دارالکفر سکولار لیتوانی یک مجاهد سابق چچنی را جهت شکنجه و مرگ به دارالکفر سکولار روسیه تحویل داد

گزارش‌هایی از لیتوانی مبنی بر تحویل بسلان استمیروف، اهل چچن، به روسیه منتشر شد. او در نبرد علیه اشغالگران روسی در چچن شرکت داشته است. او بیش از ۲۰ سال در لیتوانی زندگی کرده است. در سال ۲۰۱۸، در آن کشور به او پناهندگی سیاسی اعطا شد.

با وجود این، در جریان بازدید منظم او از وزارت امور داخلی برای تمدید مجوز اقامتش، او بازداشت و تقریباً بلافاصله به روسیه تبعید شد، در حالی که مقامات لیتوانی قبلاً رسماً اعلام کرده بودند که بومیان چچن را به روسیه تبعید یا مسترد نمی‌کنند.

۲۲ ژوئن ۲۰۰۴، عملیات معروف نازران به فرماندهی شامیل باسایف و دوکو عمروف (۲)

به قلم: کارزان شکاک

به یاد داشته باشیم که در جریان حمله مجاهدین، کفار به کمک نیروهای دست نشانده محلی نیامدند. این موضوع در آن زمان توسط خود مرتدان اینگوش علناً اعلام شد و روزنامه ورمیا نووستی به آن استناد کرد.

همانطور که یک مقام عالی رتبه ناشناس از دولت دست نشانده به روزنامه شکایت کرد، واحدهای کفار روسی تنها دو ساعت پس از عزیمت واحدهای مجاهدین به منطقه درگیری رسیدند.

او به روزنامه گفت: “تماس تلفنی با هیچ یک از نیروهای فدرال در شب غیرممکن بود. آنها به سادگی پاسخ ندادند.”

به گفته این مقام، آنها موفق به برقراری ارتباط شدند، اما وقتی درخواست کمک کردند، گفتند که نمی‌توانند جان خود را به خطر بیندازند.

ذخایر نیروهای مرتد توسط مجاهدین در محل‌های خود مسدود شده بود. به گفته این روزنامه، ساکنان نازران از قبل گزارش می‌دادند که آمار رسمی تلفات مرتدان بسیار کمتر از حد واقعی است.

انجمن دوستی روسیه و چچن، صحنه‌ای تکان دهنده از آن شب را گزارش کرد.

حسن مامیلوف، مدیر فروشگاه «قرن بیست و یکم» واقع در خیابان بازورکینا در شهر نازران، جمهوری اینگوشتیا، شب را در مغازه‌اش گذراند. او به خبرنگار مرکز اطلاعات انجمن دوستی روسیه و چچن در مورد صحنه‌های نبرد شبانه‌ای که شاهد آن بوده، گفت.

به گفته مامیلوف، او از زمان شروع تیراندازی شدید در خیابان‌های شهر، مغازه‌اش را ترک نکرده بود. پس از مدتی، او دو نفربر زرهی متعلق به نیروهای اشغالگر را دید که در خیابان در حال حرکت بودند. آنها زیر آتش شدید یک انبار غله در نزدیکی بودند. ابتدا، یکی از نفربرهای زرهی توسط یک نارنجک‌انداز مورد اصابت قرار گرفت. سه کافر (که یکی از آنها آتش گرفته بود) که از آن بیرون پریدند، توسط آتش خودکار کشته شدند. سپس، نزدیک‌تر به مغازه، نفربر زرهی دوم مورد اصابت قرار گرفت.

سربازان داخل و روی زره آن نیز تحت آتش شدید قرار گرفتند – برخی بلافاصله کشته یا زخمی شدند، برخی دیگر به سمت مغازه دویدند، حتی تلاشی برای کمک به رفقای خود که در جاده افتاده بودند، نکردند.

