ماه: فوریه 2026

  دارالندوه جدید کفار سکولار در قلب ریاض، پیوند سکولاریسم قریشی و طواغیت سکولار زمان علیه شریعت

به قلم: صلاح الدین مجاهد

در حالی که سرزمین وحی و مهبط رسالت، روزگاری کانون توحید و مرکز تپنده جهاد علیه کفر بود، امروز شاهد تکرار تاریخ در سیاه‌ترین شکل آن هستیم. اجتماع حکام مرتد محلی در کنار جوامع ملل کفر در سرزمین وحی (ریاض)، یادآور مجمعی است که روزگاری مشرکین مکه برای خاموش کردن نور الله برپا کرده بودند.

آنچه امروز در ریاض تحت لوای «ائتلاف بین‌المللی» یا «دیپلماسی منطقه‌ای» می‌گذرد، در حقیقت بازسازی همان «دارالندوه» عصر جاهلیت است. سکولاریست‌های قریش در آن زمان، نه به خاطر انکار وجود خدا، بلکه به خاطر حفظ منافع مادی و هراس از حاکمیت شریعت، علیه رسول‌الله صلی الله علیه وسلم متحد شدند. امروز نیز، اخلاف آن‌ها با زیر پا گذاشتن احکام الهی و هم‌پیمانی با دشمنان اسلام، همان مسیر را می‌روند تا مقاومت‌گران و مخلصینِ شریعت‌گرا را منزوی و نابود کنند.

خداوند متعال در توصیف این توطئه‌ها می‌فرماید: وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ (الأنفال/ ۳۰) و [یاد کن] هنگامی را که کافران درباره تو نیرنگ می‌کردند تا تو را بازداشت کنند یا بکشند یا [از مکه] بیرون کنند؛ آن‌ها نیرنگ می‌زدند و خدا [هم] نیرنگ می‌کرد و خدا بهترین نیرنگ‌کنندگان است..

حکام سکولار و مرتدی که امروز بر بلاد مسلمین چنبره زده‌اند، مصداق بارز طواغیت تاریخ هستند. اگر نمرود با ادعای خدایی در برابر ابراهیم (ع) ایستاد و فرعون با تکبر، موسی (ع) را ساحر خواند، امروز «نمرودهای ریاض» و «فرعون‌های زمان» با سلاح سکولاریسم و وابستگی به کفر جهانی، به جنگ با مجاهدینی آمده‌اند که تنها جرمشان تمسک به کتاب الله است.

اینان که با «ابوجهل‌ها» و «ابولهب‌های» واشنگتن و تل‌آویو بر سر یک میز می‌نشینند، دستشان به خون مخلصین آغشته است.

این ائتلاف‌های پوشالی، هدفی جز «تغییر دین» و «حذف شریعت» از عرصه زندگی ندارند. آن‌ها با شعار اعتدال، به دنبال اسلامی هستند که در آن نه جهادی باشد و نه امربه‌معروف و نهی‌ازمنکری؛ اسلامی که با اهداف استعمار و سکولاریسم قریشی همسو باشد.

رسول الله صلی الله علیه و سلم فرموده است: «يُوشِكُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمُ الأُمَمُ مِنْ كُلِّ أُفُقٍ كَمَا تَدَاعَى الأَكَلَةُ عَلَى قَصْعَتِهَا قُلْنَا: يَا پیامبر أَمِنْ قِلَّةٍ بِنَا يَوْمَئِذٍ قَالَ: أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ تُنزعُ الْمَهَابَةَ مِنْ قُلُوبِ عَدُوِّكُمْ وَيُجْعَل فِی قُلُوبِكُمُ الْوَهْنَ» قَالُوا وَمَا الْوَهَنُ؟ قَالَ: حُبُّ الْحَيَاةِ وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ.»[۱] به زودى از هر گوشه از دنيا امتهاى ديگر به شما يورش مى آورند همانطور كه گرسنگان به كاسه ى غذا حمله­ور مى شوند صحابه عرض كردند: اى رسول خدا آيا به خاطر كمى تعداد ما در آن روز است؟ فرمود: شما در آنروز تعدادتان زياد است ولى به مانند كف روى سيل هستيد طورى كه ترس و هيبتتان از قلوب دشمنان کنده شده است و در قلوب شما وهن به وجود آمده است، عرض كردند: وهن چيست اى رسول خدا؟ فرمود: دوستى دنيا و كراهت از مرگ.

