نبرد سرنوشت ساز رمضان ۱۴۰۴ش ایران در برابر کفار محارب و اشغالگر آمریکائی – صهیونی ترازوئی برای سنجش ایمان اسلامی (۲)

نبرد سرنوشت ساز رمضان ۱۴۰۴ش ایران در برابر کفار محارب و اشغالگر آمریکائی – صهیونی ترازوئی برای سنجش ایمان اسلامی (۲)

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی   

عده ای از منافقین آشکار شده و مرتد در شبکه های ماهواره ای چون کلمه و … و یا در فضای مجازی و حقیقی با سوء استفاده از جهالت مردم عوام اهل سنت و جماعت به سیره ی عملی و عقیدتی ائمه ی مذاهب اسلامی و بزرگان دیگری از میان اهل سنت و جماعت چون ابن تیمیه و ابن قیم و ابن کثیر و عزبن عبدالسلام و … در برابر حاکمیتهای موجود ی که مخالف فکر و فقه آنها بودند اما مورد تهاجم مرتدین داخل یو کفار محارب اشغالگر خارجی قرار گرفته بودند، سعی دارند اختلافات فقهی مذاهب حنفی و شافعی و … با مذهب شیعه ی ۱۲ امامی و. یا نارسائیهای مدیریتی را بهانه ای جهت کشاندن مسلمین به «جبهه»ی کفار محارب و اشغالگر و یا حداقل، بی طرف و تماشاچی کردن آنها نمایند؛ یعنی اگر موفق شدند این مسلمین را «مرتد» کنند و اگر موفق نشدند در کمترین حالت آنها را به گروه «منافقین» سوق دهند. پناه بر الله از چنین فتنه ی بزرگی.

عده ای از این سربازان بخش جنگ روانی «جبهه»ی کفار محارب سعی دارند «اهل قبله» را به بهای لبخند این کفار محارب، تکفیر کنند.

تکفیر اینها در کمترین حالتش این است که ابتدا با تعریف «لفظی» نه «شرعی» که از «مشرکین» می کنند شیعیان را ظالمانه وارد گروه «مشرکین» می کنند و بعد که موفق به طی کردن این مرحله شدند می گویند در شرع «مشرکین» کافر هستند و هر کسی آنها را کافر نداند خودش کافر می شود؛ و به همین سادگی شیعیان را تکفیر می کنند، البته با همین دغلبازی اکثریت مطلق اهل سنت و جماعت را نیز به جرم صوفی و … بودن تکفیر می کنند!

از این سربازان بخش جنگ روانی جبهه ی کفار محارب خارجی و گروه منافقین داخلی باید پرسید: شما که دم از پیروی ائمه سلف می‌زنید، به ما پاسخ دهید: کدام‌یک از امامان بزرگوار ما (ابوحنیفه، مالک، شافعی و احمد بن حنبل) شیعه و اهل تصوف را به‌طور مطلق از ربقه اسلام خارج دانسته‌اند؟ اصیل‌ترین قاعده منهجیِ اهل‌سنت این است: «لا نُکفِّرُ أحداً مِن أهلِ القِبلة بِذَنبٍ» ما هیچ‌یک از اهل قبله را به سبب گناه یا اجتهاد خطا، تکفیر نمی‌کنیم.

ائمه ی اهل سنت و جماعت حتی در سخت‌ترین شرایط، از تکفیر منسوبین به قبله ابا داشتند. شیعه ۱۲ امامی و زیدی، هرچند در نگاه شما دارای اخلافات عقیدتی یا فقهی باشند، اما «مسلمان» هستند؛ شهادتین می‌گویند، نماز می‌گزارند و کعبه را قبله خود می‌دانند و تمام ائمه ی مذاهب اسلامی و سایر بزرگانی چون ابن تیمه و ابن قیم و ابن کثیر و غیره آنها را مذهبی اسلامی مثل سایر مذاهب اسلامی محسوب کرده اند. چگونه است که اختلافات درون‌ فقهی ما، شما را به جایی رسانده که برادر مسلمان خود را (که در حال نبرد با کافر محارب و اشغالگر خارجی است) دشمن بپندارید، اما صهیونیست سکولار نجس و آمریکای سکولار نجس متجاوز را «متحد» یا «شریک» ببینید؟ این کدام مذهب است؟ قطعاً مذهب ائمه چهارگانه نیست.

