۳۰۷۵۳ دروغ مقدماتی «سگ زرد» و لال‌مانی سکولاریستها و مزدوران آمریکا

کاتب: سیلمان عبدالرحمن

عادت سکولاریستها بر این است که هر اشتباه مسلمین در هر عصری را پای اسلام می گذارند و با اشتباه این دسته از مسلمین به کل اسلام و قوانین شریعت الله حمله کنند اما در برابر جنایات و مفاسد آشکار سکولاریستها لال و گنگ هستند و حتی اگر مجبور شوند چیزی در این زمینه بگویند سعی می کنند خود و حزب خود را از سایر سکولاریستها جدا بدانند .

موردی که اخیراً واشنگتن پست به آن اشاره کرد این بود که ترامپ سکولار در دوره ی ریاست جمهوری خود ۳۰۷۵۳بار دروغ گفته بود؛ این غیر از دوره ریاست جمهوری جدید اوست که روزانه دهها دروغ ضد و نقیض می گوید.

بله، روزنامه «واشنگتن‌پست» در گزارشی تکان‌دهنده فاش کرد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا، تنها در یک دوره چهارساله، ۳۰ هزار و ۵۷۳ دروغ و ادعای گمراه‌کننده به زبان آورده است. این یعنی میانگین ۲۱ دروغ در هر روز، اما بوق‌های تبلیغاتی غرب و مزدوران منطقه‌ای سکولاریستهای محلی آن‌ها در برابر این حجم از وقاحت و کذب، سکوت پیشه کرده‌اند.

اگر تنها یک‌هزارم این آمار (یعنی فقط ۳۰ ادعا) از سوی رهبران «دارالاسلام» در امارت اسلامی افغانستان و یا ایران مطرح می‌شد، رسانه‌های معاند (از بی‌بی‌سی و اینترنشنال تا رسانه‌های جیره‌خوار محلی) چه سونامی تبلیغاتی‌ای به راه می‌انداختند؟

آن‌ها با تیترهای درشت، این خطاها را نه به شخص، بلکه به «ذات اسلام» نسبت می‌دادند و فریاد می‌زدند که: «ببینید! این است حکومت دینی؛ حکومتی بر پایه کذب و فریب!»

مزدوران محلی آمریکا و غرب در منطقه، که همیشه منتظر یک بهانه کوچک هستند تا علیه نظام‌های اسلامی سم‌پاشی کنند، در برابر ۳۰ هزار دروغ اربابشان «کر و لال» شده‌اند.

اگر رهبری در ایران یا افغانستان سخنی بگوید که باب میل آن‌ها نباشد: آن را نشانه «عقب‌ماندگی»، «بی‌صداقتی» و «شکست فقه در اداره جامعه» می‌نامند اما در برابر ترامپ سکوت می‌کنند؛ چون او نماد همان لیبرال‌دمکراسی است که این مزدوران آرزوی تحققش را در بلاد اسلامی دارند!

رسانه‌های نفاق و مزدور، از دروغ‌های سیستماتیک رهبران غربی به عنوان «تاکتیک انتخاباتی و سیاسی» یا «اشتباه لفظی» یاد می‌کنند، اما اگر مشابه آن در جهان اسلام رخ دهد، آن را به عنوان یک «بحران عقیدتی» تئوریزه می‌کنند. آن‌ها تلاش می‌کنند تا به جوانان ما القا کنند که «مسلمان حاکم یعنی دروغگو»؛ در حالی که بزرگترین ماشین دروغ‌پراکنی تاریخ در کاخ سفید مستقر بوده و هست.

در حالی که غرب سکولار و بخصوص آمریکا بر پایه‌ی «پست‌مدرنیسم» و «دوران پسا-حقیقت» (جایی که دروغ و راست فرقی ندارد) بنا شده، شریعت اسلام بر پایه «صدق» استوار است. سکوت رسانه‌های معاند در برابر ۳۰ هزار دروغ ترامپ نشان می‌دهد که هدف آن‌ها «کشف حقیقت» نیست، بلکه «تخریب هویت اسلامی» است. آن‌ها نه نگران حقیقت هستند و نه نگران مردم؛ آن‌ها تنها نگران منافعِ کدخدایی هستند که خود در دروغ غرق شده است.