حسن از ترس اینکه مجاهدین به مغازه‌اش آتش بگشایند، با ترس و لرز سعی کرد اعتراض کند. با این حال، کفار وحشت‌زده او را کنار زدند و به تجارتخانه پناه بردند. آنها و صاحب مغازه تا سپیده دم آنجا ماندند. تنها با فرا رسیدن صبح جرات کردند بیرون بروند، اما هنوز از بیرون رفتن می‌ترسیدند. آنها به حسن دستور دادند: «بروید و اجساد را بکشید، آخرش شما قفقازی‌ها از گلوله نمی‌ترسید.»

حسن به کفار روسی گفت که مجاهدین مدت‌هاست رفته‌اند و آنها بالاخره می‌توانند مغازه‌اش را ترک کنند. اما سربازان بلافاصله حرف او را باور نکردند و تصمیم گرفتند حداقل نیم ساعت دیگر مخفیگاه خود را ترک کنند.

بسیاری از مفسران و تحلیلگران روسی و غربی خاطرنشان کرده‌اند که عملیات ویژه نازران از نظر جسارت، دقت، همزمانی و قاطعیت واقعاً بی‌سابقه بوده است.

نووایا گازتا در آن زمان نوشت: «کماندوهای هالیوودی در نازران. شبه‌نظامیان نه با تعداد، بلکه با مهارت پیروز می‌شوند.»

در اینجا برخی از نتیجه‌گیری‌ها و مشاهدات تحلیل روزنامه آمده است:

«عملیات ویژه موفقیت‌آمیز شبه‌نظامیان در اینگوشتیا نه تنها شهروندان عادی، بلکه کارشناسان داخلی و خارجی را نیز شگفت‌زده کرد. ما معمولاً این نوع چیزها را فقط در فیلم‌های اکشن هالیوود و فیلم‌های جنگی خودمان می‌بینیم: خرابکاران نیروهای ویژه، که در حال پرواز لباس دشمن را به تن می‌کنند، ایست‌های بازرسی، گشت‌ها و کمین‌های غافلگیرکننده ایجاد می‌کنند؛ آنها در تاریکی شب همه را غافلگیر می‌کنند و ضربه می‌زنند، بی‌نهایت ضربه می‌زنند، خودشان آسیب‌ناپذیرند…»

«… و همه اینها بدون عجله، اساساً، در عقب گروه فدرال، به معنای واقعی کلمه در آستانه بزرگترین پادگان‌های ما، در یک زمین مسطح پرجمعیت. خرابکاران-پارتیزان، پس از انجام کار کثیف خود، طبق معمول، در جنگل‌ها ناپدید شدند و با گستاخی و بدون مانع از تانک‌های ارتش دست و پا چلفتی و هلیکوپترهای تهاجمی که راه بهتری نمی‌دانستند، فرار کردند.

درست است، در تاریخ واقعی عملیات ویژه (برخلاف نسخه هالیوود)، نمونه‌هایی از چنین جسارت‌هایی کم است. با این حال، نمونه‌های بی‌شماری از حملات کماندویی با دقت آماده شده وجود دارد که به فاجعه ختم شده‌اند. اما ویناخ‌های ناامید (آنها آنقدر احمق نیستند) می‌توانستند واقعاً پس از تماشای ویدیوهای دزدی دریایی، این عملیات را برنامه‌ریزی کنند…”

“…هیچ کجا از قبل، در هیچ زمین آموزشی مخفی، شبه‌نظامیان برای این عملیات آماده نشده بودند و تعاملات خود را در مدل‌های واقعی تمرین نکرده بودند. احتمالاً بسیاری از آنها قبلاً هرگز همدیگر را ندیده بودند.” با این وجود، گروه‌های رزمی به طرز شگفت‌آوری هماهنگ و سازمان‌یافته عمل کردند، در حالی که همزمان با انعطاف‌پذیری به تغییرات اجتناب‌ناپذیر و پیش‌بینی نشده در وضعیت پاسخ می‌دادند…”

