست نیست. همه چیز در همان روز به پایان رسید و مخالفان به پایگاه‌های دائمی خود – زامنکا و اوروس-مارتان – بازگشتند. هجده تانک از ۴۰ تانک گروزنی را ترک کردند…

گزیده‌های بالا از روایت این مزدور روسی تقریباً تصویر آن روز را منعکس می‌کند. در اصل، هیچ کس انتظار این تهاجم را تا آخرین لحظه نداشت.

از جنگ تحمیلی رمضان ۱۴۰۴ش کفار آمریکائی – صهیونی بر ایران تا مزدوری دارالکفر طاری پاکستان علیه امارت اسلامی

به قلمک ابومحمود کندزی

در حالی که جبهه‌ی کفر جهانی به سرکردگی شیطان بزرگ آمریکا و رژیم خونریز صهیونیستی، حملات خود را بر زیرساخت‌ها و مردم بی‌گناه در دارالاسلام ایران متمرکز کرده‌اند، امروز شاهد آن هستیم که «دارالکفر طاریِ پاکستان» به عنوان آلت دست و جاده‌صاف‌کن آمریکا و شرکایش، همان نقشه‌ی خائنانه را در خاک دارالاسلام افغانستان اجرا می‌کند. حملات وحشیانه‌ی روزهای اخیر به زیرساخت‌های نفتی، نیروگاهی و مناطق مسکونی در شهرهای کابل، قندهار و هرات، نشان‌دهنده‌ی یک هماهنگی آشکار میان اتاق فکرهای واشنگتن، تل‌آویو و اسلام‌آباد است.

تجاوزات اخیر پاکستان، در حقیقت انتقام آمریکا از عزت و استقلال امارت اسلامی و عدم تسلیم پایگاه بگرام به آمریکا جهت حمله به دارالاسلام ایران است. پس از آنکه مجاهدین افغان با عزتی پولادین، غنایم جنگی و تجهیزات پیشرفته‌ی نظامی را به ترامپ و ارتش شکست‌خورده‌اش بازنگرداندند و با قاطعیت، اجازه ندادند پایگاه راهبردی «بگرام» بار دیگر در اختیار نیروهای متجاوز قرار گیرد، شیطان بزرگ مأموریت تضعیف این نظامِ نوپا را به مزدوران محلی خود در پاکستان (که به حق اسرائیل دوم نامیده می‌شود) واگذار کرد. هدف، نابودی زیرساخت‌ها و کشتار زنان و کودکان بی‌گناه است تا اراده‌ی ملتی که استعمار را به زانو درآورد، درهم بشکنند.

این جنایات با پشتیبانی و چراغِ سبز مستقیم «دارالکفر طاری آل‌سعود» صورت می‌گیرد. رژیم آل‌سعود که دهه‌هاست سرزمین وحی و مدینه‌ی نبی را در اشغال پایگاه‌های نظامی آمریکا قرار داده و با خیانت «پیمان ابراهیم» به آرمان قدس پشت کرده است، امروز بیش از هر زمان دیگری از قدرت گرفتن یک حکومت مذهبی و مستقل در افغانستان هراس دارد.

برای طاغوت ریاض، وجود یک الگوی موفق از حاکمیت شریعت (همچون دارالاسلام ایران و امارت اسلامی افغانستان) خطرناک‌ترین کابوس است؛ زیرا مردم غیور حجاز و جزیرة‌العرب، خواهان عزت و حاکمیت اسلام ناب هستند و می‌بینند که چگونه حکامشان ثروت‌های مسلمین را فدای خوش‌خدمتی به آمریکا و صهیونیسم می‌کنند.

تاریخ بار دیگر تکرار می‌شود؛ همان‌گونه که در صدر اسلام، مشرکین(سکولاریستهای همسو با کفار سکولار قریش) و منافقین برای ضربه زدن به دارالاسلام مدینه ی تحت حاکمیت رسول الله صل یالله علیه وسلم هم‌پیمان شدند، امروز نیز دارالکفر پاکستان و آل‌سعود در جبهه‌یِ واحد آمریکا و اسرائیل و سایر کفار سکولار غربی همسو با این مهاجمین محارب قرار گرفته‌اند. آن‌ها زیرساخت‌های حیاتی را هدف می‌گیرند تا با ایجاد بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، مردم را در برابر حاکمیت دینی قرار دهند؛ غافل از آنکه مردم در حال نصرت و حمایت از حاکمیت خود هستند و وعده‌ی نصرت الهی حق است:إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ (محمد/ ۷)

پس باید همه بدانند که امت بیدار اسلام به خوبی می‌داند که بمب‌هایی که بر سر کودکان کابل و قندهار و تهران و اصفهان و تبریز و… فرو می‌ریزد، از همان منبعی تأمین می‌شود که موشک‌های صهیونیستی را علیه ایران و غزه تجهیز می‌کند. دارالکفر پاکستان و حامیان سعودی آن بدانند که با تضعیف امارت اسلامی، تنها بر ذلت خود در پیشگاه الله و سپس مومنین تاریخ می‌افزایند و بیداری اسلامی از مکه و مدینه تا کابل و تهران، ریشه‌ی این طواغیت را برخواهد کند.وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ.