رزمایش‌های هسته‌ای ناتو. لهستان اعلام کرد که در وضعیت جنگی با روسیه است

به قلم: کارزان شکاک

رئیس دفتر امنیت ملی لهستان، اسلاومیر چکیویچ، اعلام کرد که لهستان در وضعیت درگیری نظامی با روسیه قرار دارد.

این اظهارات در بحبوحه اتهامات علیه مسکو مبنی بر خرابکاری، حوادث پهپادی و حملات سایبری در اروپا مطرح شد.

چکیویچ در مصاحبه‌ای با فایننشال تایمز گفت: “اگر به فضای مجازی نگاه کنید، لهستان اکنون در وضعیت جنگی با روسیه است. دیگر تهدیدی نیست.”

به گفته وی، حملات ترکیبی در کشورهای اتحادیه اروپا – از نفوذ پهپادها به حریم هوایی آنها گرفته تا تلاش برای هک سیستم‌های آب و سایر زیرساخت‌های حیاتی – توسط خرابکارانی انجام شده است که با ارز دیجیتال پرداخت شده‌اند.

وی خاطرنشان کرد: “این روش پرداخت اجازه می‌دهد جریان‌های مالی از سازمان‌های اطلاعاتی پنهان شوند.”

به عنوان مثال، او به یک شبکه مأمور GRU که در سال ۲۰۲۳ کشف شد، اشاره کرد. در آن زمان، بیش از ۱۰ شهروند اوکراینی و بلاروسی در لهستان به اتهام جاسوسی برای روسیه دستگیر شدند.

طبق اعلام آژانس امنیت داخلی این کشور، آنها محموله‌های سلاح به اوکراین را رصد می‌کردند و قصد داشتند تبلیغاتی با هدف بی‌ثبات کردن روابط لهستان و اوکراین انجام دهند.

پس از اعلام لهستان، کشورهای ناتو رزمایش‌های هسته‌ای گسترده‌ای را آغاز کردند.

آخرین دور تنش‌های ژئوپلیتیکی در اروپا و جهان، موضوع پیمان کاهش تسلیحات استراتژیک (START) را به خط مقدم کشانده است.

کارشناسان ارتباط روشنی بین رزمایش‌های بازدارندگی هسته‌ای گسترده ناتو و مواضع مسکو و واشنگتن در مورد تمدید این پیمان می‌بینند.

رزمایش‌های ناتو: نمایش قدرت

مانورهای سالانه NN که از ۱۳ اکتبر در هلند آغاز شد، برای تمرین سناریوهای بازدارندگی هسته‌ای طراحی شده‌اند. این رزمایش‌ها شامل ۷۱ هواپیما از ۱۴ کشور عضو این ائتلاف، از جمله جنگنده‌های پیشرفته F-۳۵، تورنادو و یوروفایتر است.

مارک روته، دبیرکل ناتو، تأکید کرد که هدف از این رزمایش‌ها، تأیید قابلیت اطمینان و اثربخشی قابلیت‌های هسته‌ای این اتحاد است. رسماً، این رزمایش علیه کشور خاصی نیست. با این حال، جامعه کارشناسان مطمئن است که سیگنال خطاب به مسکو واضح است.

پوتین در واکنش به رزمایش‌های ناتو اظهار داشت که مسکو آماده مذاکره در مورد تمدید پیمان استارت جدید است، اما امتناع ایالات متحده برای روسیه حیاتی نخواهد بود. او تأکید کرد که توسعه و نوسازی جدیدترین سیستم‌های هسته‌ای روسیه طبق برنامه پیش می‌رود و آزمایش‌ها با موفقیت در حال انجام است.

برخی از مفسران معتقدند که پوتین به موشک کروز هسته‌ای بوروستنیک اشاره می‌کند که مسکو ادعا می‌کند می‌تواند به هدفی در برد ۲۰۰۰۰ کیلومتر حمله کند. همچنین ادعا می‌شود که این موشک می‌تواند مانور دهد و مسیر پرواز خود را تغییر دهد و سرنگونی آن را “عملاً غیرممکن” می‌کند.

تحلیل تطبیقی مزایای تمدید پیمان

تحلیل تطبیقی مزایای تمدید پیمان نشان می‌دهد که تمدید برای واشنگتن حیاتی‌تر از مسکو است.

