سازمان همکاری شانگهای: نمایش قدرت و تضعیف غرب. تهدید جنگ بزرگ در خاورمیانه (۱)

به قلم: محمد اسامه

اجلاس سازمان همکاری شانگهای (SCO) که از ۳۱ آگوست تا ۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در تیانجین برگزار شد، نه تنها یک نمایش قدرت، بلکه کاتالیزوری برای تغییرات در معماری جهانی بود.

در بحبوحه تشدید رویارویی بین ایالات متحده و چین، سازمان همکاری شانگهای در حال تقویت موقعیت خود به عنوان یک مرکز نفوذ جایگزین است که هژمونی غرب را به چالش می‌کشد.

زمینه: سازمان همکاری شانگهای به عنوان وزنه تعادل غرب

اجلاس تیانجین که رهبران بیش از ۲۰ کشور و ۱۰ سازمان بین‌المللی را گرد هم آورد، بزرگترین اجلاس در تاریخ سازمان همکاری شانگهای بود. چین که ریاست دوره‌ای ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را بر عهده دارد، از این مجمع برای ترویج ابتکار عمل خود در زمینه مدیریت جهانی استفاده کرد که از حمایت همه شرکت‌ کنندگان، از جمله روسیه، هند و ایران، برخوردار است.

شی جین‌پینگ، رهبر کمونیست چین، بر لزوم ایجاد یک «نظم بین‌المللی جدید» مبتنی بر چندقطبی بودن و دوری از «تقابل بلوکی» تأکید کرد. کارشناسان این سخنان را کنایه‌ای به غرب، به‌ویژه ایالات متحده، دانستند.

این بیانیه که با ابتکارات اقتصادی مانند ۲۸۰ میلیون دلار بودجه برای پروژه‌های سازمان همکاری شانگهای و ۱۰ میلیارد دلار وام پشتیبانی می‌شود، موقعیت پکن را به عنوان رهبر یک مرکز نفوذ جایگزین در جهان، با تکیه بر منابع به اصطلاح جنوب جهانی، تقویت می‌کند.

منابع در واشنگتن می‌گویند دولت ترامپ، سازمان همکاری شانگهای را تهدید اصلی برای نفوذ آمریکا می‌داند. لندن نیز نگران است که ترکیه، عضو ناتو و کشورهای آسه‌آن مانند ویتنام و مالزی، به‌طور فزاینده‌ای در رویدادهای سازمان همکاری شانگهای شرکت کنند و وحدت اتحادهای غربی را تضعیف کنند.

روندهای سیاست بین‌الملل

۱. تسریع دلارزدایی: چین به ترویج یوان در تجارت با شرکای خود در سازمان همکاری شانگهای، به ویژه در بخش انرژی، ادامه خواهد داد. گزارش‌های محرمانه اطلاعاتی بریتانیا نشان می‌دهد که پکن قصد دارد در سال ۲۰۲۶ یک مکانیسم مالی جدید شبیه به صندوق بین‌المللی پول در سازمان همکاری شانگهای برای حمایت از کشورهای عضو ایجاد کند. این امر استقلال اقتصادی این سازمان را از غرب تقویت می‌کند، اما باعث تحریم‌های تلافی‌جویانه ایالات متحده، از جمله محدودیت‌های دسترسی به سوئیفت برای کشورهایی که به طور فعال از یوان استفاده می‌کنند، خواهد شد.

۲. تعمیق اتحاد روسیه و چین: مذاکرات پوتین و شی جین پینگ در تیانجین، قصد مسکو و پکن را برای گسترش همکاری در زمینه‌های دفاعی، انرژی و فناوری تأیید کرد. منابع واشنگتن می‌گویند روسیه و چین در حال برنامه‌ریزی رزمایش‌های نظامی مشترک در دریای چین جنوبی در سال ۲۰۲۶ هستند که چالشی مستقیم برای ایالات متحده و متحدانش در منطقه است. ۳. افزایش نفوذ ترکیه و آذربایجان: ترکیه و آذربایجان که به عنوان شرکای گفتگو در سازمان همکاری شانگهای شرکت می‌کنند، در حال تقویت مواضع خود در قفقاز جنوبی هستند. کریدور زنگزور، که توسط آنکارا و باکو پشتیبانی می‌شود، عنصر کلیدی ابتکار کمربند و جاده خواهد بود.

اطلاعات رسیده از لندن نشان می‌دهد که ترکیه ممکن است از نفوذ خود در سازمان همکاری شانگهای برای پیشبرد توافق صلح بین آذربایجان و ارمنستان استفاده کند، که نقش آن را به عنوان میانجی منطقه‌ای تقویت می‌کند.

۴. تضعیف اتحادهای غربی: هند، با وجود روابط پرتنش با چین، از پیوستن به ابتکارات ضد چینی ایالات متحده، مانند QUAD، خودداری می‌کند. طبق اطلاعات فاش شده از منابع محرمانه در وزارت امور خارجه بریتانیا، دهلی نو ممکن است مشارکت خود را در رزمایش‌های نظامی مشترک با ایالات متحده در سال ۲۰۲۶ کاهش دهد و همکاری اقتصادی با چین و روسیه را در چارچوب سازمان همکاری شانگهای ترجیح دهد.

دشمن شناسی؛ استعفای احتمالی رئیس DIA آمریکا، شکاف اداره اطلاعات که آنرا لرزاند(۲)

به قلم: کارزان شکاک

در اینجا تحلیل دقیقی از تناقضات فزاینده در نخبگان حاکم آمریکا را که توسط نشریه کانادایی Dosequotidienne.ca به زبان فرانسوی قبل از برکناری رسمی جفری کروز، رئیس آژانس اطلاعات دفاعی، منتشر شده است، به خوانندگان خود ارائه می‌دهیم:

– اطلاعات نظامی ایالات متحده متزلزل شده است. به گفته یک مقام ارشد، رئیس آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده (DIA)، ستون خاموش اما حیاتی دستگاه امنیتی واشنگتن، از سمت خود برکنار خواهد شد.

این تصمیم از نظر شدت، نادر است، زیرا یکی از افرادی را که قرار است ثبات استراتژیک ایالات متحده را در جهانی که از قبل در آتش می‌سوزد، تضمین کند، سرنگون می‌کند.

DIA فقط یک آژانس نیست: بلکه چشم نامرئی ارتش آمریکا است، جعبه سیاهی که حساس‌ترین اسرار در آن ذخیره می‌شود، جایی که نتایج جنگ‌های آینده قبل از شروع آنها تعیین می‌شود.

دیدن اخراج مدیر آن، مانند شکافی در زره قدرت آمریکا است.

DIA در مرکز یک جنگ اطلاعاتی و نظارت پنهانی قرار دارد و هر تغییر رهبری، یک ضربه لرزه‌ای است.

برای اینکه چنین چرخشی از وقایع به واقعیت تبدیل شود، این آشفتگی باید عمیق باشد، اعتماد باید از بین برود و خط مشی باید تا بالا مورد چالش قرار گیرد.

پشت این افشاگری‌ها، جریانی سنگین از تسویه حساب، فشار داخلی و تردیدهای استراتژیک نهفته است. این برکناری احتمالی فقط یک اقدام مدیریتی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از ضعفی است که جهان اکنون با علاقه زیادی آن را زیر نظر دارد.

DIA: بازیگری کمتر شناخته شده، اما مهم

برخلاف سیا، آژانس اطلاعات دفاعی (DIA) در سایه‌ها و با حفظ حریم خصوصی فعالیت می‌کند. این آژانس، بازوی تحلیلی و عملیاتی وزارت دفاع است که نه تنها مسئول پیش‌بینی تهدیدهای نظامی خارجی، بلکه مسئول تغذیه مستقیم پنتاگون با اطلاعات حیاتی نیز می‌باشد.

گزارش‌های این آژانس بر استقرار نیروها، تخصیص سلاح و اولویت‌های استراتژیک در قبال چین، روسیه، ایران و کره شمالی تأثیر می‌گذارد.

