روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۱۹)
به قلم: شمسالدین نشخوف، شرکتکننده در جنگ
ترجمه: کارزان شکاک
اشغال ایچکریا منجر به وضعیت بسیار ناخوشایندی برای خود اشغالگران شد. نیروهای روسی مستقر در سراسر چچن نه تنها نتوانستند اوضاع را کنترل کنند، بلکه به اهدافی برای گلولهباران سیستماتیک گروههای سیار مجاهدین تبدیل شدند. از ایستهای بازرسی هم که بگذریم. افراد بیچارهای که به آنجا فرستاده شده بودند را میتوان با اطمینان در دسته جوخههای مرگ طبقهبندی کرد.
علاوه بر همه اینها، ژنرالهای روسی با شکست دیگری روبرو شدند. آنها مجبور شدند مشکلات خود را حل کنند، زمانی که دولت لعنتیشان وارد مرحلهای از عدم قطعیت سیاسی و ورشکستگی ایدئولوژیک شد. یلتسین و اطرافیان جدیدش خود را پیرو ارزشهای لیبرال اعلام کردند و از “اصلاحات دموکراتیک” و “جامعه باز” حمایت کردند.
این روندها ژنرالهای روسی را به شدت آزار داد؛ وجود آنها علیه آنها شورشی بود. آنها همچنان به دنبال خط معمول خود بودند. یکی از آنها، ژنرال بدنام لبد، به درستی اظهار داشت: “یک ژنرال دموکرات مانند یک چوپان گوزن شمالی یهودی است.”
و طبیعتاً، ژنرالهای روسی نتوانستند در برابر توسل به تاکتیک مورد علاقه خود – ارعاب مردم تا “دیگر این کار را نکنند…” – مقاومت کنند.
در ۷-۸ آوریل ۱۹۹۵، برای اجرای تاکتیکهای پلید خود، وارد روستای سماشکی شدند و قتل عام وحشتناکی از سالمندان، کودکان و زنان مرتکب شدند.
ماهیت نمایشی این جنایت پنهان نبود. یکی از فعالان انجمن یادبود در گزارش خود اظهار داشت که “اقدامات نیروهای وزارت امور داخلی روسیه ماهیت نمایشی و تنبیهی داشت و با هدف ارعاب کل جمعیت چچن انجام شد.”
جامعه روسیه درگیر بحث داغی در مورد مسئله سماشکی شد. در مواقعی که روسها از دموکراسی سوءاستفاده میکنند، بحث آزاد و کثرتگرایی ضربالمثلی مجاز است.
همه مکالمات تا حد پیش پا افتادگی قابل پیشبینی بودند. مقامات کرملین، مقامات وزارت کشور و جنایتکاران جنگی خودشان با گستاخی و بدخواهی اطلاعات نادرستی درباره سماشکی منتشر کردند. در همین حال، فعالان حقوق بشر و برخی روزنامهنگاران سعی کردند این دروغ رسمی را افشا کنند.
آنها قربانیان را شمردند، روایتهای شاهدان عینی را مستند کردند و اقدامات ارتش را ارزیابی کردند. (تعداد کشتهشدگان در سماشکی از ۱۰۰ تا ۳۰۰ نفر متغیر بود که بیشتر آنها زنان، سالمندان و کودکان بودند.)
فعالان حقوق بشر از «حقوق بینالملل» صحبت کردند و مفاد مختلفی را در مورد حملات به «جان و سلامت»، «اعمال خشونت و ترور علیه غیرنظامیان» فهرست کردند و به مواد کنوانسیون لاهه استناد کردند.
اکثر چچنیها مودبانه گوش میدادند و سر خود را تکان میدادند، اما حالت چهره آنها نشان میداد که ارزیابی حقوقی قتل عام انجام شده توسط روسها آنها را به طور جدی نگران نمیکند.