نویسنده: admin

روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۱۲)

به قلم: شمس‌الدین نشخوف، شرکت‌کننده در جنگ

ترجمه: کارزان شکاک

ما مجبور به انجام همه این عقب‌نشینی‌ها هستیم و سعی می‌کنیم آنها را تا حد امکان کوتاه نگه داریم. زیرا بدون آگاهی از وقایع پیشین، درک روح و معنای آن زمان و نتایج بعدی غیرممکن است.

کمی قبل از حمله روسیه، رویدادی رخ داد که از یک سو روحیه و آمادگی چچنی‌ها را برای جنگیدن افزایش داد و از سوی دیگر، حمله روسیه به چچن را تسریع کرد.

۲۶ نوامبر ۱۹۹۴.

صبح روز ۲۶ نوامبر ۱۹۹۴، مخالفان مسلح به اصطلاح، با حمایت سرویس‌های ویژه روسیه و خودروهای زرهی روسی، از سه طرف وارد گروزنی شدند.

برای درک اینکه در مورد چه کسی صحبت می‌کنیم، لازم است به طور خلاصه به یاد بیاوریم که این مخالفان چه چیزی را نمایندگی می‌کردند. دولت روسیه از همان روزهای اول به قدرت رسیدن دودایف، پرورش این مخالفان در چچن را آغاز کرد. مسکو از هر طریق ممکن از دست نشانده‌های خود، که عمدتاً از نمایندگان حزب سابق و نومنکلاتورهای اقتصادی تشکیل شده بودند، حمایت و آنها را پرورش می‌داد. مخالفان منطقه نادرچنی را کنترل می‌کردند و از آنجا به طور دوره‌ای حملات خرابکارانه‌ای را به گروزنی انجام می‌دادند.

علاوه بر این، مخالفان عمدتاً در میان مأموران قدیمی چکا تقریباً در هر روستایی طرفدارانی داشتند. گاهی اوقات حتی بستگان نزدیک در اردوگاه‌های مختلف بودند.

مخالفان از همه اشکال مقاومت، از تجمعات بی‌پایان گرفته تا درگیری‌های مسلحانه، استفاده می‌کردند. با این حال، اکثریت قریب به اتفاق مردم طرفدار دودایف بودند و کلمه “اپوزیسیون” در چچن به یک فحش تبدیل شد. این اصطلاح به شدت با خیانت و عروسک‌های روسی مرتبط شد.

مسکو، عمر آوتورخانوف، سرگرد سابق پلیس، روسلان خاسبولاتوف، رئیس سابق پارلمان روسیه، و بسلان گانتامیروف (شهردار سابق گروزنی) را به عنوان رهبران مخالفان منصوب کرد. همه آنها، به نوعی، نمایندگان مأموران قدیمی چکیست فرقه «صوفی نقشبندی» بودند که در جامعه چچن تحت حکومت شوروی موقعیت‌های ممتازی داشتند.

یک به اصطلاح “شورای موقت” به ریاست عمر آوتورخانوف تشکیل شد. او توسط افسران FSB محافظت می‌شد.

 لبنان يقابلها دير الزور؛ الجولانی و دخول لبنان و لکن هذا حزب الله وليس فلول النظام وقسد

معلومات:

– الشرع تواصل مع البنتاغون ( صار عضو في التحالف) وعرض عليهم دخول لبنان وطلب غطاء جوي منهم

– الشرع تواصل مع ماكرون بعد أن إرساله حاملة الطائرات شارل ديغول وطلب منه تغطية من الجو ليدخل لبنان وفرنسا رفضت

– الشرع تواصل مع دول الخليج وطلب منهم تمويل غرفة عمليات مشتركة وهو يكون بندقية للإيجار يحرك جيشه في كل مكان وكان الرد بالرفض

– الأردن خائف جداً من دخول الحشد برياً من العراق وطلب من الشرع أن يصد الحشد إن دخل

للعلم الأردن لا تثق بالشرع وتقول لديه جهاديين يمكن أن يصدرهم لنا في أول خلاف معه

لماذا يستميت الشرع لدخول لبنان :

١- ليؤخر مشروع التغيير الذي سيفرض عليه ( مناف طلاس)

٢- ليقدم ورقة اعتماد جديدة له بعدما أبلغوه بفشله في أداء المهام المطلوبة منه

٣- ليهرب من الاستحقاق الداخلي حيث الوضع الاقتصادي كارثي وهو وعد بسنغافورة وبرج ترامب وميترو ، صار حلم الناس تعود للبطاقة الذكية

مخاوفه:

١- يخشى من فشله العسكري إن دخل

٢- لم يستجب له كثير من تشكيلاته العسكرية

٣- يخشى من وقعه بفخ مثل السويداء والحسكة

٤- سيدخل الحشد إلى دير الزور بمجرد دخوله إلى لبنان

٥- ستقصف ايران دمشق والبنى التحتية السورية

– أنا أقول لك سيوقعونك في فخ وكبير احذر ذلك

الأمريكان قالوا له ادخل ليس لدينا مشكلة

والاسرائيليون قالوا هذا جيد يحمل عنا المحور الشمالي من لبنان

– الشعب اللبناني لديه ذكرى سيئة مع الجيش السوري وسينظرون له احتلال

– أمريكا واسرائيل تغريك بالدخول كما أغرت صدام حسين بدخول الكويت

– كما حولوا نصرك في دير الزور لهزيمة لك في الحسكة سيحولون أي إنجاز لك في لبنان ( إن تحقق) لهزيمة ساحقة لك في سوريا

الذين يرون الشرع ولي أمر أين الشورى في هكذا قرار

ما موقفكم غداً عندما يعود كل يوم ٤٠-٥٠ جندي سوري بالتوابيت

هذا حزب الله وليس فلول النظام وقسد

اسألوا اسرائيل عن إنزالها الأخير في النبي شيت كم تكبدت خسائر به

ومن يرى الشرع رئيساً كيف تسمحون له باتخاذ قرارات مصيرية تودي بسوريا المهالك

أنتم يا حاشية الشرع من وزراء وشرعيين هل لهذه الدرجة صرتم مجرد واجهات تطأطئون رؤوسكم على كل قرار يأخذه ؟

هل عرفتم لماذا الشرع يصرّ على عدم تعيين أي كفاءة ؟

هو يريد كل من حوله شخصيات ضعيفة طراطير لا رأي لهم ولا مشورة فقط يقولون له حاضر سيدي وأمرك مولانا

لو كان هناك مثلاً لجنة دستورية ورقابية وضباط أكفاء لكانوا فوراً منعوه وقالوا له هذا انتحار

مشكلة وحرب بين حزب الله واسرائيل فخار يكسر بعضه نحن ما خصّنا

ثم اسرائيل هي مضطرة تنهي الحزب فلم تحمل عنها هذا الحمل من دماء شبابنا

وأنتم يا أهالي عناصر الجيش والأمن قد رأيتم كيف غرروا بأبناءكم في الساحل والسويداء والحسكة

أنتم فقدتم أبناءكم وتفطرون في رمضان بدونهم بينما الشرع والشيباني وباقي الجوقة يتنعمون مع عوائلهم المناسف وما لذ وطال وفنادق وسياحة

حتى تركوا أبناءكم في الأسر ثم تصالحوا مع قسد وأطلقوا سراح مجرمي النظام وعقوا الصفقات مع الهجري ولسان حالهم يقول

شعب بهيم يقدم أبناءه فداءً لنا ونحن نتنعم بالسلطة والمناصب والمال

حالياً الشرع متردد

إن دخل لبنان يخشى من وقوعه في فخ جديد

وإن لم يدخل يخشى أن يضيع فرصة اعتماد جديدة له وسيأتي التغيير عليه

هو في كلا الحالتين خسران

لاحظوا هو بوصلته كيف أحمي نفسي على هذا الكرسي ولهذا الهدف يسلك كل وسيلة

ليس بوصلته مصلحة سوريا أو حكم الشريعة في هذه المسألة هل

جائزة

ممكنة

فيها مصلحة أم مفسدة

سيذكر التاريخ القريب أن أكبر جريمة ارتكبت في حق سوريا هو تفويض قادة الفصئل الفشلة للشرع مما جعله يستفرد بكل قراراتها من مصلحة شخصية له.

در این جنگ تحمیلی رمضان ۱۴۰۴ش بر دارالاسلام ایران ما می‌جنگیم برای صلح؛کفار محارب خارجی آتش بس می خواهند برای جنگ

به قلم: ابواسامه محمود

بسم الله

در شریعت الله جنگ هرگز هدف نیست؛ بلکه راهی (شاید آخرین راه) برای دفاع از حقی که الله نازل کرده و گسترش آن در زمین، عدالت و امنیت واقعی برای انسان‌های حق طلب و همسو با حق است.