امروز شاهد همان تداعی و هم‌پیمانی کفر بین‌المللی و ارتداد داخلی بر سر سفره ثروت‌های امت اسلام هستیم.

فقط کافی است دقت کنیم که دارالندوه کفار سکولار قریش با فتح مکه فرو ریخت و نمرود و فرعون سکولار هم در اوج تکبر به هلاکت رسیدند. حکام مرتد و سکولاریست‌های کنونی که در سرزمین وحی برای نابودی مجاهدین و مخلصین نقشه می‌کشند، باید بدانند که وعده الهی حق است.

امت اسلام هرگز اجازه نخواهد داد که قلب جزیرةالعرب به پایگاه دائمی ابولهب‌های زمان تبدیل شود.

---

[۱]  الألباني، صحيح الجامع ۸۱۸۳

  شمشیر «پیت هیگسِث» و سراب « مولوی عبدالحمید»؛ وقتی دشمن با مذهب می‌جنگد و شما از دین عقب می‌نشینید

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی

در همین ابتدای امر لازم است به صراحت گوئی در اردوگاه دشمن آمریکائی – صهیونی دقت داشته باشیم.

اظهارات اخیر «پیت هیگسِث»، وزیر جنگ جدید ایالات متحده، پرده از حقیقتی برداشت که سال‌ها پشت شعارهای توخالی «حقوق بشر» و «دیپلماسی» پنهان شده بود. او با صراحت اعلام کرد: «مسیح فرستاده نشد تا یک دیپلمات باشد» و تأکید کرد که جنگجویان آمریکایی باید با «قدرت شمشیر» و «باور دینی» خود به مصاف جهان بروند. این سخنان، مانیفست جدید پنتاگون است: استفاده ابزاری و مقتدرانه از دین برای پیشبرد سلطه‌گری.

جای بسی تامل است که وقتی یک مقام عالی‌رتبه آمریکایی از «جنگ مذهبی» و «شمشیر» سخن می‌گوید، در رسانه‌های دنیا به عنوان یک «میهن‌پرست غیور» و «سیاست‌مدار واقع‌گرا» معرفی می‌شود. اما به محض اینکه یک مسلمان از عزت اسلامی، جهاد یا حاکمیت قوانین الهی سخن بگوید، برچسب «تروریست» و «بنیادگرای خطرناک» می‌خورد. این همان استاندارد دوگانه‌ای است که غرب برای تحقیر مسلمین و تجلیل از وحشی‌گری خود به کار می‌برد.

اینجاست که باید خطاب به مولوی عبدالحمید گفت چرا برای خوشامد دشمن کافر محارب و اشغالگر سکولار، از سنگر دین و قانون شریعت الله عقب‌نشینی کردید؟

جناب مولوی عبدالحمید، در حالی که تئوریسین‌های جنگی آمریکا به ریشه‌های مذهبی خود (حتی به شکل تحریف شده) بازگشته‌اند تا قدرت‌نمایی کنند، شما در مسیری معکوس حرکت می‌کنید. شما که روزی از شریعت سخن می‌گفتید، اکنون تحت تأثیر موج‌های سکولار و برای جلب رضایت اکثریتِ فریب‌خورده یا رسانه‌های معاند، مفاهیم دینی را به نفع لیبرالیسم و سکولاریسم تغییر داده‌اید.

پس مولوی نیمه محترم، از توهمِ «راضی کردن همگان» و بخصوص راضی کردن کفار خارج شو آنهم زمانی که الله جل جلاله می فرماید: ‏ وَلَن تَرْضَى عَنکَ الْیَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ (بقره/۱۲۰) ‏یهودیان و مسیحیان هرگز از تو خوشنود نخواهند شد ، مگر این که از آئین ( تحریف شده و خواستهای نادرست ) ایشان پیروی کنی .

