admin – برگه 110

امریکا او د افغانستان دارالاسلام امارت اسلامی څخه د سیمه‌ییزو مزدورانو په وسیله د انتقام پروژه

امریکا او د افغانستان دارالاسلام امارت اسلامی څخه د سیمه‌ییزو مزدورانو په وسیله د انتقام پروژه

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الحمدُ للهِ چې اسلام یې ونازو او د حق کلمه یې لوړ کړه، او صلوات او سلام پر سیدنا محمد صلی‌الله‌عليه‌وآله او د هغه پر آل او صحابه.

په هغه ورځو کې چې دارالاسلام په افغانستان کې بیا ټینګ شوی او د توحېد او شرعیت بیرغ بیا پورته شوی، د اسلام د دښمنانو زړونه د دې الهې نعمت د تاوان را رسولو لپاره تود شوي دي. هغه کسان چې په جګړه کې ماته خوړلې، اوس هڅه کوي چې د سیمه‌ییزو مزدورانو، استخباراتي نفوذ او نیابتي فتنو په وسیله د دارالاسلام ثبات دمنځه یوسي.

امریکا او د هغې متحدین د افغانستان له وتلو وروسته هم له خپل سلطه‌ګر روح څخه لاس نه دی اخیستی. اوس ښکاري چې غواړي د مزدورانو او په ګاونډیو هیوادونو کې د تړاوونو له لارې فتنه او بې‌ثباتي جوړې کړي، څو د خپلو شرمو او ماتو انتقام له مؤمنانو څخه واخلي.

امت باید پوه شي چې دا فتنه قومي شخړه نه ده او نه هم ساده سیاسي اختلاف؛ دا د حق او باطل هغه پخوانۍ جګړه ده چې دوام لري. دارالاسلام د امت لومړنی قلعه ده او پر ټولو عالمانو، طلابو، مجاهدینو او مؤمنانو فرض دی چې په بصیرت او هوښیارۍ دغه قلعه وساتي او د دښمن د تفرېق او نیابتي پلانونو په مقابل کې صفونه کلک وساتي.

توصیې او ټینګارونه:

۱. امت باید د مزدورانو د نفوذ خطر وپیژني او په دښمنۍ تبلیغاتو او افواهو کې په زغم، تحقیق او اتفاق عمل وکړي.

۲. علما او خطیبان مکلف دي خلک د دښمن له پټو موخو سره وروشنا کړي او د مؤمنانو صف له اهل نفاق څخه جلا کړي.

۳. دارالاسلام باید د داخلي اعتماد په پیاوړتیا، د سرحدونو په مراقبت او استخباراتي هوښیارۍ سره هر ننه‌تېرېدونکی لاره وتړي.

۴. هر هغه څوک چې د دښمن په خدمت کې راښکته شي یا د دوی اهداف پلې کړي، د امت خیانت‌کار بلل کېږي او مسلمانانو ته فرض دي چې له داسې کسانو بیزار شي.

۵. اجازه مه ورکوئ چې د بیګانه سیاسي پالیسی یا دښمنانه نقشه د دیني یا قومي بڼه کې په امت کې ورننوځي؛ نیابتي فتنه د دښمن ستره وسیله ده.

په پای کې، د ایمان خاوندان په تقوا، اتحاد او صبر بلنه ورکول کېږي؛ ځکه دارالاسلام یو ستر الهي امانت دی او د دې ساتنه د هر مسلمان پر غاړه فرض ده.

اللهم احفظ دارالاسلام من کید الکافرین والمنافقین، و اجعل کلمتک هی العلیا، و انصر عبادک المجاهدین.

و الحمدلله ربّ العالمین.

تاریخ جنایات کفار سکولار در حق امت اسلامی را بشناسید. قتل عام مسلمین اینگوش (۴)

تاریخ جنایات کفار سکولار در حق امت اسلامی را بشناسید. قتل عام مسلمین اینگوش (۴)

از خاطرات ساکن اینگوشتیا، آ.-م. گاتیف

ترجمه: کارزان شکاک

روز بعد، اتفاقات وحشتناک‌تری شروع شد، اتفاقاتی که هرگز از خاطرم پاک نخواهند شد. صبح، گروه‌هایی از مردم آشفته شروع به حمله به سالن ورزشی کردند؛ آنها خود را شبه‌نظامیان و نگهبانان معرفی کردند. آنها سالن ورزشی را غارت کردند، مردان را بیرون کشیدند و وحشیانه کتک زدند. آنها مردان جوان و قوی را انتخاب کردند. آنها تیمور را به شدت کتک زدند، به خصوص به سرش ضربه محکمی زدند. سپس، حدود پنج نفر را انتخاب کردند – به یاد دارم یکی از آنها یاندیف بود، همان کسی که در فرودگاه گروگان گرفته بودند – و آنها را بیرون بردند. صدای شلیک گلوله آمد. آنها اعدام شدند.

