دسته: مجموعه آثار شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси дувум:

Шинохти жохилияти навини дини секуляризм,ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход, ва пархез аз ширк.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир   хўромий.

Бисмиллах валхамдулиллах.

 “Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худост,уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон, хар касики худо уро хидоят кунад хеч кас наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох намояд хеч кас наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихемки хеч илох бар хаққи ба жузъ аллох нестки танхо ва бешарик аст,ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи уст.”

“Эй касоники иймон овардайид ончунонки шайиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид.”

“Эй мардумон (эй инсонхо ) аз ( хашми ) парвардигоритон бипархезид (битарсид),парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва (сипас ) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занон фаровони мунташир сохт.Ва аз ( хашми ) худойи бипархезидки хамдигарро биду сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро гусихта дорид зеро бегумон худованд муроқиби шумост.”

“Эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид.Дар натижа худо (тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шайиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшояд.Аслан хар кас аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад,қатъан ба пийрузий ва комёбий бузурги даст меёбад.”

Аммо баъад :росттарин сухан ,китоби худо ва бехтарин равиш,равиши Мухаммад саллоллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур навовари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин,бидъат ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатуху.

Ин муқаддамаро росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қобли аз хар хутба ва суханроний ирод мефармуданд.

Дарси имрузийи мо, дар мовриди :шинохти жохилияти навини дини секуляризм, ба унвони ек зарурат жихати хифзи иймон ва жиход ва пархез аз ширк аст.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси аввал:дин чист? Секуляристхо аз мо чи мехоханд?

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

“Иннал хамда лиллах,нахмадуху,настаъинуху,ва настағфируху ва наъузу биллахи мин шурури анфусина ва саййиати аъмалина,май яхдихиллахи фала музилла лах,вамай юзлил фала хадия лах,ва  ашхаду анна ла илаха иллаллох вахдаху ла шарика лах ва ашхаду анна мухаммадан абдуху ва росулух”

Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худо аст,уро шукр мегуйем ва аз у дархости кумак ва омурзиш мекунем,ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон,хар касики худо уро хидоят кунад хеч кас наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох намояд хеч кас наметавонад уро  хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илохи бархақ ба жузъ аллох нистки танхо ва бешарик аст,ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи уст.”

Аллох мутаъол мефармояд:

“یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون” (آل عمران/ ۱۰۲)

“Эй касоники иймон овордаид ончунонки шояста аст,аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”

“یأْ أیهَا النَّاْسُ اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً” (نساء/۱)

Боз мефармояд:

Эй,мардумон аз (хашми) парвардигоритон бипархезид,парвардигорики шуморо аз ек инсон биёфарид ва (сипас)хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафар мардон ва занони фаровони мунташир сохт.ва аз (хашми) худойи бипархезидки хамдигарро баду сўганд медихид,ва бпархезид аз инки пейванд хешовандиро гусихта дорид зеро бегумон худованд муроқиби шумо аст.”

“یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً یصْلِح لَکُمْ أَعْمَاْلَکُمْ وَ یغْفِرْلَکُمْ ذُنُوبَکُم وَمَن یطِعَ اللهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ فَاْزَ فَوْزاً عَظِیما” (احزاب/۷۰)

Дар жойи дигари мефармояд:

“Эй мўъминон аз худо битарсид ва сухан хақ ва дуруст бигуйид.дар натижа худо(товфиқи хейритон медихад ва)аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшад.Аслан хар касики аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад, қатъан ба перузий ва комёбийи бузурги даст меёбад.”