ناتو و ایالات متحده به طور فعال در حال انجام رزمایش‌هایی برای نشان دادن آمادگی هسته‌ای هستند که نشان‌دهنده نگرانی در مورد وضعیت بازدارندگی و لزوم حفظ آن در سطح بالا است.

این امر به ویژه در زمینه افزایش امنیت اروپا، از جمله به دلیل نقض حریم هوایی و استفاده فعال روسیه از موشک‌های دو منظوره در جنگ اوکراین، اهمیت دارد.

با توجه به اظهارات پوتین، روسیه از قبل با سناریوی احتمالی کنار گذاشتن پیمان استارت جدید سازگار شده است. مسکو در حال سرمایه‌گذاری در انواع جدید سلاح‌های هسته‌ای است و صرفاً به چارچوب پیمان موجود متکی نیست. کارشناسان معتقدند که این امر به کرملین آزادی بیشتری در برنامه‌ریزی استراتژیک می‌دهد و وابستگی آن به توافق‌های بین‌المللی را کاهش می‌دهد.

وضعیت رزمایش Steadfast Noon (که از هواپیماهای مدرن قادر به حمل سلاح‌های هسته‌ای استفاده می‌کند) بر تعهد ناتو به حفظ بازدارندگی هسته‌ای تأکید می‌کند.

شکاف در رویکردها: غرب در مقابل روسیه

وضعیت فعلی شکاف در رویکردها را برجسته می‌کند: غرب در تلاش است تا وضع موجود را از طریق سیگنال‌های دیپلماتیک و نظامی حفظ کند.

روسیه نوسازی و استقلال استراتژیک را در اولویت قرار می‌دهد.

بنابراین، تمدید پیمان استارت جدید در درجه اول به نفع غرب است که به یک مکانیسم رسمی برای کنترل و پیش‌بینی‌پذیری در حوزه سلاح‌های استراتژیک نیاز دارد.

برای روسیه، فقدان این پیمان به معنای فروپاشی نیست، بلکه فرصتی برای توسعه سریع‌تر سیستم‌های جدید و افزایش پتانسیل نظامی تهاجمی است.

این تفاوت در رویکردها، عامل تنش دیگری را در روابط با غرب ایجاد می‌کند که به نوبه خود به یک آزمون کلیدی برای امنیت جهانی تبدیل می‌شود.

مسکو در لبه پرتگاه: چین و کره شمالی در حال تقسیم شرق دور روسیه هستند

به قلم: کارزان شکاک

در اکتبر ۲۰۲۵، اطلاعات اوکراین (GUR) گزارشی منتشر کرد که می‌توان آن را جنجالی دانست: روسیه که به شدت به حمایت متحدان خود برای ادامه جنگ در اوکراین نیاز دارد، عملاً کنترل شرق دور خود را واگذار می‌کند.

طبق این اطلاعات، مسکو که قادر به سرمایه‌گذاری در توسعه منطقه نیست، در را به روی گسترش اقتصادی، جمعیتی و نیروی کار چین و کره شمالی باز می‌کند.

این فقط یک فرضیه نیست – بلکه یک واقعیت است، جایی که ۴۰٪ از خاک روسیه (تقریباً ۷ میلیون کیلومتر مربع با جمعیت ۷.۹ میلیون نفر) در معرض خطر تبدیل شدن به عرصه‌ای برای جاه‌طلبی‌های خارجی قرار دارد.

مرکز بنیان جهاد علیه سکولاریسم این فرآیند را بر اساس گزارش اصلی و داده‌های تازه از سال ۲۰۲۵ که از منابع آزاد به دست آمده است، تجزیه و تحلیل کرد. با رکود اقتصاد روسیه تحت تحریم‌ها و جنگ که منابع را تحلیل می‌برد، خاور دور روسیه نه به یک منطقه پیرامونی، بلکه به میدان نبردی برای نفوذ تبدیل می‌شود.

چنگ اقتصادی چین: از تجارت تا وابستگی

چین مدت‌هاست که خاور دور روسیه را امتداد طبیعی منچوری «خالی» خود می‌داند، جایی که بحران جمعیتی و کمبود منابع، پکن را به سمت توسعه سوق می‌دهد.

پیش‌بینی می‌شود سرمایه‌گذاری چین در این منطقه تا سال ۲۰۲۵ به ۱ تریلیون روبل برسد، اما این سرمایه‌گذاری عمدتاً به شکل معاملات تجاری است نه پروژه‌های زیرساختی عظیم.