این در مورد کفار یهودی و نصرانی است، در مورد کفار مشرک(سکولار) چه فکر می کنی؟ آیا یک کافر سکولار یا یک حاکمیت سکولار وجود دارد که به قوانینی غیر از قوانین کفری سکولاریستی راضی شود؟ خیر، پس تا تو را سکولار و کافری مثل خودشان نکنند از تو راضی نمی شوند.

نگاه کن وزیر جنگ حکومت سکولار آمریکا صراحتاً می‌گوید: «ما قرار نیست جهان را راضی کنیم». او می‌داند که قدرت در ایستادگی بر باورهاست، نه در باج دادن به افکار عمومی بیگانه. اما شما با در پیش گرفتن رویه‌ای «سکولارزده»، سعی در بازتعریف اسلام به شکلی دارید که مورد پسند غرب سکولار و جریان‌های سکولاریستی و ارتدادی داخلی باشد. آیا فکر می‌کنید با استحاله کردن احکام الهی و هم‌صدا شدن با شعارهای دموکراسی غربی، به عزت می‌رسید؟ در حالی که خودِ غربی‌ها دموکراسی را تنها ابزاری برای پنهان کردن شمشیر مذهبی‌شان می‌دانند.

پس متوجه شو که دین به مثابه هویت است نه کالا.

آمریکای کافر اشغالگر سکولار از دین برای منافع ملی و استعمارگری‌اش استفاده می‌کند و ابایی از اعلام آن ندارد. اما دردآور است که برخی نخبگان مذهبی در بلاد اسلامی، دین را به بهایی اندک می‌فروشند تا در نگاه رسانه‌های بین‌المللی «روشنفکر» به نظر برسند. عقب‌نشینی از اصول شریعت به بهانه «حقوق بشر غربی»، چیزی جز خودباختگی نیست؛ آن هم در زمانی که خودِ غرب، نقاب دیپلماسی را کنار زده و با زبان شمشیر و انجیل سخن می‌گوید.

پس سرگردانان از خواب سکولاریسم بیدار شوند و حداقل این را بدانند که تجربه «پیت هیگسِث» ثابت کرد که جهانِ قدرت، جهانِ تعارف و دیپلماسیِ نرم نیست. کسانی که مانند مولوی عبدالحمید تصور می‌کنند با دستکاری در باورهای دینی و پذیرش الگوهای سکولار می‌توانند به جایگاهی برسند، سخت در اشتباهند و این را مطمئن باشند تنها کسانی باقی می‌مانند که بر حقانیت دین خود پافشاری کنند، نه کسانی که برای خوشامد «دارالکفر»، شریعت را به مسلخ سیاست‌های کفری سکولاریستی می‌برند.

افشاگری دیگری از جولانی سوریه: اگر از آسمان آزادی ببارد، بردگان برای خود چتر باز می‌کنند (۳)

ترجمه و ارائه دهنده: ابومحمود کندزی

من از مزدوران رسانه‌ای هیئت و بردگان قدرت تعجبی ندارم؛ این‌ها بیش از ده سال است که به من فحاشی می‌کنند.

اما تعجبم از برخی روزنامه‌نگاران است؛ حتی کسانی که به‌صورت خصوصی با من تماس گرفتند. بنابراین لازم دیدم نکات زیر را روشن کنم:

• حادثهٔ قصر، درگیری، مجروحان و زخمی‌شدن الشرع همگی رخ داده و پرونده‌اش بسته شده است. هر کسی که وارد هر مقرّی از مقرهای قدرت شود، این واقعیت‌ها را دقیقاً می‌داند.

• تعارض کجاست بین وقوع حادثه و ظاهرشدن الشرع؟

او شش روز غایب بود؛ تو که روزنامه‌نگاری، آیا شش روز زمان کمی است برای درمان یک جراحت خفیف و بازگشت؟

حتی اگر برای جدل فرض کنیم اصلاً زخمی نشده، آیا این فرض، وقوع درگیری در قصر را نفی می‌کند؟

• از نظر منطقی، خود من نوشتم که او ظرف دو روز بازمی‌گردد؛ و این را قبل از توییتِ کبودی‌ها نوشتم. پس چطور می‌توانم خودم را دچار تناقض کنم میان «تا دو روز دیگر ظاهر می‌شود» و «کبودی دارد»؟

موضوع ساده است: بله، کبودی‌های خفیف داشت و شش روز برای درمان پزشکیِ بدون آثار ظاهری کافی است؛ همان‌طور که شش روز برای درمان ترکشِ سینه نیز کفایت می‌کند.