“…روسیه دشمن جالبی دارد: به شدت جسور، ماهر، متحد با اعتقاد به آرمان خود، قادر به بیرون آوردن فوری صدها جنگجوی آموزش دیده از مخفیگاه، و ناپدید شدن آنها به همان سرعت… پس حالا چه باید کرد؟”

مسکو هنوز هیچ پاسخی به این سوال ندارد…

۲۲ ژوئن ۲۰۰۴، عملیات معروف نازران به فرماندهی شامیل باسایف و دوکو عمروف (۱)

به قلم: کارزان شکاک

در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۴، عملیات ویژه نازران، که در جسارت و حرفه‌ای‌گری بی‌سابقه بود، وارد تاریخ هنر نظامی جهان شد و به نمونه‌ای کلاسیک از یک عملیات خرابکاری و حمله موفق برای تصرف کل یک شهر با حداقل نیروهای نظامی تبدیل شد.

به عنوان یادآوری، ۶۰۰ مجاهد به رهبری شامیل باسایف و دوکو عمروف در عملیات ویژه نازران شرکت کردند. آنها برای چند ساعت کنترل کامل شهر را به دست گرفتند، در حالی که توانستند نیروهای نظامی عظیم کفار روسی و مرتدان اینگوش را مسدود کرده و آنها را در پایگاه‌ها و محل‌های استقرارشان فلج کنند.

چند روز پس از این عملیات ویژه، کانال تلویزیونی عربی العربیه فیلم‌هایی را پخش کرد که ساکنان اینگوشتیا را با شادی در حال استقبال از مجاهدین اینگوشتیا و چچن نشان می‌داد، که در چندین شهر و روستای اینگوشتیا حمله مسلحانه‌ای را در اعماق خطوط ارتش روسیه انجام داده بودند.

این فیلم به وضوح ده‌ها نفر از ساکنان اینگوش را نشان می‌داد که مردان مسلح را در لباس استتار در آغوش گرفته بودند، بدون اینکه هیچ کس تعجب یا خشمی نشان دهد.

این فیلم همچنین شامل فریادهای “الله اکبر!” و “مرگ بر کافران!” بود.

این فیلم همچنین تاریخ فیلمبرداری را در ساعت ۹:۰۰ شب، ۳۰ دقیقه تا ۲۱:۳۶ دقیقه، ۲۱ ژوئن ۲۰۰۴ نشان می‌داد.

سپس یک مفسر العربیه به طور خاص اشاره کرد که مجاهدین در فیلم ویدیویی همگی اروپایی، با موهای بور و چهره‌های روشن بودند. تمرکز بر ظاهر مجاهدین به دلیل تلاش دولت روسیه برای به تصویر کشیدن وضعیت به گونه‌ای بود که گویی “مزدوران خارجی” در عملیات نظامی در اینگوشتیا شرکت دارند. بنابراین، نماینده‌ای از سرویس امنیت فدرال روسیه به خبرنگاران گفت که واحدهای مجاهدین شامل اعراب، پاکستانی‌ها و الجزایری‌ها بودند.

با این حال، این ادعاها از قبل با شک و تردید مواجه شده بود، زیرا ساکنان محلی و روزنامه‌نگاران اینگوش شهادت دادند که آنها چچنی و اینگوشی هستند.

در جریان گلوله‌باران ساختمان وزارت امور داخلی اینگوش، مجاهدین گروه‌های سیار را در محله‌های مجاور میدان نبرد مستقر کردند. ساکنان محلی با برخی از آنها گفتگو کردند.

یکی از مجاهدین حتی گفت که آنها، اینگوشی‌ها، بودند که شامیل باسایف را متقاعد کردند تا این عملیات را انجام دهد تا به نیروهای امنیتی دست‌نشانده اینگوشتیا، وزارت امور داخلی روسیه، سرویس امنیت فدرال روسیه و سایر سازمان‌های اطلاعاتی که مرتکب اعدام‌های فراقضایی و آدم‌ربایی در اینگوشتیا می‌شوند، درس عبرتی بدهد.

