آمریکا قفقاز جنوبی و شمال شرق ایران را هدف قرار داده است(۱)

به قلم: کارزان شکاک

در روزهای پایانی سپتامبر ۲۰۲۵، رویدادی در سنای ایالات متحده رخ داد که عملاً مورد توجه عموم قرار نگرفت، اما بخش زیادی از آنچه در حال حاضر در قفقاز جنوبی در حال وقوع است را توضیح می‌دهد.

کمیته فرعی همکاری‌های امنیتی اروپا و منطقه‌ای کمیته روابط خارجی سنا جلسه استماع با عنوان “استراتژی آینده ایالات متحده در دریای سیاه” برگزار کرد.

سخنران اصلی فردریک استار، بنیانگذار و عضو برجسته موسسه آسیای مرکزی-قفقاز در دانشگاه جان هاپکینز بود. ارائه او به طور مؤثر یک استراتژی جامع ایالات متحده در منطقه را ارائه داد که نه تنها دریای سیاه، بلکه کل قفقاز جنوبی را در بر می‌گیرد.

به گفته استار، دریای سیاه فقط یک پهنه آبی نیست، بلکه شریانی است که اروپای مرکزی و شرقی، قفقاز و آسیای مرکزی را به اقتصاد جهانی متصل می‌کند.

این تنها مسیر دسترسی به اقیانوس‌های جهان برای حوضه رودخانه دانوب است و آن را به اندازه دریای بالتیک از اهمیت استراتژیک برخوردار می‌کند. با این حال، برخلاف منطقه بالتیک که یکپارچه‌تر و از نظر نهادی امن‌تر است، کشورهای دریای سیاه کمتر توسعه‌یافته و از هماهنگی ضعیفی برخوردارند.

پیام کلیدی کاملاً واضح بود: سیاست فعلی ایالات متحده در منطقه ناکافی است و نیاز به تعامل و ابتکار عمل بسیار بیشتری دارد.

قفقاز جنوبی: تمرکز استراتژی آمریکا

سخنرانی استار بر قفقاز جنوبی متمرکز بود. او استدلال کرد که آزادی عمل گرجستان، ارمنستان و آذربایجان تا حد زیادی با دسترسی آنها به دریای سیاه تعیین می‌شود. بدون آن، این کشورها خود را از نظر ژئوپلیتیکی منزوی و مستعد کنترل توسط روسیه یا چین می‌بینند.

این تحلیلگر تأکید کرد: “اگر ایالات متحده و متحدانش نتوانند دسترسی آزاد و امن به مسیرهای دریایی را برای کشورهای منطقه و به ویژه برای جمهوری‌های آسیای مرکزی که دارای ذخایر انرژی قابل توجهی هستند، تضمین کنند، این امر منجر به بازگشت آنها به کنترل مسکو یا پکن خواهد شد.” این کارشناس به روندهای مثبت از دیدگاه واشنگتن اشاره کرد: ارمنستان و آذربایجان تمایل آشکاری برای همکاری با غرب نشان می‌دهند و گرجستان، با وجود سردی فعلی روابط با ایالات متحده، ممکن است پس از تغییر قدرت در تفلیس، به گفتگوی استراتژیک بازگردد.

به گفته استار، این «صرفاً مسئله زمان» است، زیرا حمایت از جریان طرفدار روسیه در گرجستان ناگزیر تضعیف خواهد شد.

استار همچنین اقدامات مشخصی را پیشنهاد کرد: بازنگری در استراتژی ایالات متحده در منطقه دریای سیاه برای شامل کردن اوکراین، مولداوی و هر سه جمهوری قفقاز جنوبی، با در نظر گرفتن منافع مشترک آنها، و تضمین حضور چرخشی نیروی دریایی ناتو در دریای سیاه.

گسترش اسلام در زندان‌های ایالات متحده: زمینه‌ها و پیامدها

به قلم: کارزان شکاک

در سال‌های اخیر، مقامات آمریکایی نگران افزایش تعداد مسلمانان در زندان‌های این کشور بوده‌اند. بر اساس برخی گزارش‌ها، اسلام به سرعت در میان زندانیان گسترش یافته و این پدیده تبدیل به موضوعی جدی برای مسئولان امنیتی و اجتماعی شده است. این مقاله به بررسی دلایل و پیامدهای این روند می‌پردازد.