اگر شناخت دقیقی از دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان ندارید همین سوره مبارکه «روم» درس بزرگ دشمن‌شناسی است که رد دوران مکی نازل شد. یعنی مومنین قبل از دهها حکم دیگر که در مدینه نازل شدند بر دشمن شناسی شرعی و درجه بندی شرعی دشمنان آگاهی داشتند و این اولویت اصلی مومنین است.

در سوره ی روم، و در مکه مسلمانان صدر اسلام از پیروزیِ رومیان اهل کتاب بر مجوسیان شبه اهل کتاب شادمان شدند، چون قرابت فکری بیشتری با آن‌ها داشتند. کفار مشرک (سکولار) قریش هم از پیروزی کفار شبه اهل کتاب مجوس خوشحال بودند چون اینها به آنها نزدیکتر بودند.

 امروز در نبرد میان ایران مسلمان (شیعه) و جبهه کفر جهانی (آمریکا و اسرائیل)، بر اساس کدام منطق قرآنی در صف باطل ایستاده‌اید در حالی که بر اساس منهج تمام مذاهب اسلامی قاعده بر این این است که «از هر مسلمانی بر علیه هر کافر محاربی حمایت می کنیم»؟

علاوه بر این، در فقه اهل‌سنت، قاعده‌ای به نام «دفع عدوّ صائل» (دشمن متجاوز روبروی ما) وجود دارد. وقتی کافر حربی به بلاد مسلمین حمله می‌کند، بر تمام امت واجب است که در برابر او بایستند. ابن تیمیه  تصریح می‌کند که حتی اگر گروهی از مسلمانان دارای بدعت باشند، اما در حال نبرد با کفار اصلی (مثل تاتارهای سکولار(مشرک) یا صلیبیون) باشند، حمایت از آن‌ها در برابر کفر محض، واجب شرعی است. پس شما با چه مجوزی، در رسانه‌ها و تریبون‌های خود، پیروزی کفر را آرزو می‌کنید؟ آیا نمی‌بینید که سکولارها و مشرکان نوین امروز، همچون مشرکان قریش، مشوق جبهه آمریکائی – صهیونی علیه جبهه مسلمین هستند؟

ما مومنین اهل دعوت و جهاد به شما مدعیان می‌گوییم: اگر پیرو سوره روم و منهج صحیح اهل سنت و جماعت هستید، باید از پیروزیِ هر منسوب به اسلام بر جبهه کفار محارب شادمان باشید. اگر پیرو ائمه چهارگانه هستید، باید حرمت خون و آبروی «اهل قبله» را حفظ کنید. و اگر پیرو سنت رسول‌الله صلی الله علیه وسلم هستید، باید بدانید که «المُؤمِنُ لِلمُؤمِنِ كَالبُنیانِ یَشُدُّ بَعضُهُ بَعضاً» مؤمنان همچون اجزای یک بنا هستند که یکدیگر را نگاه می‌دارند.

پس جایگاه شما در این جنگ، عیار ایمان اسلامی شماست. یا در کنار قدس و مدافعان مسلمان آن و دارالاسلام ایران و مومنین اهل دعوت و جهاد جهان می‌ایستید، یا در کنار قاتلان پیامبران و اشغالگران کافر حربی آمریکائی – صهیونی. راه سومی وجود ندارد. از نفاق دست بردارید و به آغوش امت واحده اسلام بازگردید، پیش از آنکه تاریخ و آیندگان، نام شما را در کنار «خائنان به اهل قبله» ثبت کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *