ماه: اکتبر 2025

آیا روسیه برای جنگ با ناتو آماده می‌شود؟ بررسی اطلاعات برای پاییز ۲۰۲۵ (۱)

به قلم: کارزان شکاک

در چارچوب تشدید جنگ علیه اوکراین، کرملین جاه‌طلبی‌های بلندمدت خود را پنهان نمی‌کند و آمادگی برای رویارویی مستقیم با ناتو تا سال ۲۰۳۰ را نشان می‌دهد.

بر اساس گزارش اخیر وادیم اسکیبیتسکی، معاون رئیس اداره اطلاعات اصلی (GUR) اوکراین، و منابع تحلیلی که پویایی رویدادها را در جهت اروپایی آرمان‌های انتقام‌جویانه مسکو رصد می‌کنند، تحلیلی در این زمینه ارایه می دهیم.

اظهارات او، که با داده‌های رزمایش‌های زاپاد-۲۰۲۵ در بلاروس پشتیبانی می‌شود، به نظامی‌سازی سیستماتیک روسیه به بهانه «دفاع در برابر ناتو» اشاره دارد.

منابع غربی (ISW، DIA) تأیید می‌کنند که مسکو در حال تسریع سازماندهی مجدد نظامی خود و جمع‌آوری ذخایر برای یک «جنگ بزرگ» است، اما با محدودیت‌های داخلی روبرو است. این یک بلوف نیست – این طرحی برای فرسوده کردن اتحاد از طریق درگیری‌های نیابتی و خرابکاری است.

پویایی‌های آماده‌سازی: از اوکراین تا “غرب ۲۰۳۰”

گزارش اسکیبیتسکی تکامل استراتژی روسیه را آشکار می‌کند: حملات به زیرساخت‌های انرژی اوکراین نه تنها تاکتیکی برای فشار بر کیف، بلکه تمرینی برای “مناطق حائل” علیه ناتو است.

به گفته اسکیبیتسکی، روسیه از “اختلال” (اختلالات موقت) به “تخریب” (نابودی کامل تأسیسات)، هدف قرار دادن پست‌های برق و استفاده از موشک‌های شاهد برای حملات شبانه‌روزی تغییر جهت داده است.

گزارش‌های محرمانه تأیید می‌کنند که این عملیات‌ها، جابجایی نیروها از دونباس به شمال غربی را پنهان می‌کنند، جایی که لشکرهای تفنگدار موتوری جدید برای “صحنه آتلانتیک شمالی” در حال تشکیل هستند.

رزمایش‌های «زاپاد-۲۰۲۵» در بلاروس به یک شاخص کلیدی تبدیل شد: طبق گزارش اداره اطلاعات اصلی، مینسک سناریوهای «تهاجم ترکیبی» را در لهستان و لیتوانی، از جمله تصرف «کریدور سووالکی» تحت پوشش «نیروهای حافظ صلح» تمرین کرد.

اسکیبیتسکی تأکید می‌کند: «روسیه به طور فعال برای یک درگیری نظامی احتمالی با ناتو آماده می‌شود»، با تأکید بر سال ۲۰۳۰ به عنوان «تکمیل بازسازی نیروی نظامی».

اسناد وزارت دفاع روسیه (که از طریق افشاگری‌های سازمان‌های اطلاعاتی غربی در دسترس است) جزئیات این طرح را شرح می‌دهند: تا سال ۲۰۲۹، ۱.۵ میلیون پرسنل نظامی فعال، ۵۰٪ مجهز به سیستم‌های جدید (اس-۵۰۰، آرماتا و غیره) خواهند بود. با این حال، واقعیت معتدل‌تر است: تولید تانک در سطح ۱۵۰ تا ۲۰۰ واحد در سال است که از ذخایر شوروی استفاده می‌کند.

فعالیت‌های فزاینده‌ای در اروپا ثبت می‌شود. «ناوگان سایه» روسیه در حال انجام شناسایی در بالتیک است و زیردریایی‌های بوری در حال شبیه‌سازی حملات به زیرساخت‌های نروژ هستند.

MI6 خاطرنشان می‌کند: «جنگ ترکیبی در حال افزایش است – از حملات سایبری به شبکه‌های برق گرفته تا خرابکاری در آلمان.»

به گفته اسکیبیتسکی، اوکراین به عنوان یک میدان آزمایش عمل می‌کند: کمپین زمستانی ۲۰۲۵-۲۰۲۶ (حملات فعال در دونباس) آزمایشی از لجستیک در دمای انجماد است که با هدف منحرف کردن ناتو از جناحین انجام می‌شود.