آمار واشنگتن‌پست، آیینه دق تمام کسانی است که غرب را مدینه فاضله و مهد تمدن می‌دانند. این ۳۰ هزار دروغ، سندی است بر سقوط اخلاقی تمدنی که مزدورانش می‌خواهند آن را به جای «حکومت اسلامی» به مردم ما بفروشند. بیداری امت اسلامی در گرو شناخت این نفاق رسانه‌ای است؛ همان‌هایی که دروغ ۳۰ هزارتایی دشمن را نمی‌بینند، اما برای تخریب دارالاسلام، از هیچ تهمت و هیاهویی دریغ نمی‌کنند.

دوگانگی عریان آمریکا؛ خشونت برای خود، مظلوم‌نمایی برای دارالاسلام ایران

به قلم: محمد اسامه

آمریکا در جنگ تحمیلی رمضان ۱۴۰۴ش برنامه ریزی کرده بود با حمله ای رعد آسا و کشاندن خائنین به میدان جنگ شهری در عرض ۷۲ ساعت حاکمیت بر دارالاسلام ایران را از بین ببرد، اما دیدیم که تمام محاسباتش غلط از آب درآمد.

در اینجا اجازه دهید سیاست آمریکا دوگانه ی آمریکا در مورد معترضین سرزمین خودش و آشوب طلبان جنگ شهری در ایران را ببینیم:

نحوه برخورد پلیس آمریکا با معترضان، آن‌گونه که یکی از نیروهای نظامی این کشور صریحاً بیان کرده، پرده از واقعیتی برمی‌دارد که سال‌هاست با تبلیغات رسانه‌ای پنهان شده است:

•  اگر مقابل دستورات قانونی مقاومت کنید، به زندان می‌روید.
•  اگر خیابان و چهارراه را ببندید، به زندان می‌روید.
•  اگر به سمت پلیس تف کنید، ابتدا به بیمارستان و سپس به زندان منتقل می‌شوید.
•  اگر به پلیس حمله کنید، علاوه بر زندان، با خشونت شدید و حتی سگ‌های پلیس روبه‌رو می‌شوید.
•  و اگر سلاح، آتش‌زا یا حتی آجر به سمت نیروهای امنیتی نشانه بگیرید، به خانواده‌تان اطلاع می‌دهند که بقایای بدنتان را از کجا تحویل بگیرند؛ زیرا شما کشته خواهید شد.

این‌ها نه تحلیل منتقدان، بلکه اعتراف صریح خودشان است.

اما همین آمریکا و متحدان غربی‌اش، وقتی نوبت به دارالاسلام ایران می‌رسد، ناگهان ادبیات‌شان تغییر می‌کند.

در ایران، از نگاه آنان:

•  اغتشاش‌گر و آشوب طلب جنگ شهری «معترض مدنی» نامیده می‌شود،
• حمله به پلیس «حق اعتراض» تلقی می‌گردد،
• و حتی اگر پلیس برای دفاع از جان خود و مردم وارد عمل شود، با تهدید و فشار سیاسی روبه‌رو می‌شود.

تا جایی که رئیس‌جمهور آمریکا، آشکارا ایران را تهدید کرد که در حمایت از اغتشاش‌گران وارد میدان خواهد شد و دیدیم وارد شد و با قتل عام دانش آموزان مدرسه ابتدائی میناب شروع کرد تا به حمله به پلها و مراکز تولید داروی پاستور که عمر آن از عمر تاسیس رژیم صهیونیستی بیشتر بود ختم شد.

سؤال ساده اما اساسی اینجاست:

چطور خشونت عریان پلیس آمریکا «حفظ نظم» است،اما دفاع نیروهای امنیتی ایران از جان مردم و کشور، «نقض حقوق بشر»؟

این همان دوگانگی ساختاری غرب سکولار است؛ جایی که قانون، امنیت و اقتدار فقط برای خودشان مشروع است، اما برای دیگران باید هرج‌ومرج، بی‌دفاعی و فروپاشی نسخه شود.

آیا این تناقض عجیب نیست؟ یا شاید حقیقت این است که مشکل غرب نه با «خشونت»، بلکه با استقلال کشورهاست.