دارالاسلام ایران و پیروی از روش ابوبکر صدیق در مدیریت جنگ رمضان ۱۴۰۴ش
به قلم: خالد سیف الله المسول
یکی از اختلافات عمر بن خطاب با ابوبکر صدیق این بود که ابوبکر صدیق به فرماندهان میدانی خود چون خالد بن ولید این اختیار و آزادی عمل را می داد که بر اساس قواعد و شرایط میدان جنگ خودش مستقلاً تصمیم بگیرد و نیازی به گزارش به رهبریت در این موارد خاص میدان نیست اما عمر بن خطاب معتقد بود که فرمانده در هر صورت باید کارهایش را به رهبریت گزارش دهد و دیدیم که در نهایت عمر بن خطاب در زمان خلافت خودش خالد را به این دلیل و دلایل دیگر برکنار می کند و بعد از مرگ خالد باز عمر متوجه می شود که حق با ابوبکر بوده و اظهار پشیمانی می کند.
در این جنگ رمضان ۱۴۰۴ش که آمریکائی ها و صهیونیستها بر ایران تحمیل کرده اند دیدیم که ایران دقیقاً از روش ابوبکر صدیق استفاده کرد و فرماندهای میدانی مختلف در جاها و مراکز و موقعیتهای مختلفی که قرار گرفته بودند با وجود کشته شدن رهبریت هم بدون کوچکترین وقفه ای به جنگ خود ادامه داده اند.
البته از میان دشمنان اصلی اهل دعوت و جهاد سراسر دنیا کسی چون مارکو روبیو نیز اقرار می کند و می گوید: “فرماندهان ایران با برنامه ریزی وارد میدان جنگ شدند، کاملاً واضح است که در آغاز درگیری، آنها تصمیمگیری را به فرماندهان میدانی واگذار کرده بودند. برخلاف سیستم آمریکا که رئیسجمهور، وزیر جنگ یا رئیس ستاد مشترک مستقیماً دستورات و تصمیمات را میگیرند، در سیستم ایرانیها بسیاری از تصمیمگیریها در سطح فرماندهی انجام میشود.”
این دقیقاً همان نظامی است که عالیقدر سد علی خامنه ای در مدت ۳۷ سال حاکمیت خود بر دارالاسلام ایران به وجود آورده بود و آمریکا و سایر دشمنان متوجه شده اند که با نظام در ایران سروکار دارند نه با چند شخصیت برجسته؛ و همین باعث شده بزرگترین ضربات روحی را متوجه شوند و در سرگردانی عجیبی به سر برند که تنها دنبال بیرون رفتن آبرومندانه از این جنگ هستند اما تاهنوز موفق نشده اند.
ایران با از بین رفتن شخصیتهای برجسته اش از بین نمی رود، ایران نظام است. این را دشمنان متوجه شده اند امیدواریم که اهل دعوت و جهاد بین اهل سنت و جماعت نیز متوجه شوند و جهت تمرکز بر آمریکا به عنوان «سرافعی» همچون حماس و جهاد اسلامی فلسطین و اتحادیه شافعی ها و زیدی های یمن با دارالاسلام ایران هم جبهه ای و و هم مسیر شوند.