من نزدیک تیمور و لیلا، زن اتوبوسمان، ماندم و به او در نگه داشتن نوزاد کمک می‌کردم. و وقتی دو اوستیایی با مسلسل به تیمور نزدیک شدند تا او را برای تیرباران ببرند (آنها فریاد می‌زدند که یکی از اوستیایی‌ها را کشته‌اند و باید به دیگری شلیک کنند)، من با مشت به سمت آنها حمله کردم و با قنداق تفنگ محکم به سرم کوبیده شد. مردان دیگر نیز شروع به حمله به اوستیایی‌های مسلح کردند. سپس آنها شروع به تیراندازی مستقیم به ما کردند. آنها تیمور و دو مرد دیگر را کشتند و یک مرد مسن اینگوشی به نام باگاودین را زخمی کردند.

اوستیایی‌ها سه جسد را بیرون بردند و باگاودین را که از ناحیه سر و سینه زخمی شده بود، روی زمین رها کردند. من نمی‌توانستم به او نگاه کنم، زیرا هرگز در زندگی‌ام خون یا جسد ندیده بودم. گروگان‌های دیگر به باگاودین کمک کردند و زخم او را بستند و از پیراهن‌های خودشان به عنوان باند استفاده کردند.

ضربه‌ای که با قنداق تفنگ به سرم خورد، باعث شد حالت تهوع شدیدی داشته باشم. از یکی از نگهبانان که اسمش تایموراز بود خواستم اجازه دهد به راهرو بروم تا روی زمین بالا نیاورم. او مرا تا دستشویی همراهی کرد. آنجا، از هوش رفتم. در سالن ورزشی به هوش آمدم. به نظر می‌رسید مدت زیادی گذشته است، اما معلوم شد که فقط یک ساعت از تیراندازی در سالن گذشته است. باگاودین زخمی مرده بود. دختر نوزاد لیلا شروع به مردن کرده بود.

اوستی‌ها درخواست‌های خشمگین بزرگان اینگوش برای آزادی لیلا را نادیده گرفتند. یکی از آنها به طور خاص طعنه می‌زد و پیشنهاد می‌کرد که دختر را خفه کنند – این کار باعث می‌شود راحت‌تر بمیرد.

من هنوز از قتل چهار مرد اینگوشی، از جمله هم‌دردم، تیمور، که مدت‌ها بود نتوانسته بود بهبود یابد، در شوک بودم. ۱۷ کودک در سالن ورزشی بودند که سن آنها از ۵ ماه تا ۱۱ سال بود. لازم به ذکر است که به جز کوچکترین آنها که گریه می‌کرد، بقیه شجاعانه رفتار کردند.

به تدریج با نگهبان، تیموراز، که دو سال از من بزرگتر بود، تماس گرفتم. او به من گفت که اینگوش‌ها به اوستیایی‌ها حمله کرده‌اند، جنگی در جریان است و غیره. در حالی که با او صحبت می‌کردم، پنج یا شش اوستیایی مسلح به مسلسل دوباره وارد اتاق شدند، فریاد می‌زدند و فحش می‌دادند. آنها با عجله شروع به انتخاب مردان از میان گروگان‌ها کردند و دست‌هایشان را بستند. دو نفر از آنها به من نزدیک شدند و مرا به سمت گروه مردان انتخاب شده هل دادند. تیموراز از من حمایت کرد و توضیح داد که من هنوز جوان هستم. آنها شروع به فحش دادن به یکدیگر به زبان اوستیایی کردند، اما تیموراز موفق شد با من مبارزه کند. آن سه مرد را بیرون بردند و دیگر هرگز برنگرداندند. تیموراز گفت که آنها را برای تیرباران می‌برند و او جان مرا نجات داده است.

برای دومین شب نتوانستم بخوابم. صبح، ناله‌های لیلا و سپس فریادهای زنان دیگر را شنیدم. کم کم دلیل جیغ‌ها برایم روشن شد: دختر کوچک لیلا مرده بود و زنان در سراسر سالن ورزشی شیون می‌کردند. مردان بالغ نیز گریه می‌کردند و از یکدیگر روی برمی‌گرداندند. من هیچ قدرتی برای واکنش به آنچه اتفاق افتاده بود، نداشتم. بلند شدم و به دنبال تیموراز رفتم. نگهبانان دیگر در حال انجام وظیفه بودند و من دیگر هرگز تیموراز را ندیدم. لیلا، مادر دختر مرده، از هوش رفته بود. آن صبح وحشتناک، برای اولین بار ۲۰ قرص نان به سالن ورزشی آورده و روی زمین ریخته شد. آب تا نزدیک ناهار – سه سطل – آورده نشد. جسد لیلا و دختر کوچک را به جایی بردند و از آن زمان او را ندیده‌ایم.