در همین حال، مسکو اصرار دارد که ناتو در حال آماده‌سازی تجاوز علیه روسیه است. سرگئی ناریشکین، رئیس سرویس اطلاعات خارجی (SVR)، روز قبل اظهار داشت: «اتحاد آتلانتیک شمالی قصد دارد به سرعت منابع را برای جنگ با روسیه آماده کند.»

آمریکا قفقاز جنوبی و شمال شرق ایران را هدف قرار داده است(۲)

به قلم: کارزان شکاک

استار، تضعیف شدید روسیه را عامل کلیدی ایجاد فرصت برای ایالات متحده دانست. او اظهار داشت: «ما از همین حالا می‌توانیم نشانه‌هایی از یک تحول منفی در فدراسیون روسیه را تشخیص دهیم که به سمت دوران پس از پوتین در حرکت است. در حالی که ساختار آینده این روسیه جدید هنوز نامشخص است، حرکت به سمت آن در حال آشکار شدن است.»

و آمار این نتیجه‌گیری‌ها را تأیید می‌کند. حدود یک میلیون سرباز روسی در جنگ با اوکراین کشته و زخمی شده‌اند – این یعنی بیش از ۲۰ ارتش کامل تسلیحاتی.

حدود ۱۱۰۰۰ تانک نابود شده است. هزینه‌های جنگ تا ۴۰ درصد از بودجه روسیه را تشکیل می‌دهد. در همین حال، مساحت سرزمین اشغالی اوکراین امروز کمتر از سه سال پیش است.

پهپادهای اوکراینی در حال حاضر حدود یک سوم از ظرفیت پالایش نفت روسیه را غیرفعال کرده‌اند. شرکت‌های بزرگ خارجی بازار روسیه را ترک کرده‌اند و سرمایه‌گذاری‌های از دست رفته به ۲۴۰ میلیارد دلار رسیده است. سرنوشت ۳۰۰ میلیارد دلار سپرده در بانک‌های غربی همچنان نامشخص است.

صندوق ذخیره ارزی خالی شده، مالیات‌ها به سرعت در حال افزایش است، رکود در حال آغاز است و فرار شدید مغزها در جریان است. روسیه دسترسی به فناوری‌های حیاتی غربی را از دست داده و اکنون به طور جدی به چین وابسته است. روسیه در حال از دست دادن نفوذ خود است – از قفقاز جنوبی تا خاورمیانه.

دقیقاً همین تضعیف اساسی هژمون سنتی منطقه است که فرصتی بی‌نظیر برای تغییر شکل معماری ژئوپلیتیکی قفقاز جنوبی ایجاد کرده است.

تغییرات تکتونیکی

جلسات استماع سنا همزمان با تغییرات چشمگیر در منطقه بود که کاملاً با استراتژی اعلام شده مطابقت دارد.

در ۸ آگوست ۲۰۲۵، در واشنگتن، نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان، و الهام علی اف، رئیس جمهور آذربایجان، بیانیه‌ای را با هدف برقراری صلح بین دو کشور امضا کردند. این مراسم با حضور دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، برگزار شد.

نکته کلیدی این توافق، افتتاح یک کریدور حمل و نقل بود که سرزمین اصلی آذربایجان را از طریق خاک ارمنستان به منطقه خودمختار نخجوان متصل می‌کند. این کریدور به مدت ۹۹ سال به ایالات متحده واگذار شد و «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه» نامگذاری شد.

این توافق‌نامه به طور همزمان چندین هدف استراتژیک ایالات متحده را دنبال می‌کند: حضور بلندمدت آمریکا در منطقه را تضمین می‌کند، جایگزینی برای مسیرهای روسیه در حمل و نقل ایجاد می‌کند و کریدور میانی را که آسیا را با دور زدن روسیه به اروپا متصل می‌کند، تقویت می‌کند.

در ۲ اکتبر، علی‌اف و پاشینیان در کپنهاگ دیدار کردند و در آنجا تعهد خود را برای تقویت بیشتر صلح مجدداً تأیید کردند و از تصمیم متفق‌القول برای پایان دادن به فرآیند مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا – مکانیسمی که روسیه از طریق آن مدت‌ها نفوذ خود را بر حل مناقشه قره‌باغ حفظ کرده بود – استقبال کردند.

آمریکا قفقاز جنوبی و شمال شرق ایران را هدف قرار داده است(۱)

به قلم: کارزان شکاک

در روزهای پایانی سپتامبر ۲۰۲۵، رویدادی در سنای ایالات متحده رخ داد که عملاً مورد توجه عموم قرار نگرفت، اما بخش زیادی از آنچه در حال حاضر در قفقاز جنوبی در حال وقوع است را توضیح می‌دهد.