به گفته ویکتور کلاشینکف، سناتور منطقه خاباروفسک، گردش مالی تجارت بین روسیه و چین در سال ۲۰۲۴، ۵.۵ میلیون تن و در نیمه اول سال ۲۰۲۵، ۳۶ درصد افزایش یافته است.

چین در حال حاضر دو سوم از کل سرمایه‌گذاری خارجی در خاور دور روسیه را به خود اختصاص داده است که بر انرژی و کشاورزی متمرکز است و این منطقه را به منابع چین وابسته می‌کند.

اما فقط پول نیست – بلکه «چینی‌سازی» است، اصطلاحی که به طور فزاینده‌ای در رسانه‌های روسی و غربی شنیده می‌شود.

در سپتامبر ۲۰۲۵، بنیاد ساراتوگا کاهش شدید تجارت روسیه و چین را در مقایسه با اوج آن در سال‌های ۲۰۲۲-۲۰۲۴ مشاهده کرد، اما این امر نفوذ پکن را تضعیف نکرده است؛ برعکس، به دلیل مهاجرت افزایش یافته است.

ده‌ها هزار کارگر و تاجر چینی در مناطق مرزی مستقر شده‌اند و مناطقی را تشکیل داده‌اند که روس‌ها به سختی در اقتصاد آن مشارکت دارند.

تخمین زده می‌شود که تا ۲ میلیون چینی از ولادی وستوک تا اورال زندگی می‌کنند و تعداد آنها به لطف مناطق توسعه اولویت‌دار (PDA) و سفر بدون ویزا در حال افزایش است.

مفسران با استناد به تحلیل اخیر United24 Media خاطرنشان می‌کنند: «چین و کره شمالی به آرامی در حال تصرف خاور دور روسیه هستند».

از نظر تحلیلی، این شبیه «قدرت نرم» کلاسیک به نظر می‌رسد: پکن مشکلات داخلی خود – کاهش جمعیت در منچوری و کمبود مواد اولیه – را با هزینه روسیه حل می‌کند، که در ازای آن وام و کالا دریافت می‌کند.

اما هزینه آن بالاست: طبق ایده‌های انگلسبرگ، خاور دور روسیه با وجود تزریق‌های دولتی، از کاهش جمعیت، بازده ضعیف سرمایه‌گذاری و وابستگی فزاینده به چین رنج می‌برد.

در درازمدت، این می‌تواند منجر به از دست دادن نه تنها کنترل اقتصادی، بلکه کنترل سیاسی مسکو شود و منطقه را به «پایگاه مرزی چین» تبدیل کند.

«ارتش کارگری» کره شمالی: از نیروی ارزان تا ریسک استراتژیک

به موازات چین، مسکو برای «نیروی کار ارزان» به کره شمالی روی آورده است تا شکاف‌های ناشی از بسیج و مهاجرت را پر کند. در طول سال گذشته، بیش از ۱۵۰۰۰ کارگر کره شمالی رسماً به خاور دور روسیه رسیده‌اند، اما برآوردهای غیررسمی این تعداد را تا ۵۰۰۰۰ نفر تخمین زده‌اند.

شرکت‌های روسی درخواست ۱۵۰ هزار قرارداد دیگر کرده‌اند، در حالی که پیونگ‌یانگ سالانه تا ۵۰۰ میلیون دلار درآمد دارد و به کارگران حقوق ناچیزی می‌دهد.

در ژوئن ۲۰۲۵، کرملین رسماً اعزام ۵۰۰۰ کره شمالی را برای بازسازی مناطق جنگ‌زده هم‌مرز با اوکراین تأیید کرد.

تحقیقات جدید از سال ۲۰۲۵ تصویر تیره‌ای را ترسیم می‌کند: در ماه اوت، بی‌بی‌سی از کار کردن کره شمالی‌ها «مانند برده» در سایت‌های ساختمانی روسیه خبر داد، جایی که جنگ در اوکراین بازار کار را ویران کرده است.

ان‌کی نیوز در ماه سپتامبر این شرایط را «برده‌وار» توصیف کرد که با تحریم‌هایی که کره شمالی‌ها را استثمارگرتر کرده، تشدید شده است.

علاوه بر این، طبق گزارش کیودو نیوز، برخی از این کارگران در حال پیوستن به ارتش روسیه هستند و صدها نفر از آنها قبلاً به جبهه اعزام شده‌اند.

مفسران خاطرنشان می‌کنند که کره شمالی از روسیه برای اهداف خود استفاده می‌کند، سلاح و نیرو می‌فرستد و بر نقش پیونگ‌یانگ در «کار کثیف» مسکو تأکید می‌کند.

این فقط مهاجرت نیروی کار نیست: کره شمالی با بیکاری و کمبود ارز خارجی دست و پنجه نرم می‌کند، در حالی که روسیه با کمبود نیروی کار دست و پنجه نرم می‌کند. اما خطرات بسیار زیاد است. موسسه سجونگ تخمین می‌زند که تعداد کره شمالی‌ها در مرز اوکراین تا اواسط سال ۲۰۲۵ به ۱۵۰۰۰ نفر افزایش یابد و برنامه‌هایی برای ۶۰۰۰ نفر دیگر نیز وجود دارد.

در مثلث روسیه-چین-کره شمالی، مسکو در حال تبدیل شدن به شریک کوچکتر است: همانطور که آسیا تایمز می‌نویسد، پکن از انرژی ارزان روسیه و کره شمالی باثبات سود می‌برد، اما از اتحاد رسمی برای جلوگیری از تحریک واشنگتن اجتناب می‌کند.

موسسه تحقیقات سیاست خارجی در ماه مارس هشدار داد که همکاری عمیق روسیه با پیونگ یانگ می‌تواند منافع مسکو و پکن را در شرق آسیا تضعیف کند.

پیامدهای ژئوپلیتیکی: تضاد منافع و فروپاشی یک امپراتوری

فشار دوگانه از سوی چین و کره شمالی ترکیبی انفجاری ایجاد می‌کند. هر دو غول هسته‌ای در حال تقویت مواضع خود در خاک روسیه هستند: پکن از طریق اقتصاد، پیونگ یانگ از طریق نیروی کار خود. تحلیلگران پیش‌بینی می‌کنند که در درازمدت، این می‌تواند باعث ایجاد تضاد منافع بین «شرکا» شود.

برای روسیه، این نه تنها از دست دادن ۴۰ درصد از خاک خود، بلکه یک شکست استراتژیک نیز هست: جنگ در اوکراین وابستگی آن به آسیا را افزایش داده و خاور دور را به پاشنه آشیل خود تبدیل کرده است.

روسیه اکنون «شریک کوچک» چین است و به کمک کره شمالی، یکی از فقیرترین کشورهای جهان، نیاز دارد.

این یک زنگ خطر برای امنیت جهانی است. در ماه اکتبر، CSIS از سرگیری دیپلماسی چین و کره شمالی را تجزیه و تحلیل کرد: سفر لی کیانگ به پیونگ یانگ در سال ۲۰۲۵ نه تنها نمادی از یک آیین، بلکه نمادی از یک آشتی واقعی است که می‌تواند آسیا را بی‌ثبات کند.

روسیه نیز به نوبه خود، نه تنها قلمرو خود، بلکه حاکمیت خود را نیز به خطر می‌اندازد – گزارش‌های GIS در سال ۲۰۲۴ هشدار داده بودند که حضور چین در خاور دور، اروپا را بیش از آسیا تحت تأثیر قرار خواهد داد.

روسیه نه تنها با تحریم‌ها، بلکه با بخش‌هایی از خاک خود، هزینه جنگ با اوکراین را می‌پردازد. در حالی که کرملین به «محور شرق» خود چسبیده است، چین و کره شمالی به طور روشمند نقشه نفوذ خود را از نو ترسیم می‌کنند.

برای مسکو، تنها راه خروج، سرمایه‌گذاری در خود منطقه است، اما جنگ و فساد این آرمان‌شهر را به یک آرمان‌شهر تبدیل می‌کند. در نهایت، خاور دور می‌تواند نه به پلی به آسیا، بلکه به گورستان امپراتوری روسیه تبدیل شود.

تهدید تشدید تنش: اروپا هواپیمای روسی را سرنگون خواهد کرد. قدم بعدی چیست؟ (۲)

به قلم: کارزان شکاک

آمادگی اروپا: بیداری یا توهم؟

جنگ در اوکراین به عاملی برای «تجدید تسلیحات» اروپا تبدیل شده است. از سال ۲۰۲۲، اتحادیه اروپا ۱۹ بسته تحریمی علیه روسیه تصویب کرده است و هزینه‌های کلی دفاعی ۲۰ درصد افزایش یافته و به طور متوسط به ۲.۵ درصد از تولید ناخالص داخلی در سراسر این اتحاد رسیده است.