مجاهدین اظهار داشتند: “…وقتی برادرم ربوده شد و یک سال است که نتوانسته‌ام جسد او یا محل او را پیدا کنم، به کوهستان نزد شامیل باسایف رفتم. صدها نفر مثل من هستند. بیشتر اینگوشی‌ها اینجا می‌جنگند.”

ادعاهای طرف روسی در مورد تلفات سنگین غیرنظامیان نیز تأیید نشد. ساکنان محلی خود از مرگ یک مدیر بازار خبر دادند که او را با یک افسر پلیس اشتباه گرفته بودند زیرا او یک تپانچه پلیس حمل می‌کرد، یک کارمند سازمان ملل که در تیراندازی متقابل گرفتار شده بود و دو غیرنظامی ناشناس.

در مورد ادعاهای FSB در مورد “تیراندازی به یک زن باردار و آمبولانس‌ها”، همانطور که انتظار می‌رفت، این اظهارات به دروغ استانداردی تبدیل شد که لوبیانکا برای هر احتمالی در نظر دارد.

به یاد داشته باشید که کفار و مرتدان در آن زمان گزارش دادند که عملیات ویژه نازران “۸۰ سرباز و غیرنظامی را کشته و حدود ۲۰۰ نفر را زخمی کرده است.”

فرماندهی مجاهدین به نوبه خود ادعا کرد که بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ کافر روسی و مرتدان اینگوش را کشته و حداقل ۳۰۰ نفر را زخمی کرده است. مجاهدین منحصراً به اهداف نظامی در اینگوشتیا حمله کردند.

د اسلام او مسلمانانو خاینان؛ د دارالکفر په غیږ کې د سیکولر باغيانو رسوايي

به قلم: ابوهاجر خان آبادی

نن سبا «د افغانستان اسلامي امارت» په سیمه کې د یوازیني ریښتیني «دارالاسلام» په توګه د شریعت سپیڅلی بیرغ پورته کړی دی. په مقابل کې یې، یو شمېر سیکولر باغیان او مرتدین چې کلونه کلونه یې د امریکايي اشغالګرو مزدوري کوله، اوس د «ازادي جبهې» او نورو درواغجنو نومونو لاندې د اسلامي نظام پر ضد خروج کړی دی. دوی مجاهدین نه، بلکې «باغیان» او د اسلامي امت د ارمانونو خاینان دي.

مستندې موندنې (د هندوکش غږ د رپوټونو په ګډون) د یوې لویې رسوایۍ پرده پورته کوي. دا اوباش چې د ازادۍ چیغې وهي، په حقیقت کې د امریکا سیمه ییز مزدوران او د پاکستان د مرتد او سیکولر نظام تر واک لاندې د «چترال» په غرونو کې پټ دي. دوی چې په خپله خاوره کې ځای نه لري، د «پاکستان په دارالکفر» کې یې پناه اخیستې ترڅو د اسلامي امارت پر ضد د امریکا په ګټه تبلیغاتي جګړه پرمخ یوسي.

دا سیکولر باغیان د اسلامي امارت له غښتلو سرتیرو سره د مخامخ کېدو توان نه لري، ځکه نو «رواني جګړې» او «سینمايي درواغونو» ته یې مخه کړې ده:

• د جغرافیا جعل: دوی د چترال او د افغانستان د بدخشان او لغمان ولایتونو د غرونو له ورته والي ناوړه ګټه اخلي او هلته ویډیوګانې جوړوي او په درواغو ادعا کوي چې ګنې د افغانستان په خاوره کې دي.

• مسخره نمایشونه: نامعلومو لورو ته د راکټونو ډزې، پرته له دې چې د مقابل لوري غبرګون یا جګړه وي، دا ښیي چې دا ویډیوګانې یوازې د امریکايي او پاکستاني بادارانو د خوشالولو او د ډالرو د ترلاسه کولو لپاره جوړې شوې دي.