پس تناقض کجاست؟

• من از ابتدا و مرحله‌به‌مرحله تذکر دادم:

• گفتم یک چهرهٔ سنگین هدف تلاش برای ترور قرار گرفته؛

• سپس اشاره و تلویح کردم که درگیری میان جبهه‌النصره و هیئت تحریرالشام رخ داده؛

• گفتم انس خطاب عملاً ادارهٔ سوریه را در دست دارد؛ یعنی الشرع مجروح است و درمان می‌شود؛

• وقتی خبر جراحتش پخش شد و دیدم فلول برای تحرک آماده می‌شوند، گفتم او حال‌اش خوب است، فقط عارضهٔ جسمی دارد و بازمی‌گردد؛

• و وقتی ظاهر شد، جزئیات دقیق را گفتم؛ چون دیگر خطری در گفتن آن‌ها نبود.

• برای اطلاع: الشرع امروز وارد سوریه شد و خارج از کشور درمان شده بود. بعد از مدتی خواهید دید روزنامه‌های بزرگ دربارهٔ این ماجرا می‌نویسند؛ آن وقت طبق معمول، رویترز و واشنگتن‌پست و المجلة را باور خواهید کرد!

• یادآوری به بردگان قدرت: خودتان را برای شوک بزرگی آماده کنید؛ این‌بار شوک از خودِ الشرع خواهد بود. آن‌وقت چون برده‌اید، یا توجیهش می‌کنید یا بر ضدش می‌ایستید.

• بدانید کسی که امروز به او شلیک کرد، ده سال پیش در ۲۰۱۴ دقیقاً مثل شما بود؛ آن زمان که من علیه جبهه‌النصره و ظلمش و اعلام «امارت اسلامی» می‌نوشتم، به من حمله می‌کردند و از او با تعصب دفاع می‌کردند.

امروز همان‌ها می‌گویند او در محظورات شرعی بزرگ افتاده و به جایی رسیده‌اند که تصمیم به ترورش گرفته‌اند.

• چه بسا مدتی بعد شما هم بگویید در محظورات ملی خطرناک افتاده یا چیزی از وعده‌هایی که به شما داده تحقق نیافته؛ هرچند من مطمئنم برده، برده می‌ماند و باز هم توجیه می‌کند.

• آیا این مطالبات به شما آسیب می‌زند؟

• مطالبهٔ حکمرانیِ نهادی، نه فردمحور؟

• مطالبهٔ دور کردن اعضای خانواده‌اش از قدرت؟

• مطالبهٔ اجرای عدالت و محاکمهٔ جنایتکاران رژیم؟

• مطالبهٔ به‌کارگیری شایستگان و کنارزدن وفاداری‌های کور؟

• مطالبهٔ بازپس‌گیری مناطق قسد و نفت سوریه و عدمِ واگذاری جولان شیخ (جبل‌الشیخ) و غیره به اسرائیل؟

اگر از آسمان آزادی ببارد، بردگان برای خود چتر باز می‌کنند.

افشاگری دیگری از جولانی سوریه: اگر از آسمان آزادی ببارد، بردگان برای خود چتر باز می‌کنند (۲)

ترجمه و ارائه دهنده: ابومحمود کندزی

دیروز گفتم الشرع ظرف دو روز ظاهر می‌شود و اکنون همان‌طور که دیدید، ظاهر شد.

حالا که او دیده شده، می‌توانیم با دقت توضیح دهیم چه اتفاقی افتاده است:

• روز سه‌شنبه او در یک جلسهٔ عادی با شماری از فرماندهانش در قصر حضور داشت که ناگهان از سوی نگهبانان قصر به داخل جلسه تیراندازی شد. درگیری حدود ده دقیقه ادامه داشت.

محافظ شخصی الشرع خود را جلوی او انداخت و گلوله‌ها را به جان خرید. خودِ الشرع بر اثر ترکش در ناحیهٔ سینه مجروح شد و روی زمین افتاد و در شلوغیِ حادثه دچار له‌شدگی شد که باعث کبودی‌های صورت او گردید؛ همین کبودی‌ها علت عدمِ ظهورش تا این زمان بود.