کمیته فرعی همکاری‌های امنیتی اروپا و منطقه‌ای کمیته روابط خارجی سنا جلسه استماع با عنوان “استراتژی آینده ایالات متحده در دریای سیاه” برگزار کرد.

سخنران اصلی فردریک استار، بنیانگذار و عضو برجسته موسسه آسیای مرکزی-قفقاز در دانشگاه جان هاپکینز بود. ارائه او به طور مؤثر یک استراتژی جامع ایالات متحده در منطقه را ارائه داد که نه تنها دریای سیاه، بلکه کل قفقاز جنوبی را در بر می‌گیرد.

به گفته استار، دریای سیاه فقط یک پهنه آبی نیست، بلکه شریانی است که اروپای مرکزی و شرقی، قفقاز و آسیای مرکزی را به اقتصاد جهانی متصل می‌کند.

این تنها مسیر دسترسی به اقیانوس‌های جهان برای حوضه رودخانه دانوب است و آن را به اندازه دریای بالتیک از اهمیت استراتژیک برخوردار می‌کند. با این حال، برخلاف منطقه بالتیک که یکپارچه‌تر و از نظر نهادی امن‌تر است، کشورهای دریای سیاه کمتر توسعه‌یافته و از هماهنگی ضعیفی برخوردارند.

پیام کلیدی کاملاً واضح بود: سیاست فعلی ایالات متحده در منطقه ناکافی است و نیاز به تعامل و ابتکار عمل بسیار بیشتری دارد.

قفقاز جنوبی: تمرکز استراتژی آمریکا

سخنرانی استار بر قفقاز جنوبی متمرکز بود. او استدلال کرد که آزادی عمل گرجستان، ارمنستان و آذربایجان تا حد زیادی با دسترسی آنها به دریای سیاه تعیین می‌شود. بدون آن، این کشورها خود را از نظر ژئوپلیتیکی منزوی و مستعد کنترل توسط روسیه یا چین می‌بینند.

این تحلیلگر تأکید کرد: “اگر ایالات متحده و متحدانش نتوانند دسترسی آزاد و امن به مسیرهای دریایی را برای کشورهای منطقه و به ویژه برای جمهوری‌های آسیای مرکزی که دارای ذخایر انرژی قابل توجهی هستند، تضمین کنند، این امر منجر به بازگشت آنها به کنترل مسکو یا پکن خواهد شد.” این کارشناس به روندهای مثبت از دیدگاه واشنگتن اشاره کرد: ارمنستان و آذربایجان تمایل آشکاری برای همکاری با غرب نشان می‌دهند و گرجستان، با وجود سردی فعلی روابط با ایالات متحده، ممکن است پس از تغییر قدرت در تفلیس، به گفتگوی استراتژیک بازگردد.

به گفته استار، این «صرفاً مسئله زمان» است، زیرا حمایت از جریان طرفدار روسیه در گرجستان ناگزیر تضعیف خواهد شد.

استار همچنین اقدامات مشخصی را پیشنهاد کرد: بازنگری در استراتژی ایالات متحده در منطقه دریای سیاه برای شامل کردن اوکراین، مولداوی و هر سه جمهوری قفقاز جنوبی، با در نظر گرفتن منافع مشترک آنها، و تضمین حضور چرخشی نیروی دریایی ناتو در دریای سیاه.

گسترش اسلام در زندان‌های ایالات متحده: زمینه‌ها و پیامدها

به قلم: کارزان شکاک

در سال‌های اخیر، مقامات آمریکایی نگران افزایش تعداد مسلمانان در زندان‌های این کشور بوده‌اند. بر اساس برخی گزارش‌ها، اسلام به سرعت در میان زندانیان گسترش یافته و این پدیده تبدیل به موضوعی جدی برای مسئولان امنیتی و اجتماعی شده است. این مقاله به بررسی دلایل و پیامدهای این روند می‌پردازد.

 دلایل گسترش اسلام در زندان‌ها

۱٫ جستجوی معنا و روحیه: بسیاری از افراد که به زندان افتاده‌اند، به دنبال معنای عمیق‌تر و راهی برای فهم بهتر زندگی هستند. شرایط سخت زندان، افراد را به تفکر در مورد باورها و ارزش‌های خود سوق می‌دهد و تعداد زیادی از آن‌ها به دین اسلام روی می‌آورند.