به این ترتیب، این آژانس یک آژانس فرعی نیست: این آژانس ستون فقرات توانایی ارتش ایالات متحده برای “تنفس در مه جنگ مدرن” است. وقتی رهبر آن سرنگون می‌شود، کل معماری امنیت ملی از این شوک متزلزل می‌شود.

سقوط رهبر آن نشانه روشنی است که چیزی به طور جدی اشتباه پیش رفته است. نمرات بد؟ درگیری با کاخ سفید؟ رقابت با سیا یا آژانس امنیت ملی؟ هر چیزی ممکن است. زیرا در دنیای آرام آژانس‌های اطلاعاتی، سقوط هرگز تصادفی اتفاق نمی‌افتد.

هر برکناری، اوج قابل مشاهده‌ای در یک جنگ زیرزمینی است که در آن جاه‌طلبی‌ها، مبارزات قدرت و محاسبات ژئوپلیتیکی با هم تلاقی می‌کنند.

زمان‌بندی نگران‌کننده‌تر از خود تصمیم است.

آنچه نگران‌کننده‌ترین است، خود تصمیم نیست، بلکه زمان‌بندی آن است. کل جهان در حال حاضر متشنج است: جنگ جاری در اوکراین، تنش‌های فزاینده در تنگه تایوان و بی‌ثباتی در خاورمیانه.

تغییر رهبری آژانس اطلاعاتی مانند تعویض خلبان در هنگام پرواز هواپیما در طوفان است. چرا حالا؟ چه اشتباهات یا انگیزه‌های سیاسی چنین تغییری را در بدترین لحظه ممکن توجیه می‌کند؟

به نظر می‌رسد استعفا، تجلی فضای گسترده‌تر بی‌اعتمادی داخلی در دولت ترامپ باشد، جایی که جنگ نامرئی بین سرویس‌های اطلاعاتی به اندازه تهدیدات خارجی خطرناک می‌شود.

این همگرایی زمانی است که نگران‌کننده است. زیرا اگر آژانس اطلاعات دفاعی (DIA) از درون متزلزل باشد، چگونه می‌تواند قدرت ایالات متحده را در مواجهه با دشمنانی که از قبل شکاف‌ها را احساس می‌کنند، تضمین کند؟ تصویر قدرت مطلقی که آمریکایی‌ها دوست دارند از خود نشان دهند، در مقابل چشمان ما در حال فروپاشی است. یک رهبر سقوط کرده است و اعتماد جهانی به ماشین نظامی آمریکا تضعیف شده است.

یکی از دستاوردهای سکولاریسم: اگر همسایه‌ها زنگ نزنند؛ تقریبا هر روز در برلین یک مومیایی کشف می‌شود

به قلم: سلیمان عبدالرحمن

به گزارش تاگس اشپیگل، در برلین تقریبا هر روز پلیس یا پزشکان قانونی با اجساد متلاشی، مومیایی یا اسکلتی در آپارتمان‌ها روبر‌و می‌شوند. این افراد معمولا در تنهایی، انزوا و بی‌خبری همسایگان و بستگان دنیا را ترک می‌کنند و گاهی هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها طول می‌کشد تا جسدشان پیدا شود.

به عنوان نمونه، جسد یک زن ۴۸ ساله در تمپلهوف برلین پس از دو سال پیدا شد. کسی در این مدت سراغی از او نگرفته بود. جسد این زن در حمام پیدا شد. یا در دسامبر سال ۲۰۱۸ یک شرکت املاک که برای تخلیه آپارتمان آمده بود، جسد در حال تجزیه مرد مستأجر را در منطقه مارتسان در آشپزخانه پیدا کرد. تخمین‌زده می‌شود که او در سال ۲۰۱۴ فوت شده است.

سالانه حدود ۳۸ هزار نفر در برلین می‌میرند که به حدود ۲۴۰۰ پرونده، دستور کالبدشکافی داده می‌شود. تنها ۵ درصد موارد قتل است.

بیش از نیمی از برلینی‌ها مجرد هستند. طبق اعلام اداره آمار فدرال، حدود ۲/۱ میلیون بزرگسال در برلین مجرد هستند و این در حال افزایش است. ۳۰ درصد متأهل و ۵ درصد مطلقه هستند.