از ممدانی تا خلیلزاد تا جولانی: خائنین بومی در خدمت اهداف کفار محارب و اشغالگر جهانی

از ممدانی تا خلیلزاد تا جولانی: خائنین بومی در خدمت اهداف کفار محارب و اشغالگر جهانی

به قلم: ابومحمود کندزی

پیروزی زهران ممدانی به‌عنوان شهردار نیویورک و فعالیت‌های زلمی خلیلزاد، افغان‌تباری که در مسیر تحقق اهداف آمریکا بیش از بسیاری از خودِ آمریکایی‌ها کوشید، فریبنده است. برخی گمان می‌کنند که این نشان از نرمش آمریکا نسبت به مسلمانان دارد، اما این ظاهر فریبنده، حقیقت رنج و جنایات آمریکا را پنهان نمی‌کند.

ایالات متحده در طول دهه‌ها، با دخالت نظامی، کودتا، حمایت از رژیم‌های سرکوب‌گر و بمباران غیرنظامیان، ملت‌های مسلمان را در افغانستان، عراق، سوریه، لیبی، یمن، سومالی، سودان، فلسطین، لبنان، مصر، پاکستان، الجزایر، مراکش، تونس، مالی، نیجر، چاد، بورکینافاسو، نیجریه و دیگر سرزمین‌های اسلامی به خاک و خون کشیده است. نمونه‌ها عبارت‌اند از:

افغانستان (۲۰۰۱–۲۰۲۱): حمله نظامی گسترده، ویرانی شهرها و زیرساخت‌ها، کشته و زخمی شدن صدها هزار نفر، آوارگی میلیون‌ها نفر.
عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱): اشغال کشور، جنگ شهری، کشتار غیرنظامیان، فروپاشی زیرساخت‌ها و بحران انسانی طولانی.
سوریه (۲۰۱۱ تاکنون): حمایت از گروه‌های مسلح، ترورهای هدفمند اهل دعوت و جهاد، ویرانی گسترده و آوارگی میلیون‌ها نفر.
لیبی (۲۰۱۱): سرنگونی دولت ، ورود مزدوران و گروه‌های مسلح، آوارگی و فاجعه انسانی.
یمن (۲۰۱۵ تاکنون): حمایت از ائتلاف سعودی، بمباران بیمارستان‌ها و مدارس، قحطی و بیماری گسترده، میلیون‌ها قربانی غیرنظامی.
سومالی و مالی: عملیات نظامی، حمایت از دولت‌ها و گروه‌های مسلح، جنگ و قحطی، نابودی جامعه مسلمانان.
فلسطین و لبنان: حمایت سیاسی و نظامی از اسرائیل، سرکوب مقاومت، تجاوز و محدود کردن حقوق مردم مسلمان.

نمونه‌های تاریخی نشان می‌دهد کسانی مانند خلیلزاد و ممدانی، فارغ از ظاهر انسانی یا موفقیت‌های ظاهری، در مسیر تحقق اهداف آمریکا عمل کرده‌اند و نه تنها به امت خدمت نکرده‌اند، بلکه شریک در ظلم و تجاوز علیه مسلمانان بوده‌اند.

اسلام به صراحت اعلام کرده است: کسی که در حکومت کفار خدمت کند و اهداف آن‌ها را پیش ببرد، از دایرهٔ دین اسلام خارج می‌شود و مرتد است. بر این اساس، کسانی که در مسیر اهداف استکبار جهانی حرکت می‌کنند، هرچقدر هم مقام یا شهرت داشته باشند، مشروعیت دینی و اخلاقی ندارند.

قدرت‌های جهانی هرچقدر هم چهرهٔ انسانی و دوستانه نشان دهند، منافع خود را بر هر چیز مقدم می‌دارند. هیچ پیروزی ظاهری و هیچ مقام سیاسی نمی‌تواند واقعیت خیانت به امت و دین را بپوشاند.

امت مسلمان باید آگاه باشد، بیدار بماند و نسبت به کسانی که در خدمت اهداف استکبار جهانی حرکت می‌کنند، هوشیار و پاسخگو باشد.

د جولاني اداره او دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان؛ څوک د حق په لاره روان دی؟

د جولاني اداره او دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان؛ څوک د حق په لاره روان دی؟

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيم

ای هغه کسانو چې ځانونه د حق مجاهدان بولئ او د اسلامي نظام ملاتړ کوئ!

