ای مولوی و شیخ و ماموستا ی مدّعی، در این روزِ امتحان و در برابر تهدیدات آمریکا و صهیونیستها علیه دارالاسلام ایران در کجا ایستاده ای؟
به قلم: صلاح الدین مجاهد
یکی از زیباترین واکنشهای اهل سنت را در سخنان علامه ماموستا کریکار امیر جماعت انصارالاسلام و از کُردها دیدم که زمانی از او سوال می شود اگر آمریکا به ایران حمله کند شما از کدام یک دفاع می کنید بدون مکث و فوراً جواب می دهد بدون شک ما از ایران در برابر آمریکا و هر کافر دیگری حمایت می کنیم.
الان که سروصدای جنگ روانی و «شبح جنگ» آمریکا بر علیه ایران وجود دارد ای مولوی، ای شیخ، ای ماموستایی که خود را اهلسنت و جماعت مینامید و نام امام اعظم ابوحنیفه و امام شافعی رحمهماالله را بر سینه میزنید امروز یک سؤال روشن و فرارناپذیر پیشِ روی شماست: اگر آمریکا به دارالسلام ایران حمله کند و آتش جنگ برافروزد، شما در کدام صف خواهید ایستاد؟
این سؤال از سرِ هوا و احساس نیست؛ از سرِ رفتار و سکوت خودِ شماست.
چون دیدیم در ماجرای قرآنسوزیِ اغتشاشگران در دی ماه ۱۴۰۴، سکوت کردید واهانت به کلامالله شد، اما بسیاری از شما لب فروبستیدو حتی دیدیم کسانی که لباس علم بر تن دارند، بهجای دفاع صریح از قرآن، مواضع دوپهلو یا نادرست گرفتند
ای مدعیان علم، قرآن، خط قرمز همهٔ مذاهب اهلسنت است و سکوت در برابر اهانت به قرآن نه نشانه ی حکمت است نه فقه نه عقلانیت بلکه علامت فرو ریختن غیرت دینی است.
بیطرفی در اینجا معنا ندارد در فقه اهلسنت، وقتی کفر علنی میشود و اهانت به مقدسات آشکار است و سرزمین اسلامی تهدید میگردد بیطرفی، یک موضع خنثی نیست؛ یک موضع مسئلهدار است.
عالِمی که در چنین لحظهای نه حق را روشن میکند و نه باطل را محکوم و نه مردم را آگاه می سازد خود را در مظانّ اتهامِ نفاق عملی و سستی ایمان قرار میدهد؛ نه با زبان ما، بلکه با معیارهای قرآن و سنت.
امروز وقت تعیین موضع است امروز وقتِ جملههای مبهم نیست، وقتِ «نه این، نه آن» نیست، وقتِ پنهان شدن پشتِ واژه ی «بیانیه ندادیم» نیست؛ یا حرمت قرآن را آشکارا محکوم میکنید و آشکارا در برابر جبهه ی کفار محارب اشغالگر خارجی و مرتدین محلی قرار می گیرید، یا سکوتتان به حساب رضایت نوشته میشود.
بله این درست است که علما وارثان انبیا هستند اما وارث پیامبران تماشاگر هتک قرآن نمیماند و در جنگ بین کفار محارب و اشغالگر خارجی و مرتدین داخلی با مسلمین تماشاچی نیست.
اگر امروز قرآن سوزانده شود و عالم ساکت بماند و دشمن تهدید کند و شیخ و مولوی و ماموستا و آخوند خاموش بماند فردا امت از شما نخواهد پرسید «چرا نجنگیدی؟» بلکه خواهد پرسید چرا حق را نگفتی؟ چرا مرز را روشن نکردی؟ چرا غیرت دینیات خاموش بود؟
پس ای مولویها، شیخها و ماموستاها، اگر خود را اهلسنت میدانید، اگر به قیامت ایمان دارید، اگر نام ابوحنیفه و شافعی را با صداقت میبرید سکوت را بشکنید؛ قرآنسوزی را صریح محکوم کنید و موضع خود را در برابر تجاوز کفار محارب و اشغالگر خارجی و اهانت هرزه های داخلی، روشن و بیابهام اعلام نمایید و این را بدانید که غیرتِ دینی، با سکوت زنده نمیماند.
تکرار می کنیم که امروز دیگر جای ابهام و کلیگویی نیست، سؤال روشن است و پاسخ میخواهد، وقتی آمریکای کافر محارب و اشغالگر خارجی آشکارا برای تجاوز و جنگ علیه دارالاسلام ایران شاخوشانه میکشد، و همزمان در همین منطقه، اغتشاشگرانِ مورد حمایت رسانهای و سیاسی غرب، قرآن کریم را میسوزانند و به کلامالله مجید اهانت میکنند شما در کدام صف ایستادهاید؟
سکوت شما اتفاقی نیست، شما در ماجرای قرآنسوزی نه بیانیهای روشن صادر کردید، نه دفاع صریحی از حرمت قرآن انجام دادید، نه مرزی میان «اهل ایمان» و «اهانتکنندگان به کلامالله» کشیدید؛ این سکوت، سکوت علمی نیست بلکه سکوتی است که نتیجه ی آن، جریتر شدن دشمنان قرآن است.