په تیرو اونیو کې د فتنې پر مرکزونو د اسلامي امارت د هوايي ځواکونو بریدونو ثابته کړه چې د پاکستان مرتد رژیم څنګه خپل ټول امکانات او پناه ځایونه د داعش او باغیانو په واک کې ورکړي دي. دا شومه مثلث (امریکا، د پاکستان رژیم او داخلي مزدوران) غواړي اسلامي مرکزي حاکمیت کمزوری وښيي، خو دوی ناخبره دي چې الهي نصرت له هغو کسانو سره دی چې د دارالاسلام د هرې لویشتې خاورې ساتنه کوي.

د امام ابوحنیفه رحمه الله او د سلفو علماوو د فقهي نظرونو پر بنسټ، د هغه عادل حاکم او نظام پر وړاندې «بغاوت» چې شریعت یې پلی کړی وي، لویه ګناه ده. دا کسان چې نن د پاکستان په غرونو کې درواغجنې نارې وهي، هماغه کسان دي چې پرون یې د امریکا د B-52 الوتکو تر سیوري لاندې پر خپل مسلمان ولس ظلم کاوه. د افغانستان مسلمان ملت ویښ دی او پوهېږي چې دا نمایشي حرکتونه یوازې د سیکولرېزم او بې دینۍ د بیا راوستلو یوه ناکامه هڅه ده.

خائنین به اسلام و مسلمین و رسوایی بغاوت‌گران سکولار در آغوش دارالکفر

به قلم: ابوهاجر خان آبادی

امروز «امارت اسلامی افغانستان» به عنوان «دارالاسلام» ، پرچم شریعت را برافراشته است. در مقابل، عده‌ای از بغاوت‌گران و مرتدین سکولار که سال‌ها مزدوری اشغالگران آمریکایی را بر عهده داشتند، اکنون در لباس «جبهه آزادی» و دیگر عناوین پوشالی، علیه نظام اسلامی خروج کرده‌اند. اینان نه مجاهد، بلکه «باغی» و خائن به آرمان‌های امت محمدی صلی الله علیه وسلم هستند.

یافته‌های مستند (از جمله گزارش‌های صدای هندوکش) پرده از یک افتضاح بزرگ برداشته است. این اراذل و اوباش که دم از آزادی می‌زنند، در حقیقت آلت‌دست و مزدوران محلی آمریکا و آواره در کوه‌های چترال و مناطق زیر سلطه رژیم نظامی و سکولار پاکستان هستند. آنان که در خاک خود جایی ندارند، در دامان «دارالکفر پاکستان» پناه گرفته‌اند تا علیه نظام اسلامی توطئه کنند.

این بغاوت‌گران سکولار، به دلیل ناتوانی مطلق در رویارویی با سربازان جان‌برکف امارت اسلامی، به «جنگ روانی» و «دروغ‌های سینمایی» روی آورده‌اند:

• جعل جغرافیا: آنان با سوءاستفاده از شباهت کوه‌های چترال پاکستان با بدخشان و لغمان افغانستان، ویدیوهایی را ثبت می‌کنند و به دروغ مدعی حضور در خاک افغانستان می‌شوند.

• نمایش‌های مضحک: شلیک‌های کورِ راکت به سمت نامعلوم، بدون هیچ‌گونه تبادل آتش یا واکنش نظامی، نشان‌دهنده این است که این ویدیوها صرفاً برای خشنود ساختن باداران آمریکایی و پاکستانی‌شان و دریافت دالرهای بیشتر ساخته شده است.

حملات مقتدرانه هوایی امارت اسلامی به پناهگاه‌های فتنه در هفته‌های گذشته، ثابت کرد که رژیم مرتد پاکستان چگونه تمامی امکانات خود را در اختیار داعش و بغاوت‌گران قرار داده است. این مثلث شوم (آمریکا، رژیم پاکستان و مزدوران داخلی) در پی تضعیف حاکمیت مرکزی اسلام هستند، اما غافل از آنکه نصرت الهی با کسانی است که از وجب به وجب خاک دارالاسلام حفاظت می‌کنند.