 دلایل گسترش اسلام در زندان‌ها

۱٫ جستجوی معنا و روحیه: بسیاری از افراد که به زندان افتاده‌اند، به دنبال معنای عمیق‌تر و راهی برای فهم بهتر زندگی هستند. شرایط سخت زندان، افراد را به تفکر در مورد باورها و ارزش‌های خود سوق می‌دهد و تعداد زیادی از آن‌ها به دین اسلام روی می‌آورند.

۲٫ جامعه و هم‌بستگی: افراد مسلمان در زندان‌ها معمولاً از یک حس جامعه و هم‌بستگی برخوردارند. این شبکه اجتماعی می‌تواند به عنوان منبع حمایتی برای زندانیان عمل کند و احساس تنهایی و جدایی آن‌ها را کاهش دهد.

۳٫ محیط آموزشی: زندان‌ها می‌توانند به محیط‌هایی برای تبادل ایده‌ها و آموزش تبدیل شوند. بسیاری از زندانیان از طریق مطالعه و یادگیری درباره اسلام، به این دین گرایش پیدا می‌کنند.

 نگرانی‌های مقامات آمریکایی

افزایش تعداد مسلمانان در زندان‌ها موجب نگرانی مقامات آمریکایی شده است که به دنبال درک علت‌ها و پیامدهای این پدیده هستند. نگرانی‌های اصلی آن‌ها شامل:

– افزایش افراط‌گرایی: برخی مقامات از احتمال تبدیل شدن گروه‌هایی از زندانیان به بستری برای افراط‌گرایی و جذب افراد به سمت گروه‌های تندرو نگران هستند. این نگرانی موجب می‌شود که آن‌ها به دنبال راهکارهایی برای نظارت بر فعالیت‌های دینی در زندان‌ها بگردند.

– کاهش امنیت: تغییر در دین و باورهای زندانیان می‌تواند روابط میان زندانیان را تغییر داده و به ایجاد تنش و ناامنی منجر شود.

گسترش اسلام در زندان‌های ایالات متحده فصلی جدید از دیالوگ‌ها و چالش‌ها را به وجود آورده است. در حالی که دین می‌تواند در سخت‌ترین شرایط تسکین‌دهنده و روحیه‌افزا باشد، همزمان باید به تأثیرات اجتماعی و امنیتی آن نیز توجه شود. در نهایت، برخورد واقع‌بینانه و متفکرانه با این پدیده می‌تواند به درک بهتر جامعه از دین و معنویت در زندگی افرادی که با چالش‌های خاصی روبرو هستند، منجر شود.

بررسی تاکتیک‌های ترس و وحشت: نگاهی به ادعاهای درباره «تروریسم اسلامی» و تأثیر آن بر جامعه جهانی

به قلم: خالد سیف الله المسلول

در این بحث تروریسم را در برداشت جهانی از آن بررسی می کنیم نه در مفهوم اسلامی آن که در آیه ی: وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ (انفال/۶۰) بیان شده است.

 در دنیای امروز، ترس و وحشت از دیگر فرهنگ‌ها و مذاهب یکی از موضوعات پرچالش و بحث‌برانگیز است. یکی از این بحث‌ها ادعاهایی است که به «تروریسم اسلامی» نسبت داده می‌شود و گاهی به‌عنوان یک ابزار سیاسی برای ایجاد ترس و تفرقه در جوامع مختلف به کار می‌رود.

طی چهار دهه گذشته، برخی از گروه‌ها و کشورهای خاص تلاش کرده‌اند تا از مفهوم «تروریسم اسلامی» به‌عنوان ابزاری برای توجیه جنگ‌ها و سیاست‌های خود بهره‌برداری کنند. این رویکرد نه تنها موجب تشدید تنش‌ها در جوامع مختلف شده، بلکه بر دیدگاه عمومی مردم نسبت به مسلمانان و فرهنگ‌های اسلامی تأثیر منفی گذاشته است. به تدریج، این ادعا به یک روایت غالب تبدیل شده که موجب تفرقه و خصومت در سطح جهانی گردیده است.