۲٫ جامعه و هم‌بستگی: افراد مسلمان در زندان‌ها معمولاً از یک حس جامعه و هم‌بستگی برخوردارند. این شبکه اجتماعی می‌تواند به عنوان منبع حمایتی برای زندانیان عمل کند و احساس تنهایی و جدایی آن‌ها را کاهش دهد.

۳٫ محیط آموزشی: زندان‌ها می‌توانند به محیط‌هایی برای تبادل ایده‌ها و آموزش تبدیل شوند. بسیاری از زندانیان از طریق مطالعه و یادگیری درباره اسلام، به این دین گرایش پیدا می‌کنند.

 نگرانی‌های مقامات آمریکایی

افزایش تعداد مسلمانان در زندان‌ها موجب نگرانی مقامات آمریکایی شده است که به دنبال درک علت‌ها و پیامدهای این پدیده هستند. نگرانی‌های اصلی آن‌ها شامل:

– افزایش افراط‌گرایی: برخی مقامات از احتمال تبدیل شدن گروه‌هایی از زندانیان به بستری برای افراط‌گرایی و جذب افراد به سمت گروه‌های تندرو نگران هستند. این نگرانی موجب می‌شود که آن‌ها به دنبال راهکارهایی برای نظارت بر فعالیت‌های دینی در زندان‌ها بگردند.

– کاهش امنیت: تغییر در دین و باورهای زندانیان می‌تواند روابط میان زندانیان را تغییر داده و به ایجاد تنش و ناامنی منجر شود.

گسترش اسلام در زندان‌های ایالات متحده فصلی جدید از دیالوگ‌ها و چالش‌ها را به وجود آورده است. در حالی که دین می‌تواند در سخت‌ترین شرایط تسکین‌دهنده و روحیه‌افزا باشد، همزمان باید به تأثیرات اجتماعی و امنیتی آن نیز توجه شود. در نهایت، برخورد واقع‌بینانه و متفکرانه با این پدیده می‌تواند به درک بهتر جامعه از دین و معنویت در زندگی افرادی که با چالش‌های خاصی روبرو هستند، منجر شود.

بررسی تاکتیک‌های ترس و وحشت: نگاهی به ادعاهای درباره «تروریسم اسلامی» و تأثیر آن بر جامعه جهانی

به قلم: خالد سیف الله المسلول

در این بحث تروریسم را در برداشت جهانی از آن بررسی می کنیم نه در مفهوم اسلامی آن که در آیه ی: وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ (انفال/۶۰) بیان شده است.

 در دنیای امروز، ترس و وحشت از دیگر فرهنگ‌ها و مذاهب یکی از موضوعات پرچالش و بحث‌برانگیز است. یکی از این بحث‌ها ادعاهایی است که به «تروریسم اسلامی» نسبت داده می‌شود و گاهی به‌عنوان یک ابزار سیاسی برای ایجاد ترس و تفرقه در جوامع مختلف به کار می‌رود.

طی چهار دهه گذشته، برخی از گروه‌ها و کشورهای خاص تلاش کرده‌اند تا از مفهوم «تروریسم اسلامی» به‌عنوان ابزاری برای توجیه جنگ‌ها و سیاست‌های خود بهره‌برداری کنند. این رویکرد نه تنها موجب تشدید تنش‌ها در جوامع مختلف شده، بلکه بر دیدگاه عمومی مردم نسبت به مسلمانان و فرهنگ‌های اسلامی تأثیر منفی گذاشته است. به تدریج، این ادعا به یک روایت غالب تبدیل شده که موجب تفرقه و خصومت در سطح جهانی گردیده است.

با این حال، واقعیت ترور به‌سادگی در قالب یک مذهب یا فرهنگ گنجانده نمی‌شود. ترور ریشه‌های پیچیده اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارد که در بسیاری از موارد فراتر از اعتقادات مذهبی است. به همین دلیل، نسبت دادن تروریسم به یک مذهب خاص، نه‌تنها نادرست است، بلکه به تضاد و بی‌اعتمادی نیز دامن می‌زند.

ادعاهای واژه‌سازی‌شده درباره «تروریسم اسلامی» به وضوح می‌تواند منجر به تفرقه بین جوامع مختلف و افزایش تنش‌ها شود. این وضعیت، بر توافق‌نامه‌های بین‌المللی، همکاری‌های اجتماعی و همچنین امنیت جهانی تأثیر منفی دارد. این در حالی است که همکاری، همزیستی مسالمت‌آمیز و درک متقابل میان فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف می‌تواند به حل بسیاری از مشکلات و درگیری‌ها کمک کند.

