وحدت شرط نصرت؛ نگاهی قرآنی به وضعیت جهاد معاصر
به قلم: ابوهاجر خان آبادی
الله متعال راه نصرت و پیروزی مسلمانان را بهروشنی در قرآن کریم و سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم بیان کرده است؛ همانگونه که راه شکست، ناکامی، فشل و زوال هیبت را نیز بهصراحت مشخص فرموده است. این بیان الهی، مجمل و مبهم نیست؛ بلکه روشن، محکم و غیرقابل انکار است.
الله متعال میفرماید: إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ (محمد/ ۷) اگر الله را یاری کنید، الله شما را یاری میکند و گامهایتان را استوار میسازد.
یکی از راههای یاری کردن الله ( که از یاری هر مخلوقی بی نیاز است) ایمان به دین او اطاعت از شریعتش است که یکی از قوانین شریعتش پرهیز از تفرق و چند دستگی و درگیری داخلی است چنانچه در هشدارى روشن میفرماید: وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ (انفال/ ۴۶) با یکدیگر نزاع نکنید که سست میشوید و هیبتتان از میان میرود.
این آیه بهصراحت نشان میدهد که فشل، ناکامی و از بین رفتن هیبت، نتیجهٔ مستقیم نزاع و تفرقه است، نه کمبود امکانات یا ضعف ظاهری.
می توانیم به صورت خاص بگوئیم که این سخن متوجه عامه ی مردم نیست بلکه خطاب آن به اهل دعوت و جهاد و جریانهای شریعتگراست که در سرزمینهای اسلامی علیه اشغالگران آمریکایی و مزدوران محلی آنان مبارزه میکنند.
امروز در بسیاری از بلاد اسلامی، شاهد آن هستیم که گروههای جهادیِ شریعتگرا، با وجود وحدت دشمن، متفرق، مجزا و بعضاً متنازع عمل میکنند؛ هرکدام با نام، پرچم و تشکیلاتی جداگانه که نمی توانند به صورت منسجم همدیگر را تقویت کنند همچنانکه رسول الله صلی الله علیه وسلم در حدیثی متفق علیه فرموده است: المؤمنُ للمؤمنِ كالبنيانِ يشدُّ بعضُه بعضًا . مؤمن نسبت به مؤمن همچون بنایی است که اجزایش یکدیگر را استوار میکنند.
بنابراین، هرگونه تعصّب تشکیلاتی، گروهی یا اسمی که به تفرقه ی صفوف اهل جهاد بینجامد، از نگاه شرع مردود است؛ هرچند با شعارهای دینی و جهادی توجیه شود.
پس وحدت بر محور توحید، شریعت و منهج صحیح، شرط تحقق نصرت الهی است و تفرقه، نزاع و چندپارگی، سبب محرومیت از نصرت و استمرار ضعف امت میگردد و هر دعوتی که به اختلاف در صفوف اهل شریعت دامن بزند، با سنتهای الهی در تعارض است و بازگشت به وحدت، نه یک گزینه ی سیاسی، بلکه یک تکلیف شرعی است.