يو ساده، خو ډېر ستر پوښتنه د امت په منځ کې ولاړه ده:

که څوک نن د ابومحمد جولاني (احمد الشرع) حکومت د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان څخه برتر ګڼي، نو بايد په رښتينې ايمان او ښکاره دليل سره ځواب ووايي — دا برتري په کوم ميدان کې ده؟

ايا دا په توحيد او د الله تعالی د خالص عبادت کې ده؟

ايا دا په د شريعت د احکامو د تطبيق او د الهي قانون په حاکميت کې ده؟

ايا دا په له طاغوته او له کفارو څخه په خپلواکۍ او بې‌نيازۍ کې ده؟

ايا دا په د استکبار او د لوېديځ فشارونو پر وړاندې په ټينګ ولاړتيا کې ده؟

ايا دا په د امت په خدمت، د مسلمانانو د عزت او د دوی د حقونو په ساتنه کې ده؟

که څوک وايي چې د جولاني اداره له اسلامي پلوه برتره ده، نو بايد روښانه دليل او شرعي شاهد وړاندې کړي؛ ځکه په اسلام کې بې‌دليله خبره ارزښت نه لري.

او که برعکس، دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د توحيد، استقلال، او د شريعت د حاکميت پر بنسټ ولاړ نظام دی، نو ايمان او انصاف دواړه دا حکم کوي چې حق د حق‌لرونکي ته وسپارل شي او نوم «دارالاسلام» په رښتيا ورسره تړلی وي.

راځئ چې د احساس او عاطفې پر ځای د قرآن او سنت په رڼا کې قضاوت وکړو؛

ځکه د قيامت په ورځ به له موږ نه دا نه پوښتل کېږي چې د کوم نوم، ډلې يا تنظيم سره تړلي وو،

بلکې دا به پوښتل کېږي: ايا تاسې د حق په صف کې ولاړ واست که نه؟

فکر وکړئ، ځواب ورکړئ، او حق ووايئ، که څه هم تريخ وي؛

ځکه د حق ويلو جرأت عبادت دی،

او د باطل پر وړاندې چوپتيا خيانت دی.

د جولاني د حکومت او د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان تر منځ ريښتينی توپير

د جولاني د حکومت او د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان تر منځ ريښتينی توپير

که نن موږ وينو چې امريکا، لوېديځ او سکولاريستي کافري هېوادونه د جولاني حکومت مني، ورسره ناسته کوي او د ده د ادارې ملاتړ کوي، خو دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان يې نه مني، تحريم او محاصره کوي — نو دا پخپله تر ټولو لوی دليل دی چې د دغو دوو لارو ترمنځ ژور او بنسټيز توپير شته.

دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د خالص توحيد، جهاد في سبيل‌الله او د طاغوت د رد پر بنسټ ولاړ نظام دی. دا نظام نه د ديموکراسۍ پر وړاندې سجده وکړه، نه يې د ملګرو ملتونو بيرغ ته تعظيم وکړ، او نه يې کفارو او د هغوی سفارتونو ته دا اجازه ورکړه چې د مسلمانانو په برخليک واکمن شي. له همدې امله کفار دا نظام خپل ريښتنی دښمن ګڼي او د هغه مشروعيت نه مني.

خو بل لور ته، د جولاني حکومت په شام (سوريا) کې له جهاد څخه لرې او لرې شو. هغه څوک چې يو وخت يې ځان مجاهد باله، نن د هغو کسانو په صف کې ولاړ دی چې له امريکا، ترکيې او لوېديځ استخباراتي شبکو سره همکاري کوي. د اسلام د دښمنانو لپاره دا خبره روښانه ده چې جولاني نور د دوی لپاره خطر نه دی، بلکې د يوې دېوال په څېر د هغو مخلصو مجاهدينو پر وړاندې ولاړ دی چې لا هم د «لا إله إلا الله» ريښتینی مانا فريادوي.

که کفار جولاني مني، دا د مينې له مخې نه ده، بلکې ځکه چې هغه بې‌خطر، تسليم شوی او تابع شوی دی. خو که دوی دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان نه مني، دا د شخصي دښمنۍ له مخې نه ده، بلکې د هغه الهي نظام له ويرې ده چې رښتيا هم اسلامي دی — داسې نظام چې قانون يې قرآن دی، دښمن يې طاغوت دی، او هدف يې د الله تعالی رضا ده.

نو توپير څرګند دی:

دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د جهاد، عزت او د شريعت د حاکميت په لاره روان دی.

خو د جولاني اداره د لوېديځ د رضايت او د طاغوت د خدمت په لاره روانه ده.

او دا دی د دارالاسلام او دارالنفاق تر منځ څرګند توپير.