Аммо баъад:

إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ “

Росулулох саллалоху алайхи васаллам мефармояд:

Росттарин сухан китоби худо ва бехтарин равиш,равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур навовари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин,бидъат ва хар бидъати гумрохий ,ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Ба дунболи тасмими дустон мабний бар ирояйи дуруси ибтидоий ва пояйи, он хам ба дур аз пичидагий ва истилохоти роижи фиқхий ва ба забони содаки дар вазъи мовжуд барои онхо, ба унвони ниёзи руз тавассути худишон ташхис дода шуда,саъй мешавад мутаносиб бо суъолотики матрах карданд мовзуъоти муртабит бо ин суъолот ба сурати сода ва қобил фахм барои хаммайи дустон тўвзих дода шавад.иншааллох

چرا نماز و قانون شریعت معیارهای ظاهری مسلمان یا مرتد شدن مسلمین به شمار می رود ؟

به قلم : استاد ابوحمزه المهاجر هورامی

بسم الله  والحمد لله

اما بعد:

خداوند در قرآن همچنان كه اعمال خير و پسنديده را معرفي نموده است ، در مورد اعمال و كارهاي شر هم پس از معرفي ريشه ها و نمودهاي ظاهري آنها دقيقن تعيين كرده است كه شخص مسلمان تا چه حد دچار گناه و معصيت ميشود در داخل دايره اسلام باقي مي ماند و كدام گناهان وي را از دايره اسلام خارج مي سازد . يعني حد و حدود و مرزهاي گناه كردن نيز مشخص مي شوند و مي بينيم در تمامي جوامع اسلامي در همان حدودي كه تعيين شده است كم و بيش انسانهاي گناهكار را مشاهده مي نمائيم اما افراد جامعه اسلامي چه مسلمان و چه منافقش براي اينكه جانش در امان باشد از انجام دادن دو گناه بزرگ امتناع مي كرد و تمام افراد جامعه اسلامي كه به نحوي خود را مسلمان مي ناميدند تا پنجاه سال اخير سعي مي كردند جهت زنده ماندن و در دايره اسلام ماندن دچار اين دو گناه بزرگ ظاهري نگردند يكي ترك نماز و ديگري حكم بردن و حكم كردن به غير از شريعت الهي ، افراد جامعه براي آنكه هم چون يك مسلمان با وي رفتار شود و از كيفر در امان بماند هم نمازش را مي خواهند و هم اينكه حكم و قانونش را از شريعت اسلام مي گرفت نه هيچ قانون و برنامه ديگري .

در اين جامعه تفاوت بين مومن و منافق در انجام دادن نماز يا پابندي به احكام و قوانين الهي ست .

چون تمام مردم براي اينكه عنوان مسلمان بودن براي خود حفظ نمائيد واز ترس اجرا شدن حكم ارتداد و مرتد بر آنها جانشان را نيز در امان نگه دارند در اين دو مورد همگي يكسانند. تنها فرق بين اين دو علاوه بر كيفيت انجام اين احكام در اين است كه مومن مسلمان براي رضاي الله واخلاص درون و ايمانش اين كارها را انجام مي دهد اما منافق تمام اين اعمال را به خاطر ريا و حفظ وضع موجود و زندگي دنيوي انجام مي دهد .

پس نماز و حكم بردن نزد شريعت تنها علايم ظاهري مسلمان بودن اشخاص به شمار مي رود . به همين جهت در طول تمام قرون اخير تمام مردم مومن و منافقش با همين دو امر مسلمان شناخته     مي شده اند و در نتيجه به اين دو علايم سرنوشت ساز پايبند و مقيد بوده اند .

( قانونگذاري و حكم دادن بر اساس آنچه كه انسانها برخلاف شريعت الهي بوجود آورده اند و راضي شدن به چنين قانونگذاري و احكام شخصي را مرتد مي گرداند)

اما چگونه شد كه اين دو امر اساس در ميان مسلمين ست گرديده   واشخاص جرئت نجام ندادن آن ها را به خود دادند؟ در جواب بايد به سه عامل اساسي اشاره كرد:

۱- عدم وجود حكومتي اسلامي

۲- تهاجمات سكولاريسم وروي كار آمدن حكومتها وفرمانروايان مرتد وظالم

۳- خيانت علماي سوء ونان به نرخ روز خوري كه توجيه گر وضع موجودي بودند كه جاهليت وسكولاريستهاي مرتد به وجود آورده بودند.

