اللطامنه هیروشیمای انقلاب، مروری بر فساد، شکنجههای وحشیانه در زندانهای جولانی و تجملگرایی رهبران این گروه در سوریه
ارائه دهنده: مجاهد مهاجر
شهرک کوچک (اللطامنه)، جایی است که ما در میان تپهها و درههایش بیش از ۳۰ نبرد را پشت سر گذاشتیم. در سال ۲۰۱۲، یک بار به مدت ۵ ساعت میان رود «عاصی» و ارتش رژیم محاصره شدیم، تا اینکه شب فرا رسید و ارتش عقبنشینی کرد و ما نجات یافتیم.
• این شهرک هزاران شهید، صدها مفقود و اسیر، و هزاران جانباز و قطع عضو تقدیم کرده است.
• در مورد بمباران و ویرانی، کلیپهای نشر شده کافی است تا حجم ویرانیای را نشان دهد که شبیه به ویرانی شهر هیروشیماست.
ای «انس خطاب»! نمازت چه سودی دارد، در حالی که سگهای امنیتیات را میفرستی تا تنها به خاطر افشای فساد و نقد فجایعتان، به دنبال من بگردند؟ تو انقلابیای را که ۹ شهید داده است، زندانی میکنی و در زندانهای «حارم» شکنجه میدهی!
شاید افکار عمومیِ جهان عرب ندانند که زندانهای «باند جولانی» در شمال (سرمدا، حارم، ادلب، گذرگاه بابالهوی و…) چیست. در این زندانها، تمام آنچه در زندان مخوف «صیدنایا» (متعلق به اسد) رخ میداد، تکرار میشود:
• آویزان کردن از دستها (شبح) به مدت ۲۴ ساعت.
• قرار دادن زندانی در تابوتی که تنها سوراخهایی برای نفس کشیدن دارد.
• سلولهای انفرادی یک متر در یک متر.
• شلاق زدن تا جایی که استخوان پا نمایان شود.
• مرگ زیر شکنجه.
• فرو کردن چوب در دُبُر (مقعد) زندانیان.
• برخی ۷ سال است که بدون محاکمه بازداشت هستند.
• ممنوعیت ملاقات خانوادهها.
هر کس ادعای مرا تکذیب میکند، فقط کافی است به سخنان فرماندهان نظامی خودِ «باند جولانی» مراجعه کند؛ همانهایی که به تهمت مزدوری برای ائتلاف (آمریکا) بازداشت شدند، مانند «ابومحجن الحسکاوی»، «ابواسامة منیر»، «ابومسلم آفس» و دیگران که تصاویر پیکرهای تغییر شکل یافتهشان از شدت شکنجه منتشر شد. وقتی با فرماندهان خود چنین میکنند، پس با مخالفان و غیرنظامیان چه خواهند کرد؟
• همین الان، زندانیای از شهر اللطامنه وجود دارد که ۶ ماه است بدون تهمت و محاکمه زیر شکنجه است.
• هنوز ۱۴۰ زندانی عقیدتی در زندانهای جولانی هستند که دو سال و نیم است بلاتکلیف ماندهاند.
• نیمی از کسانی که به تهمت عضویت در «داعش» و «حراس الدین» و دیگر گروههای جهادی بازداشت شدهاند، مظلوم هستند و تهمتهایشان پاپوش و باطل است.
در تصاویر نشر شده مردی را می بینید که از زمان آزادسازی، چادرش را از شمال به شهرک خود (اللطامنه) آورد و روی زمین خانهی ویرانشدهاش بنا کرد، اما سیل آمد و همان را هم برد. این حال و روز اوست.
اما آن پستفطرتی که «استاندار حماه» نامیده میشود، با ۷ ماشین اسکورت تردد میکند، هر دزد و فاسدی را دور خودش جمع کرده، بین ۵ آپارتمان لوکس در بهترین محلههای حماه جابهجا میشود و خانههای غنیمتی را به اطرافیانش میبخشد؛ آیا گمان میکنید او به حال این بیچاره اهمیتی میدهد؟
آن مسئول امنیتی حماه، «شبیح»هایش (اراذل) را به شهرک «الظاهریه» میفرستد و به بزرگان آنجا میگوید ۲۰ اسم را بازداشت میکنم تا درس عبرتی برای کل حماه شوند. تصور کنید این لیست را همان شبیحهایی دادهاند که خانههای مردم را به بهانه تخلف ساختمانی تخریب کردند!
آیا گمان میکنید «الشرع» (جولانی) وقتی ساعتی به قیمت ۸۵ هزار دلار به دست میبندد و به احساسات فقرا و آوارگان توهین میکند، دلش برای این مرد میسوزد؟
مصیبت بزرگی که خوشباوران به «الشرع» و قدرتش نمیدانند، این است که آنها این تفکرات را در میان مردم رواج میدهند:
۱- میگویند این مردم گناهکار و فاسق هستند چون به جهاد نیامدند و این وضعیت، عقاب الهی است!
۲- میگویند ما در حال دولتسازی هستیم و به مسائل کوچک (درد و رنج مردم) اهمیت نمیدهیم تا از هدف اصلی باز نمانیم!
جولانی احکام خود را از تاریخ خونبار امویان و «احکام تغلب» (حکومت با زور و غلبه) میگیرد. مثلاً میگوید: «دولتها جز با خون و شمشیر ساخته نمیشوند». او درباره زندانیان سیاسی که یک سال و نیم قبل از آزادسازی حبس کرده، میگوید: «باید در زندان بمانند تا پرونده بقایای رژیم و قسد را تمام کنیم و به سطح بالایی از امنیت برسیم». منظور او از امنیت، «مشت آهنین بر گلوی مردم» است. او فراموش کرده که دولتها با عدالت برپا میشوند، نه با شمشیر.