مذاکرات د دارالکفر پاکستان د هیئت د غیر مسؤلانه رویې او همکارۍ نشتوالي له امله نتیجې ته ونه رسېدلې

مذاکرات د دارالکفر پاکستان د هیئت د غیر مسؤلانه رویې او همکارۍ نشتوالي له امله نتیجې ته ونه رسېدلې

مولوي ذبیح‌الله مجاهد، د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان ویاند، د استانبول د غونډې په اړه وضاحت ورکړی او ویلي یې دي چې دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د ترکیې جمهوریت او قطر دولت — دواړه وروڼه هېوادونه — یو ځل بیا د استانبول په خبرو کې د میزبانی او منځګړتوب له امله مننه کوي.

هغه زیاته کړه چې د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان استازو د رهبرۍ په ځانګړي هدایت، د خیر او صلاحیت په نیت د نومبر د ۶ او ۷ نېټو په ورځو کې په استانبول کې ګډون وکړ. هیله وه چې دا ځل دارالکفر پاکستان لوری، د خپلو مشرانو سره د مشورې وروسته، د مسؤلانه روحیې او رغنده نیت سره د اصلي مسئلې د حل لپاره حاضر شي او د واقع‌بینانه او عملي غوښتنو سره خبرې اترې وکړي.

مولوي ذبیح‌الله مجاهد ټینګار وکړ چې متأسفانه دارالکفر پاکستان لوري په خبرو اترو کې هڅه وکړه چې ټولې امنیتي مسؤلیتونه د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان حکومت ته ور واچوي، په داسې حال کې چې هغوی پخپله د دارالاسلام امارت اسلامي افغانستان د امنیت یا حتی د خپل دارالکفر پاکستان د امنیت د مسؤلیت د منلو هیڅ چمتوالی و نه ښود.

مذاکرات به‌دلیل رویه غیرمسئولانه و عدم همکاری هیأت دارالکفر پاکستان به نتیجه نرسید

مذاکرات به‌دلیل رویه غیرمسئولانه و عدم همکاری هیأت دارالکفر پاکستان به نتیجه نرسید

مولوی ذبیح‌الله مجاهد، سخن‌گوی دارالاسلام امارت اسلامی، درباره نشست استانبول توضیح داده و گفته است که دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان از جمهوری ترکیه و دولت قطر — دو کشور برادر — یک‌بار دیگر به‌خاطر میزبانی و میانجیگری‌شان در گفتگوهای میان افغانستان و پاکستان در استانبول قدردانی می‌کند.

وی افزود که نمایندگان دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان، به هدایت ویژه رهبری و با نیت خیر و صلاح، در تاریخ‌های ۶ و ۷ نوامبر در استانبول حضور یافتند. امید بود که این‌بار طرف پاکستانی پس از مشورت با رهبران خود، با روحیه‌ای مسئولانه و نیت سازنده برای حل بنیادی مسئله حاضر شود و با خواست‌های واقع‌بینانه و قابل اجرا وارد مذاکرات گردد.

مولوی ذبیح‌الله مجاهد تأکید کرد که متأسفانه طرف پاکستانی در جریان مذاکرات تلاش کرد همه مسئولیت‌های مربوط به امنیت خود را به حکومت افغانستان ارجاع دهد، در حالی‌که خود هیچ آمادگی‌ای برای پذیرش هرگونه مسئولیت درباره امنیت دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان و حتی امنیت دارالکفر خود نشان نداد.

شبکه‌های ماهوره ای نجدی منتسب به اهل سنت و جماعت؛ ابزار تفرقه، نه دعوت به توحید

شبکه‌های ماهوره ای نجدی منتسب به اهل سنت و جماعت؛ ابزار تفرقه، نه دعوت به توحید

به قلم: صلاح الدین مجاهد

تفکر نجدیت یعنی تفکر شیخ محمد بن عبدالوهاب در سرزمین نجد که تحت عنوان «الدعوة النجدیة» از خود نام برده اند و بسیاری از پیروان آنها خود را سلفی نیز می نامند و مرد عوام به آنها وهابی هم می گویند؛ اما گزینه ی بهتر همان نجدیت یا «الدعوة النجدیة» است که خودشان برای خود انتخاب کرده اند.

این فکر که با شعار از بین بردن مذاهب سنتی سربرآورده خودش به شاخه های مختلفی تقسیم شده است، نجدیت درباری و رسمی آن که توسط کفار محارب و اشغالگر خارجی و طاغوتهای حاکم بر مسلمین مورد استفاده قرار می گیرد دارای رسانه های مختلف ماهواره ای و کاناهل و گروههای مختلف در فضای مجازی است که شغل اصلی آن مشغول کردن مسلمین به مسلمین و رها کردن دشمنان اشغالگر خارجی و مزدوران آنها در سرزمینهای اسلامی است .

