
ندائی دیگر به احمد مسعود، محقق و دیگر خائنین بغاوتگر ارتدادی که هنوز قصد توبه ندارند (۱)
به قلم: محمد اسامه
بگذار اینبار به زبانی ساده به بغاوتگران مرتدی که دل به کفار محارب خارجی و مرتدینی چون حکومت سکولار ترکیه بسته اند بگوئیم:
- شما که فریاد «مقاومت» سر می دهید، اما آغوشتان به روی کفار حربی باز است وادعای «دفاع از مردم» دارید، اما پشت سر دشمنان اسلام و مسلمین ایستاده اید و خود را «مجاهد» می خوانید، اما پیمانهایتان با آمریکا و اروپا و اسرائیل را به رخ می کشید
ای احمد مسعود، ای محقق، ای همهٔ آنان که پرچم توحید را پایین کشیدید و به پرچم کفر پناه بردید – بشنوید که خداوند در کتاب عزیزش می فرماید:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَتُرِيدُونَ أَن تَجْعَلُوا لِلَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَانًا مُّبِينًا(نساء/۱۴۴) ای کسانی که ایمان آورده اید، کافران را به جای مؤمنان، دوست و سرپرست خود نگیرید. آیا می خواهید برای الله، بر ضد خودتان (مبنی بر اینکه جزو منافقین هستید) حجتی آشکار بسازید؟
شما با نشستن در کنار آمریکا و اروپا و اسرائیل، همین «سلطان مبین» را برای الله بر ضد خودتان فراهم کردید و علاوه بر آن و بر اساس این فرموده ی الله تعالی خود را جزو همین کفار کرده اید که می فرماید: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَىٰ أَوْلِيَاءَ ۘ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (مائده/۵۱)ای کسانی که ایمان آورده اید، یهود و نصارا را اولیا نگیرید؛ برخی از آنان اولیا و سرپرست برخی دیگرند. و هر کس از شما آنان را ولی و سرپرست خود قرار دهد، یقیناً از آنان است. همانا الله قوم ستمکار را هدایت نمیکند.
آیا شما از آنان نیستید؟
آیا با گرفتن دست دشمنان، جز «هلاکت» و «ارتداد» چیزی دیگری برایتان باقی مانده است؟
ای بغاوتگران مرتد، شما که به خیال خودتان بر ضد «ظلم» قیام کردید، اما به «ظالمان عالم» پیوستیدو ادعا دارید «ملت» را نجات میدهید، اما ملت را به آغوش کفر می برید، الله جل جلاله در مورد امثال شماها می فرماید: أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ (حشر/۱۱) آیا ندیدی کسانی را که نفاق ورزیدند، به برادران کافرشان از اهل کتاب میگویند: اگر شما اخراج شوید، قطعاً با شما خارج خواهیم شد و هرگز در [بارهٔ] شما از کسی اطاعت نمی کنیم؛ و اگر با شما جنگ شود، حتماً یاریتان می کنیم. و خداوند گواهی میدهد که آنان دروغگویانند.»
این آیه برای شما نازل شده است، ای که در لندن و واشنگتن نشسته اید و فریاد «ما با شما هستیم» سر می دهید، اما اهل توحید را تنها گذاشته اید و با کفار همپیمان شده اید و کفار هم هیچ ارزشی برای شماها قائل نیستند چون اینها هم می دانند شماها که به دین و مردم خود خیانت کرده اید حتما به آنها نیز خیانت خواهید کرد و به شماها اعتماد ندارند.
ما شما را به همان چیزی میخوانیم که خودتان بر آن هستید:
شما با این بغاوت و ارتداد و همپیمانی با کفار، خود را از زمرهٔ اهل توحید بیرون کرده اید.
کسانی هستید که با نام «مقاومت» و «آزادی»، از جادهٔ ایمان خارج شدید و به صفوف کفار پیوستید.
خداوند متعال، عاقبت بغاوتگران و مفسدان فیالارض را چنین بیان میکند و می فرماید: إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَن يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُم مِّنْ خِلَافٍ أَوْ يُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ۚ ذَٰلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ (مائده/۳۳)همانا سزای کسانی که با خدا و رسولش (قانون شریعت الله ) می جنگند و در زمین به فساد میکوشند، همین است که کشته شوند یا به دار آویخته شوند یا دست و پای آنان به طور خلاف یکدیگر بریده شود یا از آن سرزمین تبعید گردند. این، رسوایی آنان در دنیاست و در آخرت عذابی بزرگ دارند.
ای احمد مسعود، ای محقق و ای تمام بغاوتگران، شما با پیروی از قوانین کفری و جنگیدن بر ضد حاکمیت شرع و همدستی با کفار، در همین باب قرار گرفته اید.
شما خیال میکنید که با پناه بردن به پاکستان، لندن، آنکارا، پاریس و واشنگتن، از دست خدا خواهید گریخت؟ قطعاً نه، چون الله جل جلاله بشارت داده است: وَمَن يَتَوَلَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ(مائده/۵۶) و هر که خدا و رسولش و مؤمنان را ولی خود گیرد، پس یقیناً حزب خدا، همانها غالب اند.