جراحتش سطحی بوده و تحت درمان قرار گرفت و از روی حجم باندپیچی در ناحیهٔ شکم و سینه پیداست که ضماد داخلی دارد.

کبودی‌های صورت نیز با آرایش موقت پوشانده شد تا بتوان او را سریع‌تر در انظار نشان داد.

• الشرع به محل امنی منتقل شد و تحت حفاظت تیم بریتانیایی حاضر در قصر قرار گرفت.

• چندین چهره و همراهانشان زخمی یا کشته شدند و همگی به بیمارستان المجتهد انتقال یافتند؛ تیم پزشکی تهدید شد تا از درز هرگونه اطلاعات جلوگیری شود.

هیچ مجروحی به بیمارستان الشامی منتقل نشد.

• حادثه با توافق همهٔ طرف‌های ذی‌ربط کاملاً پنهان نگه داشته شد تا هرج‌ومرج ایجاد نشود و فلول و قسد از آن سوءاستفاده نکنند.

• به بریتانیا فشار وارد شد که الشرع حداکثر ظرف دو روز ظاهر شود، وگرنه دربارهٔ جایگزین او بحث خواهد شد.

• مظلوم عبدی به‌همراه فرمانده عملیات «العزم الصلب» به دمشق آمدند، اما با الشرع دیدار نکردند؛ او عذر خواست زیرا در آن زمان وضعیت جسمی‌اش اجازه نمی‌داد.

• مطمئن باشید اگر قادر به ظاهر شدن بود، از روز اول ظاهر می‌شد و قطعاً هنگام ورود مظلوم عبدی و فرمانده عملیات العزم الصلب نیز حاضر می‌گردید.

• الشرع یاران قدیمیِ خود را که هنوز تفکر جبهه‌النصره را دارند کنار گذاشت و چرخش‌های شدیدی انجام داد؛ اما خطرناک‌ترینِ این چرخش‌ها برای آن جریان، پیوستن او به ائتلاف بین‌المللی ضد تروریسم بود.

«تروریسم» از نظر این ائتلاف فقط داعش نیست، بلکه بسیاری از گروه‌های جهادی در سوریه و جاهای دیگر را نیز شامل می‌شود. الشرع در چند عملیات مشترک میدانی با ائتلاف مشارکت کرد که برخی از آن‌ها به کشته شدن همسران افراد تحت تعقیب انجامید.

• این جریان (که سوری است و ارتباطی با داعش ندارد) به‌طور عمیق در تمام مفاصل قدرت نفوذ کرده و حتی به گارد قصر رسیده است؛ همان‌ها بودند که به سوی الشرع و همراهانش آتش گشودند.

• برای اطلاع: این جریان از سال ۲۰۱۵ مرا تکفیر می‌کند، با اینکه بارها نسبت به خطر آن هشدار داده بودم و گفته بودم رویاروییِ حتمی میان جبهه‌النصره و تحریرالشام در راه است؛ اما غرور و خودبزرگ‌بینی باعث شد خود را «دولت» بدانند و گمان کنند بر همه‌چیز مسلط‌اند، و ضربه از همان پهلویی خورد که نادیده‌اش گرفته بودند.

• محال است بتوانی هم‌زمان با پوتین بخندی، از ترامپ تحسین بگیری، دیدارهای الشیبانی با دِرمرِ اسرائیلی را داشته باشی، و عملیات مشترک با ائتلاف در اطمه، الضمیر و الباب انجام دهی، و در عین حال جریانی با تفکر جبهه‌النصره را در درون حاکمیت نگه داری و به آن‌ها درجه و منصب بدهی.

• پس از حادثهٔ قصر، اوضاع مثل قبل نیست. نمی‌توان سرنوشت یک کشور را در دست یک نفر گذاشت.

حکمرانی مشارکتی ناگزیر در راه است؛ توپ در زمین الشرع است: یا مصلحت ملی را برمی‌گزیند و ترتیبِ حکمرانی مشارکتیِ جدید را تسهیل می‌کند، یا اوضاع بدتر می‌شود و فشارها افزایش می‌یابد.