هم اکنون کافی است بپرسید زمانی که امت اسلامی زیر تیغ ظلم و ستم کفار شاغالگر خارجی و دست نشانده های آنها در سودان و فلسطین و سایر سرزمینهای اسلامی خون می‌ریزد، شبکه‌هایی چون کلمه، نور، توحید و امثال آنان، که خود را پیروان «منهج محمد بن عبدالوهاب نجدی» می‌خوانند، کجا هستند؟

چرا در برابر طاغوت‌های زمان و حاکمان خائن که خون مسلمانان را در یمن، فلسطین، سومال و سودان می‌ریزند، خاموش‌اند؟

این شبکه‌ها که نام توحید را بر خود نهاده‌اند، امروز به ابزار تفرقه بدل شده‌اند.هر روز زبانشان برای طعن و دشنام به شیعه، صوفی و سایر مسلمانان باز است،اما در برابر کفار آشکار اشغالگر، در برابر ظلم طاغوت‌های حاکم بر سرزمینهای اسلامی چون امارات و آل‌سعود، چون مردگان خاموش‌اند.

آیا این است دعوت به توحید؟

آیا این است پیروی از سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم که فرمود: «أفضل الجهاد كلمة حق عند سلطان جائر»؟

به خدا سوگند، اینان نه دعوتگران به توحید، که خادمان طاغوت‌اند.

زبانشان علیه مظلومان تیز است و در برابر ظالمان بسته.

دعوتشان نه برای وحدت امت، بلکه برای دامن زدن به تفرق بیشتر و فروپاشی آن است.

آنان که سکوت در برابر ظلم اصلی را برگزیدند، شریک همان ظالمانی‌اند که خون مسلمانان را می‌ریزند.

تاریخ جنایات کفار سکولار در حق امت اسلامی را بشناسید. قتل عام اینگوش. جنایتی بدون مرور زمان (۳)

تاریخ جنایات کفار سکولار در حق امت اسلامی را بشناسید. قتل عام اینگوش. جنایتی بدون مرور زمان (۳)

از خاطرات ساکن اینگوشتیا، آ.-م. گاتیف

ترجمه: کارزان شکاک

پس از مردود شدن در امتحانات، به زندگی در نالچیک با عمویم ادامه دادم و اغلب به دیدار مادر و برادران کوچکترم می‌رفتم. در ۱ نوامبر ۱۹۹۲، بار دیگر با اتوبوس نالچیک-گروزنی به گروزنی سفر کردم. در اتوبوس، صحبت‌هایی در مورد شروع جنگ بین اوستیایی‌ها و اینگوشی‌ها، اینکه به سختی اجازه ورود اتوبوس به گروزنی داده می‌شود و غیره، مطرح شد.

اتوبوس ما در بسلان متوقف شد. چندین مرد با مسلسل سوار شدند. آنها آشفته بودند، با زبان روسی دست و پا شکسته فریاد می‌زدند و از همه مسافران مدارک می‌خواستند. به محض اینکه ملیت اینگوشی را در گذرنامه دیدند، مسافر را فوراً و با خشونت از اتوبوس بیرون راندند. متوجه شدم که مردم گذرنامه‌هایشان را پس نمی‌دهند و برای اینکه گذرنامه‌ام را نگه دارم، گفتم که گذرنامه ندارم اما اینگوشی هستم. سپس یکی از مردها بازویم را گرفت و شروع به کشیدن من به سمت خروجی کرد. حدود ۱۰ نفر از اینگوشی‌ها از اتوبوس پیاده شدند، از جمله دو زن با فرزندان – یکی با نوزاد و دیگری با پسری چهار یا پنج ساله.

جمعیتی آشفته از اوستیایی‌ها دور ما جمع شده بودند. متوجه شدم که اتوبوس دیگری در همان نزدیکی پارک شده است که از آن نیز مردم اسکورت می‌شوند. این اتوبوس توسط جمعیتی مسلح احاطه شده بود و دو افسر پلیس سعی داشتند با مشاجره با غیرنظامیان از قتل عام جلوگیری کنند. من هنوز به پلیس ایمان داشتم و امیدوار بودم که این دو افسر پلیس به ما توجه کنند. آنها هرگز به ما نزدیک نشدند.

مردم از میان جمعیت به ما توهین می‌کردند و می‌گفتند که اینگوشی‌ها ظاهراً اوستیایی‌ها را قتل عام می‌کنند. ناگهان، یک لادای سفید توقف کرد و دو مسلسلچی از آن بیرون پریدند. با فریاد «اینگوش»، یکی از اعضای گروه ما را گرفتند، او را به داخل ماشین هل دادند و رفتند. به یکی از نگهبانان ما توضیح دادند: «برای تیرباران شدن». در تمام این مدت، من آنچه را که اتفاق می‌افتاد کاملاً جدی نگرفتم.

