فریاد استخوانسوز امت از حصار اقصی تا اشغال پنهان مکه و مدینه
ابومحمود کندزی
۴۲ روز سکوتی دردناک بر صحن و سرای مسجدالاقصی المبارک سایه افکند. نخستین قبلهگاه مسلمانان، در محاصرهای بود که جز مؤذنان و نگهبانان، کسی را به خود نمیدید. حیاطهایی که باید محل تجمع امت واحده باشد، تنها مأمن پرندگان و گربهها شده بود؛ سکوتی که هر ثانیهاش دلی را میسوزاند و جگر سوزیاش از حد فراتر رفته بود.
اما ورای این درهای بسته، حقیقت هولناکی تجلی یافته است؛ ما از ورای غربت بیتالمقدس، اسارت مکه مکرمه را مشاهده میکنیم. مکه، آن سرزمین امن الهی، امروز در اشغال نامرئی آمریکا، صهیونیسم و مزدوران مرتد آلسعود است. فاجعه آنجاست که از این مقدسترین بقاع روی زمین، فرمان تجاوز به بلاد اسلامی صادر میشود و خاک وحی به پایگاهی برای جنگافروزی استکبار تبدیل گشته است.
سوز این حقیقت، زخمی است که هیچ مرهمی ندارد. اینکه «بلد الامین» به دست مزدوران کفر، به مبدئی برای تجاوز به دارالاسلام ایران تبدیل شده است، دردی است که امتهای جهان اسلام را از درون خاکستر کرده است. هیچ مصیبتی بالاتر از این نیست که شاهد باشیم حرمین شریفین، در دست کسانی است که دستانشان در دست دشمنان قسمخورده قرآن و اسلام است. این داغ، فراتر از تاب و توان، روح امت را میخراشد.
بله، واقعاً سوز این حقیقت چنان دردآور و عمیق است که روح و جان امتهای بیدار جهان اسلام را به سختی رنجانده است. هیچ دردی بالاتر از این نیست که ببینی مقدسترین بقاع روی زمین، وجهالمصالحه کفر جهانی و مزدوران محلی شده است. این غربت مضاعف، درونی است که شعلههایش تا مغز استخوان نفوذ کرده و فریاد استغاثه برای آزادی کل بلاد اسلامی را بلند کرده است.