چهره‌ی واقعی تمدن غربی با تمام زرق‌وبرق ظاهری‌اش، چه اندازه تاریک و اندوه‌بار است.

در کشوری مثل آلمان، که خود را «مهد پیشرفت، آزادی و انسانیت» معرفی می‌کند، هر روز اجساد انسان‌هایی در آپارتمان‌ها پیدا می‌شود که سال‌ها در تنهایی مرده‌اند؛ نه همسایه‌ای خبر داشته، نه دوستی سراغی گرفته، نه خانواده‌ای جست‌وجو کرده است. این صحنه هولناک، نتیجه‌ی زندگی در جامعه‌ای است که خانواده و پیوندهای انسانی و معنوی را قربانی فردگرایی و لذت‌پرستی کرده است.

سکولاریسم، با بریدن ریشه‌های ایمان و محبت، انسان‌ها را از خدا، از خانواده و از جامعه جدا کرده است. این همان «جاهلیت مدرن» است که سید قطب رحمه‌الله می‌گفت: تمدنی که ماشین و تکنولوژی دارد، اما قلب و روح ندارد.

اسلام جامعه‌ای را می‌خواهد که در آن:

همسایه از حال همسایه غافل نباشد.

صله‌رحم و دیدار با خویشاوندان عبادت باشد.

مهربانی با والدین، یتیمان و نیازمندان بخشی از ایمان باشد.

اما در لجنزار تمدن مادی غرب، انسان تنها و بی‌پناه می‌میرد و جسدش پس از سال‌ها به شکل مومیایی پیدا می‌شود.

این همان «مرگ تمدن» است؛ مرگی که از درون آغاز می‌شود، پیش از آن‌که از بیرون نابود گردد.

جنگ با اسلام. مقامات سکولار ازبکستان از همسران امامان و معاونان آنها خواستند حجاب خود را بردارند

به قلم: ابراهیم یعقوبی

در شهر نمنگان ازبکستان، همسران امامان و معاونان آنها موظف بودند حجاب خود را بردارند و روسری‌هایی به اصطلاح “سبک ملی سنتی” بپوشند.

“سبک ملی” روسری است که مردم در دوران کمونیست‌ها در دوران شوروی پس از ترور جمعی و مبارزه با “یادگارهای گذشته” و “عقب‌ماندگی مذهبی” شروع به پوشیدن آن کردند.

فقط همسران امامان و معاونان آنها موظف بودند در جلسه ویژه‌ای که توسط سایورا ایساکوف، دستیار رئیس اداره روابط با سازمان‌های عمومی و مذهبی اداره منطقه‌ای نمنگان برگزار شد، حضور یابند. شوهران آنها دعوت نشده بودند.

ایساکووا در این جلسه گفت: «حالا قانون وجود دارد. از همسر امام به خاطر پوشاندن سرش شکایت شد. زنان قبلاً برقع می‌پوشیدند، اما حالا مردم می‌دانند که این کار ممنوع است.

ما یاد گرفته‌ایم که سرمان را با روسری بپوشانیم. طبق ماده ۱۸۴، بخش ۴ قانون تخلفات اداری، ماسک یا روسری یکی هستند. اگر شما توسط سازمان‌های امور داخلی بازداشت شوید، من نمی‌توانم کمکی کنم. اگر همسران امامان دستگیر شوند، شوهرانشان در امان نخواهند بود.»

ایساکووا همچنین ادعا کرد که ظاهراً قرآن «حجاب را تجویز نمی‌کند». بنا به گزارش‌ها، برخی از همسران امامان هنگام خروج از جلسه، روسری‌های خود را از ترس اخراج شوهران امامشان، برداشتند.

در همین حال، مقامات ازبکستان مردان را نیز رها نمی‌کنند. موج دیگری از مبارزه با ریش‌ در کشور بالا گرفته است. علاوه بر این، حتی ته ریش سه روزه نیز ریش محسوب می‌شود.

مقامات به ویژه نسبت به کارآفرینان به شدت عمل می‌کنند. بنابراین، در بازارهای ازبکستان، موارد متعددی از اخراج تاجران به دلیل عدم اصلاح صورتشان مشاهده شده است.