قرآن کریم به روشنی نشان می‌دهد که اصل در روابط انسانی چنین صلح، عدالت و آرامشی است. خداوند می‌فرماید: «وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ»؛ اگر آنان به صلح گرایش نشان دادند، تو نیز به صلح گرایش پیدا کن و بر خدا توکل نما* (انفال/ ۶۱). این آیه نشان می‌دهد که اسلام با آنکه آغازگر جنگ بر مانعین حق است اما هرجا امکان صلحی واقعی و عادلانه بر اساس شریعت الله فراهم باشد، آن را می‌پذیرد.

اما قرآن در کنار دعوت به صلح، مسلمانان را نسبت به «فریب و نیرنگ دشمن» نیز آگاه می‌کند. تاریخ نشان داده است که گاهی قدرت‌ها و جریانهائی خاص از شعار صلح، مذاکره و آتش‌بس سخن می‌گویند، اما در پس این سخنان، اهدافی دیگر نهفته است. قرآن کریم درباره چنین رفتارهایی هشدار می‌دهد: *«وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ قَالُوا إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ، أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَٰكِن لَّا يَشْعُرُونَ». آنان هنگامی که از فسادشان نهی می‌شوند، می‌گویند ما اصلاح‌گر هستیم؛ در حالی که در حقیقت همان مفسدان‌اند، اما خود نمی‌دانند.* (بقره/ ۱۱).

از این منظر، تفاوت بزرگی میان «صلحِ حقیقی» و «صلحِ فریبکارانه» وجود دارد. صلح حقیقی بر اساس شریعت الله و عدالت، صداقت و احترام متقابل استوار است؛ اما صلح فریبکارانه، پوششی برای بازسازی قدرت، آماده‌سازی برای سلطه و مقدمه‌ای برای جنگی تازه است. قرآن مؤمنان را فرا می‌خواند که هم اهل صلح باشند و هم اهل بصیرت؛ هم ضمن رعایت اصول و مبانی شریعت الله در دیپلماسی و روابط خارجی با دشمنان دست صلح را بفشارند و هم از مکر و فریب دشمنان غافل نشوند.

در نگاه قرآن، قدرت و آمادگی نظامی نیز بخشی از راه حفظ صلح و مهمترین عامل بازدارنده است. خداوند می‌فرماید: «وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ… تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ». یعنی تا آنجا که می‌توانید توان و قدرت فراهم کنید تا دشمنان خدا و دشمنان خود را از تجاوز بازدارید.* (انفال/ ۶۰)؛

این تنها مانور و آمادگی برای شروع جنگ بر مانعین حق نیست، بلکه علاوه بر آن برای جلوگیری از جنگ است و حالت بازدارندگی دارد؛ زیرا وقتی قدرت و اراده ی دفاع وجود داشته باشد، دشمن کمتر به فکر تجاوز می‌افتد.

بنابراین، حکمت مقاومت در منهج اسلامی نیز همین است: قوی شدن و ایستادگی برای حفظ صلح عادلانه بر اساس اصول و مبانی شریعت الله.

ما برای شروع یا گسترش جنگ با کسانی که با ما در صلح هستند نمی‌جنگیم؛ ما می‌جنگیم تا ظلم جنگ طلبان فاسد و فاسد کننده ای چون رژیم صهیونیستی و آمریکای جنایتکار متوقف شود، تا امنیت برای کسانی که در شریعت الله لایق امنیت هستند برقرار بماند و تا این انسانهای شایسته ی امنیت در سایه ی عدالت اسلامی زندگی کنند. در این نگاه، جنگیدن نیز در واقع دفاع از صلح حقیقی است.

در این صورت هم اکنون که می بینید که دارالاسلام ایران در جریان این جنگ تحمیلی آمریکا و صهیونیستها در رمضان ۱۴۰۴ش بر ادامه ی جنگ با این کفار محارب و اشغالگر خارجی تاکید دارند به این معنی است که ما برای صلح خواسته شده در شریعت الله می‌ایستیم، برای صلح مقاومت می‌کنیم و اگر ناچار شویم، برای حفظ صلح می‌جنگیم؛ اما کفار محارب آمریکائی – صهیونی که از صلح و آتش بس سخن می‌گویند تا راهی برای سلطه و جنگ تازه بگشایند، همان کسانی هستند که قرآن درباره‌شان هشدار داده است.

مؤمنان باید هم دل در گرو صلح حقیقی و شرعی داشته باشند و هم چشمانی بیدار برای شناخت صلح فریبکارانه؛ مؤمن نه جنگ‌طلبِ بی‌دلیل است؛ نه ساده‌لوح که فریب شعار دروغین صلح را بخورد؛ چون ما برای صلح حقیقی می‌جنگیم؛ اما دشمنان گاه از صلح و آتش بس سخن می‌گویند تا راهی برای آغاز جنگی دیگر بگشایند.