سكولاريستهاي غربي اشغالگر هنگامي كه قدمهاي ناپاكشان را بر سرزمين هاي مسلمان نشين گذاشتند با پشتيباني مرتدين سكولار بومي وعلماي مزدورشان در ابتداي امر جهت جاي پا بازكردن در ميان مسلمين وحكم كردن به شريعت و احكام الهي را كنار زدندو احكام وقوانين توليدي خودشان را حاكم گرداندند وجهت تحميق مردم از طريق همين علماي مزدور به مردم گفتند كه اشكاي ندارد، حالا جهت مدرن شدن جامعه وترقيات صنعتي وعلمي اگر از احكام شريعت هم پيروي نكرديد به شرطي كه نمازو روزه وحج وصدقتان را بدهيد باز مسلمان هستيد و اگر به دادگاه هاي احكام غير اسلامي وسكولاريستي رفتيد باز به ايمان شما لطمه اي وارد نمي شود . ادامه خواندن چرا نماز و قانون شریعت معیارهای ظاهری مسلمان یا مرتد شدن مسلمین به شمار می رود ؟

تعلیقی بر تعریف دارالاسلام و دارالکفر در آثار  شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی و تطبیق آن بر وضع موجود سرزمینهای مسلمان نشین

گردآوری: کارزان شکاک

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی می گوید: ” ما در کل، جوامع را به دو دسته ی جامعه ی اسلامی یا دارالاسلام یا جوامع جاهلی یا دارالکفر می توانیم تقسیم می کنیم[۱]. دارالاسلام، جامعه ای است که «قانون اساسی»  [۲]آن طبق شریعت الله، طبق دین اسلام یا یکی از مذاهب اسلامی حاکم باشد.[۳] و رهبر آن هم مسلمان باشد،هر چند که اکثر ساکنین آن مسلمان نباشند؛ مثل هند و اکثر جاهایی که الان هم غیر مسلمان هستند ولی قبلاً جزء دارالاسلام بودند؛[۴] و دارالکفر، جامعه ای است که «قانون اساسی» آن بر اساس شریعت الله نباشد، هر چند که اکثر ساکنین آن هم مسلمان باشند.[۵] در اینجا حکم «دار» ارتباطی به ساکنین ندارد. وقتی می گوییم دارالکفر است قرار نیست حتما ساکنین آن هم کافر باشند، یا می گوییم دارالاسلام، قرار نیست همه ی ساکنین آن هم حتماً مسلمان باشند.”[۶]

در این زمینه باز جهت روشنگری و تأکید بیشتر می گوید:”  سرزمین از نگاه شرعی :

• یا دارالاسلام است، یعنی سرزمینی که بر اساس قانون شریعت الله اداره می شود حال، این شریعت الله یا براساس شوراست و تمام فرق اسلامی در آن دخالت دارند و اجماع واحد مسلمین است یا بر اساس یکی از مذاهب اسلامی؛ و رهبر چنین سرزمینی هم باید مسلمان باشد. چنین سرزمینی دارالاسلام است؛ [۷]
• یا دارالکفر، یعنی سرزمینی که بر اساس «قانون» کفری اداره می شود.[۸]

معیار دارالاسلام و دارالکفر، قانون است.[۹] در اینجا مهم نیست که ساکنان دارالاسلام همه مسلمان باشند یا نه. دارالکفر هم همین طور است. مهم قانون اساسی حاکم بر آن جامعه می باشد، نه افراد آن جامعه؛ و حکم شامل سرزمین می شود نه افراد جامعه.[۱۰] زمانی که می گوییم دارالکفر ترکیه، منظور این نیست که مردم همه کافر هستند، یا زمانی که می گوئیم دارالکفر کردستان عراق منظور این نیست که مردم آن کافر هستند بلکه، «قانون اساسی»[۱۱] آن بر اساس سکولاریسم و کفر بنا شده است.” [۱۲]

در جای دیگری باز در تعریف دارالکفر و دارالاسلام می گوید: ” ادامه خواندن تعلیقی بر تعریف دارالاسلام و دارالکفر در آثار  شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی و تطبیق آن بر وضع موجود سرزمینهای مسلمان نشین