بعد از مدتی، یک اتوبوس درب و داغان توقف کرد. تعجب کردم که فقط چند صندلی داشت. ما را به داخل آن هل دادند و ما را، حتی زنان و کودکان را، به زور روی زمین نشاندند. یکی از آنها، آن که نوزادی همراهش بود، گریه می‌کرد و التماس می‌کرد که جایی برایش بگذارند. ما را به مدرسه شماره ۱ آوردند و به سالن ورزشی بردند. حدود صد اینگوشی – مرد، زن و کودک – آنجا بودند. بسیاری از آنها در جاده روستوف-باکو که از بسلان می‌گذرد، هنگام سفر با اتوبوس یا ماشین‌های شخصی خود دستگیر شده بودند.

اواخر شب، ۲۰ اینگوش دیگر رسیدند. آنها توضیح دادند که آنها را از هواپیمایی که از مسکو در فرودگاه بسلان فرود آمده بود، پیاده کرده‌اند. یادم می‌آید که به من گفتند اوستیایی‌ها تمام پول و جواهرات طلا و چمدان‌هایشان را برده‌اند. در سالن ورزشی هیچ صندلی یا توالتی وجود نداشت. به ما غذا یا آب نمی‌دادند. نگهبانان دائماً به مردان توهین می‌کردند و برای هر چیز کوچکی ما را اذیت می‌کردند.

آن شب، وقتی بچه‌های کوچک شروع به گریه کردند، یکی از گروگان‌ها، به نام تیمور، که او هم اهل گروزنی بود، درخواست کرد که زنان و کودکان آزاد شوند یا به اتاق دیگری برده شوند تا به آنها غذا داده شود. در پاسخ به این درخواست، یکی از ۱۵ نگهبان ما، یک اوستیایی کوتاه قد و گُرده‌صورت، شروع به شلیک مسلسل خود به بالای سر آنها کرد. یک اوستیایی دیگر جلوی او را گرفت و حتی سعی کرد اسلحه را از او بگیرد. گلوله‌ها به دیوار برخورد کردند و گچ دیوار فرو ریخت. مرد گُرده‌صورت تصادفاً به پایش شلیک کرد، پس از آن چند اوستیایی مسلح دیگر به داخل دویدند و هر دوی آنها را بردند.

آن شب، به گروگان‌ها اجازه داده شد که یکی یکی برای استفاده از دستشویی به بیرون بروند. با این حال، هیچ آب یا نانی آورده نشد. من به ویژه برای بچه‌ها متاسفم. به سختی توانستم روی زمین بخوابم، به این امید که فردا آزاد شویم.

ترویج منهج نجدیت و تولید تفرق در افغانستان یا ضرورت حفظ وحدت فقهی احناف؟

ترویج منهج نجدیت و تولید تفرق در افغانستان یا ضرورت حفظ وحدت فقهی احناف؟

به قلم: فضل احمد هراتی

در توضیح مطالب برادرمان ابومحمود کندزی در مورد حرکت به سوی وحدت فقهی بر اساس الدله الفقه امام اعظم ابوحنیفه رحمه‌الله و شورای علما دوست دارم بر یک نکته تمرکز کنم و توضیحاتی تقدیم خوانندگان بسیار محترم سایت بنیان جهاد علیه سکولاریسم نمایم.

در طول بیست سال اشغال افغانستان توسط نیروهای آمریکایی، غرب و ناتو، دشمنان اسلام نه‌تنها با سلاح و بمب، بلکه با جنگ فکری و عقیدتی نیز وارد شدند. در این دوران، یکی از برنامه‌های پنهان دشمن، تضعیف فقه و منهج واحد اهل سنت افغانستان بود که قرن‌ها بر اساس مذهب امام اعظم ابوحنیفه رحمه‌الله استوار بوده است.

در همین زمان، جریان موسوم به «سلفی» یا «وهابی» یا «نجدیت» که ریشه در آموزه‌های محمد بن عبدالوهاب نجدی دارد، با حمایت مستقیم و غیرمستقیم مالی و فکری از سوی حکومت عربستان سعودی و علمای درباری آل‌سعود، در برخی مناطق کشور گسترش یافت. این گسترش نه از راه علم و دعوت، بلکه از طریق پول، نفوذ و تبلیغات صورت گرفت، تا جایی که حتی طرح تأسیس دانشگاه‌های وابسته به اندیشهٔ نجدی در شهرهایی چون جلال‌آباد در دست اجرا بود.