با این حال، واقعیت ترور به‌سادگی در قالب یک مذهب یا فرهنگ گنجانده نمی‌شود. ترور ریشه‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد که در بسیاری از موارد فراتر از اعتقادات مذهبی است. به همین دلیل، نسبت دادن تروریسم به یک مذهب خاص، نه‌تنها نادرست است، بلکه به تضاد و بی‌اعتمادی نیز دامن می‌زند.

ادعاهای واژه‌سازی‌شده درباره «تروریسم اسلامی» به وضوح می‌تواند منجر به تفرقه بین جوامع مختلف و افزایش تنش‌ها شود. این وضعیت، بر توافق‌نامه‌های بین‌المللی، همکاری‌های اجتماعی و همچنین امنیت جهانی تأثیر منفی دارد. این در حالی است که همکاری، همزیستی مسالمت‌آمیز و درک متقابل میان فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف می‌تواند به حل بسیاری از مشکلات و درگیری‌ها کمک کند.

سیاست‌های مبتنی بر ترس و وحشت، به‌ویژه در رابطه با موضوعاتی مانند «تروریسم اسلامی»، نه‌تنها به تفرقه میان جوامع منجر می‌شود، بلکه می‌تواند به دور کردن بشر از مسیر همزیستی مسالمت‌آمیز و تفاهم فرهنگی کمک کند. در عوض، به‌جای تقویت تصورات منفی و دروغین، باید بر محوریت ارزش‌های اسلامی و ارتقاء گفت‌وگو و تعامل میان فرهنگ‌ها تمرکز کنیم. در نهایت، همگان باید با ممانعت از جنگ افروزانی چون آمریکا و ناتو و صهیونیستها و چین و روسیه و مزدورانشان، برای یک دنیای عاری از ترس و سوءتفاهم تلاش کنند که تنها با منهج اسلامی امکان پذیر است.

آمریکا از سرزمنیهای اسلامی مزدور می خواهد نه متحد و هرگز نمی توان به آمریکا اعتماد کرد

به قلم: کارزان شکاک

به یاد بیاورید که قطر یک بوئینگ ۷۴۷-۸ طلایی به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به عنوان هواپیمای ریاست جمهوری در ماه مه ۲۰۲۵ به ترامپ داد.

ترامپ در عوض، حملات هوایی باند صهیونیستی کودک‌کش «اسرائیل» به دوحه را تأیید کرد که این حمله هوایی تضعیف حاکمیت قطر است.

روز قبل، صهیونیست‌ها مجموعه‌ای از حملات را به سوریه انجام دادند. آکادمی نظامی حمص و پایگاه‌های نظامی در لاذقیه و پالمیرا بمباران شدند. در نتیجه این بمباران‌ها، در میان سربازان نیروهای مسلح جولانی خائن تعدادی کشته و زخمی شده‌اند.

بمباران دوحه را باید در چارچوب مخالفت غیرمنتظره رژیم‌های عربی با بیانیه نتانیاهو در مورد برنامه‌های الحاق کرانه باختری و اتهامات علیه مصر که «اجازه نمی‌دهد ساکنان غزه داوطلبانه به مصر نقل مکان کنند» نیز دید.

رهبر صهیونیست، بدون هیچ تردیدی اعلام کرد که فلسطینی‌ها می‌خواهند غزه را ترک کنند، اما «کشورهای عربی اجازه نمی‌دهند این اتفاق بیفتد». صهیونیست کودک کش همچنین با تمسخر شکایت کرد که با این کار، «اعراب حقوق بشر را نقض می‌کنند» و به فلسطینی‌ها اجازه نمی‌دهند «داوطلبانه» به کشورهای دیگر بروند.