باز نشر پیام شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی به به مهاجرین اهل سنت موجود در گروههای مسلح در شام[۱]

بسم الله، والحمد لله، و الصلاة و السلام علی محمد و علی آله و من والاه

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته

قال الله تعالی: الَّذِينَ آمَنُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِيَاء الشَّيْطَانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا (نساء/۷۶)

الله تعالی در مراحلی از نهضت و حرکت اسلامی همچنانکه می فرماید: «کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ» به همین شیوه امر می کند که  :  کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتَالُ  » و در همین آیه ادامه می دهد: وَهُوَ کُرْهٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تَکْرَهُواْ شَیْئاً وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَیْئاً وَهُوَ شَرٌّ لَّکُمْ وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ‏(بقره/۲۱۶)

‏جنگ بر شما واجب شده است، و حال آن که ( بنابه سرشت انسانی ) از آن بیزارید، اما چه بسا چیزی را دوست نمی‌دارید و آن چیز برای شما خیر باشد، و چه بسا چیزی را دوست داشته باشید و آن چیز برای شما شر باشد، و خدا می‌داند و شما نمی‌دانید .‏

در اینجا در ضمن واجب بودن قتال و جنگ مسلحانه، الله تعالی روشن می کند که مسلمین از جنگ و کشت و کشتار بیزارند . در این صورت، مسلمین  از روی ناچاری  و به عنوان آخرین ابزار به آن پناه می برند، زمانی که، تمام راههای درمان درپیش گرفته شده و تنها راه حل جراحی می ماند . جنگ وقتی به وجود می آید که دعوت، مذاكره و دیپلماسی کارساز نباشد .در این مرحله مبارزه مسلحانه تا بر قراری حکومت مجری احکام شریعت در زمین، شکل اصلی مبارزه است، و به عنوان خط مشی اصلی مبارزه در راه برداشتن و نابود کردن جاهلیت و طاغوتها، و برقراری سیستم قانون شریعت الله، مطرح می شود.

علاوه بر این، جهت بیرون راندن  کفار اشغالگر از سرزمینهای مسلمین، جنگ مسلحانه،  هم به عنوان استراتژی و هم به عنوان تاکتیک مطرح می شود، و تبدیل می شود به فرض عینی چون روزه  و زکات و حج و نماز و غیره، که حتی این فرضها و سایر فرضها را نیز  تحت الشعاع خودش قرار می دهد .

بيشترين آيات در قرآن بعد از نماز، در مورد جهاد و قتال است. حالا کسی که از زیر این امر الله، شانه خالی کند، بی مجازات نمی ماند و آیات و روایات زیادی هم در این زمینه آمده. به عنوان مثال  الله تعالی در مورد مجازات کسی که جهاد در راه خدا را ترک می کند فرماید:«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاهِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَهِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاهِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَهِ إِلاَّ قَلِیلٌ * إِلاَّ تَنفِرُواْ یُعَذِّبْکُمْ عَذَاباً أَلِیماً وَیَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَیْرَکُمْ وَلاَ تَضُرُّوهُ شَیْئاً وَاللهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ» (توبه: ۳۸-۳۹)

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، شما را چه شده، هنگامی که به شما گفته می‌شود: (به سوی جهاد) در راه الله حرکت کنید، به زمین می‌چسپید (و سستی می‌کنید) آیا به جای آخرت به زندگی دنیا راضی شده‌اید؟! حال آنکه متاع زندگی دنیا، در (برابر) آخرت، جز اندکی (هیچ) نیست. اگر (برای جهاد) کوچ نکنید، (الله) شما را به عذاب دردناکی، عذاب می‌کند و قوم دیگری را بجای شما قرار می‌دهد و هیچ زیانی به او نمی‌رسانید و الله بر هر چیزی تواناست».