سیاست‌های مبتنی بر ترس و وحشت، به‌ویژه در رابطه با موضوعاتی مانند «تروریسم اسلامی»، نه‌تنها به تفرقه میان جوامع منجر می‌شود، بلکه می‌تواند به دور کردن بشر از مسیر همزیستی مسالمت‌آمیز و تفاهم فرهنگی کمک کند. در عوض، به‌جای تقویت تصورات منفی و دروغین، باید بر محوریت ارزش‌های اسلامی و ارتقاء گفت‌وگو و تعامل میان فرهنگ‌ها تمرکز کنیم. در نهایت، همگان باید با ممانعت از جنگ افروزانی چون آمریکا و ناتو و صهیونیستها و چین و روسیه و مزدورانشان، برای یک دنیای عاری از ترس و سوءتفاهم تلاش کنند که تنها با منهج اسلامی امکان پذیر است.

آمریکا از سرزمنیهای اسلامی مزدور می خواهد نه متحد و هرگز نمی توان به آمریکا اعتماد کرد

به قلم: کارزان شکاک

به یاد بیاورید که قطر یک بوئینگ ۷۴۷-۸ طلایی به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به عنوان هواپیمای ریاست جمهوری در ماه مه ۲۰۲۵ به ترامپ داد.

ترامپ در عوض، حملات هوایی باند صهیونیستی کودک‌کش «اسرائیل» به دوحه را تأیید کرد که این حمله هوایی تضعیف حاکمیت قطر است.

روز قبل، صهیونیست‌ها مجموعه‌ای از حملات را به سوریه انجام دادند. آکادمی نظامی حمص و پایگاه‌های نظامی در لاذقیه و پالمیرا بمباران شدند. در نتیجه این بمباران‌ها، در میان سربازان نیروهای مسلح جولانی خائن تعدادی کشته و زخمی شده‌اند.

بمباران دوحه را باید در چارچوب مخالفت غیرمنتظره رژیم‌های عربی با بیانیه نتانیاهو در مورد برنامه‌های الحاق کرانه باختری و اتهامات علیه مصر که «اجازه نمی‌دهد ساکنان غزه داوطلبانه به مصر نقل مکان کنند» نیز دید.

رهبر صهیونیست، بدون هیچ تردیدی اعلام کرد که فلسطینی‌ها می‌خواهند غزه را ترک کنند، اما «کشورهای عربی اجازه نمی‌دهند این اتفاق بیفتد». صهیونیست کودک کش همچنین با تمسخر شکایت کرد که با این کار، «اعراب حقوق بشر را نقض می‌کنند» و به فلسطینی‌ها اجازه نمی‌دهند «داوطلبانه» به کشورهای دیگر بروند.

در پاسخ به این بیانیه، تقریباً همه رژیم‌های عربی نتانیاهو را محکوم کردند و امارات متحده عربی حتی تهدید کرد که اگر باند صهیونیستی کرانه باختری را الحاق کند، به اصطلاح «توافق ابراهیمی» را رد خواهد کرد. نوچه‌های عرب تهدید کرده‌اند که اخراج فلسطینی‌ها از غزه به «خط قرمز» تبدیل خواهد شد.

بنابراین، حملات به دوحه را می‌توان هشداری به رژیم‌های عربی نیز دانست که «آرام بنشینند و تکان نخورند»، همانطور که نتانیاهو در روزهای اول قتل عام غزه اعلام کرد.

در همین حال، تل آویو در حال اعلام «عملیات ویژه علیه حماس» در قطر است. اعتراضات دوحه نادیده گرفته شده است. علاوه بر این، با توجه به لفاظی‌های رهبران صهیونیستی، بمباران قطر به بهانه «مبارزه با حماس» ادامه خواهد یافت.

به یاد داشته باشید که یک دفتر بزرگ حماس نیز در ترکیه واقع شده است. بنابراین ممکن است که باند صهیونیستی کودک‌کش «اسرائیل» حمله تروریستی بعدی را به استانبول انجام دهد.

در این صورت، ترکیه، هر چقدر هم که بخواهد، باید وارد جنگی شود که نتانیاهو چندین ماه است اردوغان را به آن فرا می‌خواند. لفاظی به تنهایی برای آنکارا کافی نیست.

با تمام این احوال می توان یقین پیدا کرد که آمریکا از سرزمینهای اسلامی هرگز متحد نمی خواهد بلکه تنها مزدور می خواهد و آمریکا برای خودفروخته ترین افراد از میان مسلمین نیز قابل اعتماد نیست.