در پاسخ به این بیانیه، تقریباً همه رژیم‌های عربی نتانیاهو را محکوم کردند و امارات متحده عربی حتی تهدید کرد که اگر باند صهیونیستی کرانه باختری را الحاق کند، به اصطلاح «توافق ابراهیمی» را رد خواهد کرد. نوچه‌های عرب تهدید کرده‌اند که اخراج فلسطینی‌ها از غزه به «خط قرمز» تبدیل خواهد شد.

بنابراین، حملات به دوحه را می‌توان هشداری به رژیم‌های عربی نیز دانست که «آرام بنشینند و تکان نخورند»، همانطور که نتانیاهو در روزهای اول قتل عام غزه اعلام کرد.

در همین حال، تل آویو در حال اعلام «عملیات ویژه علیه حماس» در قطر است. اعتراضات دوحه نادیده گرفته شده است. علاوه بر این، با توجه به لفاظی‌های رهبران صهیونیستی، بمباران قطر به بهانه «مبارزه با حماس» ادامه خواهد یافت.

به یاد داشته باشید که یک دفتر بزرگ حماس نیز در ترکیه واقع شده است. بنابراین ممکن است که باند صهیونیستی کودک‌کش «اسرائیل» حمله تروریستی بعدی را به استانبول انجام دهد.

در این صورت، ترکیه، هر چقدر هم که بخواهد، باید وارد جنگی شود که نتانیاهو چندین ماه است اردوغان را به آن فرا می‌خواند. لفاظی به تنهایی برای آنکارا کافی نیست.

با تمام این احوال می توان یقین پیدا کرد که آمریکا از سرزمینهای اسلامی هرگز متحد نمی خواهد بلکه تنها مزدور می خواهد و آمریکا برای خودفروخته ترین افراد از میان مسلمین نیز قابل اعتماد نیست.

چالش‌های فناوری‌های نظامی در شرایط بیابانی: بررسی استقرار سامانه‌های دفاع هوایی لیزری در عربستان سعودی

به قلم: کارزان شکاک

عربستان سعودی علاوه بر سرمایه‌گذاری‌های کلان در زمینه‌های نظامی، به تازگی اقدام به استقرار ۸ سامانه دفاع هوایی لیزری به نام “Silent Hunter” از چین کرده است. هدف از این اقدام، مقابله با تهدیدات جدیدی نظیر پهبادهای مهاجم است که در ارتفاعات پایین به پرواز در می‌آیند. اما آنچه که به عنوان یک پیشرفت نظامی در نظر گرفته می‌شود، با چالش‌های مهمی در شرایط بیابانی روبرو است، که به نظر می‌رسد کارایی این سامانه‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.

یکی از مهم‌ترین چالش‌ها در استفاده از سامانه‌های دفاع هوایی لیزری، شرایط جوی و محیطی است. بیابان‌ها معمولاً با شرایطی چون گرد و غبار و طوفان‌های شنی همراه هستند که می‌تواند به شدت بر کارایی سیستم‌های اپتیکی اثر بگذارد. در این شرایط، فناوری‌های لیزری که نیاز به دید مستقیم و شفاف دارند، به وضوح از کارایی لازم برخوردار نخواهند بود.

گرد و غبار به طور طبیعی می‌تواند پرتوهای لیزری را پخش کرده و کیفیت تصویر را کاهش دهد. این پدیده می‌تواند مانع از شناسایی دقیق هدف شده و دقت در هدف‌گیری را به شدت کاهش دهد. علاوه بر این، وجود گرد و غبار می‌تواند موجب آسیب به حسگرها و سیستم‌های اپتیکی شود و عمر مفید آنها را کاهش دهد.

در حالی که عربستان سعودی با هدف تقویت امنیت ملی خود به سمت فناوری‌های نوین رفته است، چالش‌های ناشی از شرایط محیطی می‌تواند موجب ناکارآمدی دفاعی شود.

به وضوح، برای اهل فن ضروری است که نه تنها بر روی فناوری‌های پیشرفته سرمایه‌گذاری کنند، بلکه به درک کامل شرایط محیطی و تطبیق فناوری‌ها با آن نیاز دارند. در نهایت، تنها با درک درست از این چالش‌ها می‌توان به کارایی و اثربخشی سیستم‌های دفاعی دست یافت.