از أبو أُمامة  روایت است که رسول خدا فرمودند: «هرکس جهاد نکند، یا مجاهدی را تجهیز نکند یا اینکه در سرپرستی بازماندگان و خانواده ی مجاهدی رفتار خوبی نداشته باشد، خداوند متعال قبل از روز قیامت او را به عذابی سخت گرفتار می کند… ادامه خواندن باز نشر پیام شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی به مهاجرین اهل سنت موجود در گروههای مسلح در شام

تعریف و شناخت مختصر شیعه و رافضی در درسهای مقدماتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی

گردآوری: کارزان شکاک

۳-  جریان چیست؟ شما شیعه را از رافضی جدا می کنید، چه فرقی بین اینها وجود دارد؟ اصلاً مگر می دانید رافضی یعنی چه؟

ج: جریان برای کسی که با نگرش قرآنی به منابع دقت کرده باشد خیلی ساده است و به راحتی متوجه می شود که تفاوت اساسی و فاحشی بین لفظ شیعه و لفظ رافضه وجود دارد. شیعه یک جریان تاریخی است که فِرق زیادی را در خود جا داده و رافضی هم صفت است که امکان دارد در هر دین، مذهب، طبقه، حزب، حکومت و جامعه ای کسانی باشند که بتوان به آن ها گفت رافضی. این برای اهل ادب هم در قرون گذشته عادی بوده:

منتسب بر هر طویله رایضی          *          جز به دستوری نیاید رافضی

از هوس، ‌گر از طویله بگسلد         *          در طویله ی دیگران سر در کند

این نمونه شعر است و اشعاری از این قبیل زیادند. شیعه در کتب محدثین جریانی هستند که خود را پیرو علی می دانستند و تمام اختلافشان با گروههای مخالف فقط در مسائل مربوط به سیاستهای حکومتداری بود و هیچ اختلاف عقیدتی یا فقهی با دیگران نداشتند. چون، اصلاً مذاهب فقهی درست نشده بودند. برای همین، طیف وسیعی از مسلمین را در بر می گرفت که این مسلمین مخالف سیاستهای حکومتی امویان و پس از آن ها بودند و از هرگونه همکاری با این حکومتها دوری می کردند و سعی می نمودند به چنین نظامهایی نزدیک نشوند و از هر نهضتی که بتواند حکومت را به سبک اسلامی آن بر گرداند حمایت می کردند. برای همین است که اکثر بزرگان و بخصوص اهل علم  از دست حکومتها دل خوشی نداشته اند و دوری و پرهیز از آن ها را سفارش می کردند. حکومت های ظالمی که به جای حکومت شورای اسلامی نشسته بودند.

اما، این جریان شیعیان علی یکدست نبودند، دسته ای از آن ها بودند که خود ائمه ی شیعه هم دل خوشی از آن ها نداشتند و در نهج البلاغه و تقریباً تمام منابع شیعی که وجود دارد ائمه از دست این دسته ی بی وفا نالیده اند. این دسته، چون همین ائمه را در موقعیتهای حساس رها می کردند و آن ها را رد می نمودند و پشتشان را خالی می کردند به رافضی معروف شدند. یعنی، کسانی که ائمه و رهبران مسلمین را رد کردند.

این دسته تقریباً همه ی رهبران اسلام را رد کردند و کاری به رفض ابوبکر رضی الله عنه و عمر رضی الله عنه ندارد. چون، این کلمه قبل از زید بن علی رضی الله عنهما بر همین ها اطلاق می شد و سابقه ی این کلمه به قبل از زید رضی الله عنه بر می گردد. زمانی که زید رضی الله عنه به این ها می گوید شما بروید و شما رافضی هستید مثل این است که الان شما به کسی بگویید برو تو خوارج هستی یا مرجئه یا مدخلی هستی. این گروهها قبلاً هم وجود داشتند. ادامه خواندن تعریف و شناخت مختصر شیعه و رافضی در درسهای مقدماتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی

انواع دارالاسلامها و جایگاه و وظیفه ی مسلمین در برابر این ساختمانها در آثار شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی (قسمت  پنجم و پایانی )