بر اساس نگرش ما منهج محمد بن عبدالوهاب نجدی، با برداشت اشتباهی که در بعضی از اصطلاحات شرعی مثل توحید و مشرک و مشرکین و برداشتن عذرهای معتبر شرعی برای مسلمین و غیره دارد بر پایهٔ تکفیر و تندروی نسبت به دیگر مسلمانان و مشغول کردن مسلمین به مسلمین و ایجاد تفرق و جنگ داخلی و رهاکردن دشمنان اصلی بنا شده است.

این تفکر با آنکه شعار رها کردن مذهب و اتحاد و وحدت اسلامی سر می دهد اما در عمل حتی نتوانسته است فرقه های مختلف خودش را یکی کند چه رسد به سایر مسلمین و به‌جای وحدت امت، اختلاف، دشمنی و تجزیه را میان مسلمین ایجاد کرده است.

این روش کار را به جایی رسانده که بسیاری از آگاهان به شرعی بگویند که شر این تفکر بیشتر از خیر آن است و ما به خاطر شری که دارد از خیر آن نیز می گذریم چون خیری که در آن وجود در دارد در مذهب خودمان نیز وجود دارد .

آنان بسیاری از مسلمانانِ اهل قبله را به شرک و بدعت متهم کردند، حتی کار را به تکفیر نابجای مسلمین کشانده اند در حالی‌که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: از ابن عمر رضی الله عنما روایت است گفت که:رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:أَيُّمَا امْرِئٍ قَالَ لِأَخِيهِ: يَا كَافِرُ، فَقَدْ بَاءَ بِهَا أَحَدُهُمَا، إِنْ كَانَ كَمَا قَالَ، وَإِلَّا رَجَعَتْ عَلَيْهِ (بخاری ۶۱۰۴- مسلم ۶۰) اگر کسی به برادر دینی‌اش «کافر» خطاب کند، گناه این نسبت را یکی از آن دو به دوش می‌کشد، اگر راستگو باشد که هیچ، و الّا به خود او برمی‌گردد.

در این حدیث تنبیه مسلمان وهشدار از این گفتار ناپسند است، و اینکه گوینده آن در خطر بزرگی است اما تفکر نجدیت این در خطرناک را برای عوام جاهل هم باز می کند.

اسلامِ محمدی دینی است که بر رحمت، وحدت و عدالت بنا شده است، نه بر تکفیر و تعصب نابجا و تضعیف مسلمین و مشغول کردن مسلمین به مسلمین و رها کردن کفار اشغالگر و محارب خارجی.

تاریخ گواه است که هر جا اندیشهٔ نجدی ریشه گرفت، خون مسلمانان ریخته شد، علمای اهل سنت تکفیر شدند، و مساجد امت اسلامی تفرقه برداشتند و اهل دعوت و جهاد هدر رفتند و مورد معامله قرار گرفتند و در نهایت کفار سکولار و اشغالگر خارجی از کانال مزدورانشان بر مسلمین مسلط شدند، نمونه ی جولانی و تمام گروههای نجدی در سوریه نزدیکترین مثال به ما از خطر تفکر نجدیت در میان اهل دعوت و جهاد است.

بر این اساس است که امارت اسلامی افغانستان به رهبری امیرالمؤمنین شیخ‌الحدیث مولوی هبت‌الله آخندزاده حفظه‌الله، تأکید می‌کند که: نظام اسلامی افغانستان بر فقه و مذهب امام اعظم ابوحنیفه رحمه‌الله استوار است و هرگونه تلاش برای نشر، ترویج یا تبلیغ مذاهب و افکار بیگانه با فقه حنفی، در حقیقت تلاشی برای تفرقه و ضعف امت اسلامی است.

کسی که مردم را از منهج واحد اهل سنت منحرف کند، به نفع دشمنان اسلام عمل می‌کند، ولو خود نداند.

ما به همهٔ برادران اهل سنتی که تحت تأثیر افکار سلفی یا وهابی یا نجدیت قرار گرفته‌اند، برادرانه می‌گوییم: بازگردید به منهج علمای امت،در افغانستان به ادله الفقهِ ریشه‌دار و متوازنِ امام ابوحنیفه رحمه‌الله،که قرن‌هاست میان امت اسلامی عدالت و اعتدال را حفظ کرده است بازگردید و وحدت امت را وظیفهٔ شرعی خود بدانید و صف واحد خویش را در برابر دشمنان اسلام حفظ کنید،و از نشر هرگونه افکار تندو تفرقه‌انگیز بپرهیزید و بدانید که پیروی از افکار تند و انحرافی، جز تفرقه، دشمنی و بی‌ثباتی برای امت و تقویت دشمنان خارجی و گروه منافقین داخلی نتیجه‌ای ندارد.