رهبران اتحادیه اروپا در اجلاس بروکسل در ۲ اکتبر تأکید کردند: «تقویت دفاع اولویت شماره یک است.» آلمان به پلیس اجازه داده است تا پهپادها را سرنگون کند، لیتوانی در حال آماده‌سازی سناریوهای حمله در ۴ تا ۵ سال آینده است و ناتو همکاری با اتحادیه اروپا را در زمینه لجستیک و امنیت سایبری گسترش داده است.

اما شکاف‌ها آشکار هستند. طبق گزارش IISS، ارتش‌های اروپایی از کمبود مهمات، پرسنل و سیستم‌های دفاع هوایی یکپارچه رنج می‌برند – درس‌های اوکراین نادیده گرفته می‌شوند. فرانسه و آلمان روی پروژه‌های «معتبر» مانند FCAS هزینه می‌کنند، اما دفاع زمینی از جناح شرقی را نادیده می‌گیرند.

گزارش‌های محرمانه کمیسیون اروپا از «راهپیمایی خواب‌آلود خطر» صحبت می‌کنند: حمایت دفاعی با وجود هشدارها در مورد بسیج روسیه در حال کاهش است.

اوکراین، با دریافت ۱۰۰ میلیارد یورو از اتحادیه اروپا، همچنان «سپر اروپا» است، اما بدون تأمین بلندمدت F-16 و ATACMS، کیف در معرض خطر فروپاشی قرار دارد و خط مقدم به غرب منتقل خواهد شد.

کارشناسان بنیاد کارنگی به «پارادوکس تشدید» اشاره می‌کنند: روسیه برای تضعیف وحدت ناتو تحریک می‌کند، در حالی که اروپا به طور پراکنده پاسخ می‌دهد. اگر ترامپ کمک‌ها را قطع کند، برلین و پاریس مجبور خواهند شد بار این بار را به دوش بکشند – اما بدون چتر هسته‌ای واشنگتن، این خطرناک است.

اوکراین به عنوان یک آینه: درس‌هایی برای قاره

جنگ روسیه و اوکراین یک درگیری فرعی نیست، بلکه یک درگیری نظامی اروپایی است. از سال ۲۰۲۲، این جنگ جان ۵۰۰۰۰۰ نفر را گرفته و ۱ تریلیون یورو هزینه داشته است، اما نشان داده است که ارتش روسیه در برابر حملات نامتقارن آسیب‌پذیر است، که کرملین آن را با ترور جبران می‌کند.

تشدید تنش در حریم هوایی اروپا یک سیگنال است: مسکو با آزمایش اراده غرب، توجه را از شکست‌های خود در دونباس منحرف می‌کند. به گفته کیف ایندیپندنت، اگر پوتین ۳۰۰۰۰۰ سرباز دیگر را بسیج کند، خطر یک “جنگ بزرگ” به ویژه برای کشورهای بالتیک و لهستان به طرز چشمگیری افزایش خواهد یافت.

اروپا باید درس‌های خود را بیاموزد: در پهپادها، پدافند هوایی و نیروهای ذخیره سرمایه‌گذاری کند. قطعنامه پارلمان اروپا گامی به جلو است، اما بدون یک دکترین واحد از “خطوط قرمز”، بی‌فایده است.

وقت آن است که قبل از اینکه خیلی دیر شود، اقدام کنیم.

اروپا در آستانه ایستاده است: از «جنگ هیبریدی» تا تهدید نظامی آشکار، تنها یک گام اشتباه است. قطعنامه پارلمان اروپا و بحث‌های ناتو، بیداری را نشان می‌دهد، اما محافظه‌کاری «اروپای قدیم» خطر تضعیف وحدت را به همراه دارد.

منابع در بروکسل به طور خصوصی اعتراف می‌کنند: «ما در حال حاضر در جنگ هستیم، آمریکا فقط متوجه آن نشده است.»

به گفته هوشیارترین کارشناسان، اروپا برای مقابله با تجاوز روسیه، نه به حرف، بلکه به فولاد نیاز دارد: ۵۰۰ میلیارد یورو برای دفاع تا سال ۲۰۳۰، رزمایش‌های مشترک و «خطوط قرمز» واقعی، نه ساختگی. در سایه آتش اوکراین، اروپا نمی‌تواند توهمات را تحمل کند – در غیر این صورت، ضربه بعدی نه از آسمان، بلکه از زمین خواهد بود.