بر اساس آراء فقهی امام ابوحنیفه رحمه الله و قاطبه علمای سلف، «بغاوت» علیه حاکم عادل و نظامی که شریعت را اقامه کرده، جرمی عظیم است. اینانی که امروز در کوه‌های پاکستان به دروغ رجزخوانی می‌کنند، همان کسانی هستند که دیروز زیر سایه طیاره‌های B-52 آمریکا به مردم خود ظلم می‌کردند.

ملت مسلمان افغانستان بیدار است و می‌داند که این تحرکات نمایشی، تنها تلاشی مذبوحه برای بازگرداندن سلطه سکولاریسم و بی‌دینی است که ان‌شاءالله با بیداری مجاهدین، نقش بر آب خواهد شد.

 د دارالکفر طاری پاکستان؛ د دارالاسلام امارت  اسلامي  افغانستان پر خلکو د امریکایي او صهیونیسټي ډوله بریدونو دوام

به قلم: ابومحمود کندزی

په داسې حال کې چې ټول اسلامي امت د نړیوال استکبار له جنایتونو دردمند دی، د پاکستان تېري کوونکي رژیم یو ځل بیا د صهیونیسټانو او امریکایي اشغالګرو وحشیانه تکتیکونو ته په ورته والي، د دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان  پر حریم تېری کړی او بې ګناه ملکي وګړي یې په خپلو کورونو کې په خاک او وینو لړلي دي.

د اسلامي امارت د ویاند مولوي ذبیح الله مجاهد د رسمي اعلان پر بنسټ، تېره شپه د پاکستان تېري کوونکي رژیم په یو بزدلانه اقدام کې په لاندې سیمو کې پر میشتو کورونو بمبار کړی دی:

• د پکتیکا ولایت د ګیان ولسوالۍ؛

• د پکتیا ولایت د څمکنیو ولسوالۍ؛

• او د کونړ ولایت د منورې ولسوالۍ.

دا بریدونه چې په مستقیم ډول یې د عامو خلکو کورونه په نښه کړي، د ښځو او ماشومانو په ګډون زموږ په لسګونو مظلوم هېوادوال پکې شهیدان او ټپیان شوي دي؛ دا هغه جنایت دی چې کټ مټ د تېرو دوو لسیزو د امریکایي اشغالګرو د شپنیو عملیاتو او په غزه کې د صهیونیسټي رژیم د اوسنیو بریدونو یادونه کوي.

د اسلامي امارت ویاند دا بریدونه په کلکه غندلي او هغه یې «بشري جنایت» او «وحشیانه عمل» بللی دی. د پاکستان د رژیم دا ډول چلند ښيي چې د دې هېواد واکمنان د امت په څنګ کې د درېدو پر ځای، د «دارالکفر» تګلاره غوره کړې او په سیمه کې د یوازیني خالص اسلامي نظام د تخریب لپاره د استکبار په لاس آله ګرځېدلي دي.

د افغانستان اسلامي امارت یو ځل بیا ټینګار کوي چې د دارالاسلام د خاورې ساتنه او د خپلو مظلومو هېوادوالو د وینې ننګه خپله شرعي وجیبه ګڼي. تېری کوونکی رژیم باید پوه شي چې په زور او امریکایي ډوله بمبارونو سره به نه یوازې د مجاهدینو او د افغانستان د غیور ملت هوډ مات نه کړي، بلکې په سیمه کې به د استکبار د نایب په توګه د دې رژیم اصلي څېره نوره هم افشا شي.

هغه پاکې وینې چې په پکتیکا، پکتیا او کونړ کې تویې شوې، د هغې ملت د مظلومیت ګواهي ورکوي چې د الله د حکم د نفاذ لپاره راپورته شوی او په دې لاره کې نه د غرب له بندیزونو وېره لري او نه د هغوی د سیمه ییزو اجیرانو له تېري څخه.