گردآوری : کارزان شکاک

ما به برادرانمان در کوردستان و احفاد و نوادگان صلاح الدین ایوبی سفارش کردیم که باید درک کنند  در وضع اضطراری موجود آنها در بخشی از سرزمین های غرب ایران زمین مشغول «جنگی سرد » با تمام مظاهر ارتداد ودیکتاتوری دین سکولاریسم با مذاهب مختلف آن و منافقین و سکولار زده های همسو با آنها هستند، و در عین حال در «صلحی مسلح وگرم» با دیکتاتوری دین سکولاریسم و احزاب رنگارنگ و مرتد محلی سکولاریستی به سر می برند که وضع موجود حکومت شیعه مذهب ایران آنرا بر آمریکا ومرتدین محلی و سکولار زده های بومی تحمیل کرده است . این وضع را آنان بر کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده های بومی تحمیل نکردند، بلکه حکومت شیعه مذهب ایران تحمیل کرده است، اما آنان می توانند از این موقعیت و فرصت استثنائی در بین تمام کوردهای جهان سود ببرند .

درک به روز این دو مقوله ی «جنگ سرد و صلح مسلح» مثل آب نیاز حیاتی تمامی  مسلمین شریعت گرای این مناطق است. اینجا بود که مسلمین شریعت گرای ما درغرب ایران زمین به بخشی از پاسخ چه باید کرد خودشان رسیدند،  و بدور از تعصب جاهلی و به دور از کینه و تنفر جاهلی متوجه شدند که نیاز امروز آنان در این حالت اضطراری برای محافظت از خودشان همچون یک مسلمان شریعت گرا چیست؟ و باید دنبال اسباب وپاسخ هایی باشند که  برای نیاز روز وسوال روزشان دراین حالت ضرورت و اضطراری که پیش آمده  است جواب مناسبی داشته باشد.

بله، مسلمین با محافظت از جانشان باید از دین الله و بندگان الله به عنوان دو امانت گرانبهاء محافظت کنند، و حتی در صورت لزوم با فداکردن جانشان و دنیایشان از دین و ایمانشان و مسلمین محافظت کنند، اما از کانال شرعی آن. در این صورت برای محافظت از این دو امانت ارزشمند باید مواظب خودشان باشند: یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ (مائده/۱۰۱۵) ای مؤمنان ! مراقب و مواظب خود باشید. علاوه بر این مسلمین  برای اداره زندگیشان و مبارزه با دشمناشان نیاز به تهیه کردن اسباب دارند، پس از تهیه کردن آگاهانه ی این اسباب است که توکل به الله و قضاء و قدر معنی و مفهوم خودش را به دست می آورد. بین«توکل به خدا» و «واگذاری امور به خدا» تفاوت زیادی وجود دارد . شترت را ببند و بر خدا توکل کن. قَیِّدها و تَوکَّلْ.

رسول الله صلی الله علیه وسلم سرور متوکلین به الله بود، اما برای هر کاری از اسباب لازم همان کار نهایت استفاده را می کرد، بخصوص برای نازل شدن نصر و پیروزی بر دشمن تمام اسباب لازم را تهیه می کرد. عمر رضی الله عنه گروهی را دید، چنان فکر می‌کردند که توکل به معنی ترک اسباب است و از کار و عمل دوری کردند و دچار ناتوانی و سستی شدند. عمر رضی الله عنه به آن‌ها گفت: شما چه کسانی هستید؟ گفتند: ما اهل توکلیم. گفت: دروغ گفتید، شما اهل توکل نیستید؛ کسی دارای توکل است که دانه را در زمین می‌کارد بعداً به خدا توکل می‌کند[۱]

بله، کسی اول ازدواج می کند بعد برای بچه دار شدن به الله توکل می کند شما که هنوز ازدواج نکرده اید و اسباب بچه دار شدن را تهیه نکرده اید آرزوی بچه دار شدن و توکل به الله برای بچه دار شدن مسخره کردن خودتان است  . ادامه خواندن انواع دارالاسلامها و جایگاه و وظیفه ی مسلمین در برابر این ساختمانها در آثار شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی (قسمت پنجم و پایانی )

انواع دارالاسلامها و جایگاه و وظیفه ی مسلمین در برابر این ساختمانها در آثار شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی (قسمت  چهارم)

گردآوری : کارزان شکاک

در چنین وضعیت کاملا اضطراری و وخیمی که خیلی ازمسلمین بی پناه درآن سقوط کرده اند، اکثریت قاطع مسلمین را در حالتهای بسیار بحرانی و اسفناکی قرار داده، که عده ای حتی خودشان را در دوران مسلمین مهاجر حبشه می بینند و وطنشان که تبدیل به دارالکفر شده است را رها کرده اند و به یک دارالکفر اهونتری مهاجرت کرده اند، عده ای دیگر هم خودشان را جزء آنانی می دانند که توان این هجرت را هم ندارند؛ و دسته هائی از مسلمین هم هستند که دراحزاب و جماعتهای مختلف و متفرقی در اندیشه ی بازگرداندن سرزمین خود و سایر سرزمینهای مسلمان نشین به دارالاسلام، و بیرون راندن کفار اشغالگر و سکولار خارجی و مرتدین سکولار و دست نشانده ی محلی از سرزمینهایشان و تطبیق دوباره ی قانون شریعت الله هستند. اینها همان غرباء و فرقه ی ناجیه ای هستند که درگروههای مختلف و سرزمینها ی مختلفی پخش شده اند و حتی بعضی از آنان توانسته اند سرزمینهای محدودی را تبدیل به دارالاسلام کنند و موفق شده اند حکومت بدیل اضطراری کوچکی را بر اساس فقه خاص خودشان به وجود بیاورند.

اینها تلکیفشان مشخص است، و ما در کل این درسمان و زندگیمان با این فرقه ان شاء الله هم مسیر و همراه خواهیم بود، اما نکته ای که در این حالت وخیم و ناچاری لازم است به آن اشاره کنیم که منافقین و سکولار زده ها هم بسیار ازآن سوء استفاده کرده اند این است که: اگر حکومت بدیل اضطراری اسلامی کوچک یا بزرگ آن هم وجود نداشته باشد و مسلمین از نعمت دارالاسلام محروم بشوند اگر یک مسلمانی مثل نجاشی که حتی توانائی و موقعیت اعلام کردن ایمان خودش راهم ندارد، برود و ریاست یک گروه یا جماعت یا حکومت کافری را به دست بگیر دکه در خدمت حفظ جماعت مسلمین و منافع مسلمین باشد در چنین وضعیت کاملا اضطراری و آخرین مرحله چه واکنشی باید داشت؟

آیا چنین شخص مسلمانی به خاطر تأئید کفریات آشکار نصرانیها دشمنان شماره ۳ ما این کار را کرده است؟ آیا چنین کاری به معنی تأئید کفریات آشکار نصرانی هاست؟  تمام این کارها تا زمانی که در جهت منافع مسلمین باشد و از مسلمانی در برابر کافری حمایت بشود و بر علیه منافع و جماعت مسلمین نباشد کار مطلوبی است که تنها می شود ازآن استقبال کرد. و همان واکنشی را نشان می دهیم که مسلمین مهاجر حبشه در برابر لشکر کافر نجاشی رحمه الله نشانش دادند.

زمانی این نوع حالت اضطراری برای مسلمین غیر شرعی و حرام می شود که حضور در آن منجر بشود به صدمه زدن به مسلمین یا حمایت کردن از یک کافر آشکار بر علیه یک مسلمان که در صورت آگاهی و اختیار ارتداد و خروج از اسلام محسوب می شود، حتی اگر با یک کلمه هم باشد حالا چه رسد به خدمت رسانی به آنها و یا همراه شدن با آنها در صدمه زدن و یا جنگ با مسلمین . ادامه خواندن انواع دارالاسلامها و جایگاه و وظیفه ی مسلمین در برابر این ساختمانها در آثار شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی (قسمت چهارم)