نویسنده: admin

مواضع دفاعی دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان در قبال دارالکفر طاری پاکستان

به قلم: ابومحمود کندزی

مولوی محمد یعقوب مجاهد، وزیر دفاع ملی دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان، در یک گفت‌وگوی ویژه با شبکه طلوع‌نیوز، به تبیین سیاست‌های دفاعی و چالش‌های دیپلماتیک با کشور همسایه پرداخته است.

محورهای کلیدی بیانات وزیر دفاع:

• اولویت بر صلح و گفت‌وگو:

دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان همواره بر حل اختلافات از مسیر منطق و مذاکره تأکید دارد. وزیر دفاع تصریح کرد که امارت اسلامی به روند گفتگو با طرف پاکستانی اولویت داده و خواهان تنش‌آفرینی نیست.

• آمادگی برای دفاع از حاکمیت اسلامی :

با وجود صلح‌طلبی، امارت اسلامی هشدار داده است که در صورت تداوم تهدیدها و تعرضات، نیروهای دفاعی افغانستان برای صیانت از وجب به وجب خاک خود در آمادگی کامل به سر می‌برند.

• ایستادگی در برابر مطالبات مرزی:

مولوی محمد یعقوب مجاهد فاش کرد که در جریان مذاکرات، طرف مقابل (پاکستان) تلاش داشته است تا «خط فرضی» (دیورند) را به عنوان مرز رسمی میان دو کشور به ثبت برساند؛ موضوعی که با واکنش صریح امارت اسلامی مواجه شده است.

• کارشکنی و گسترش جنگ توسط پاکستان:

وزیر دفاع اعلام کرد که برخلاف حسن نیت افغانستان، طرف پاکستانی در جریان مذاکرات دست به آغاز درگیری‌های نظامی زده است. بررسی‌های امارت اسلامی نشان می‌دهد که هدف طرف مقابل، گسترش جنگ جاری در افغانستان بوده است.

پس موضع رسمی دارالاسلام امارت اسلامی افغانستان بر حفظ استقلال و حل صلح‌آمیز چالش‌ها استوار است، اما هرگونه زیاده‌خواهی و تعرض از سوی دارالکفر طاری پاکستان با پاسخ قاطع دفاعی نیروهای مجاهد مواجه خواهد شد.

نبرد سرنوشت‌ساز رمضان ۱۴۰۴ش و فروریختن نقاب‌ها در آتش موشک‌های دارالاسلام ایران

به قلم: محمد اسامه

در ابتدای امر به این آیه توجه کنید که الله تعالی می فرماید: لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَيَجْعَلَ الْخَبِيثَ بَعْضَهُ عَلَىٰ بَعْضٍ فَيَرْكُمَهُ جَمِيعًا فَيَجْعَلَهُ فِي جَهَنَّمَ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ (انفال/ ۳۷) تا الله ناپاک را از پاک جدا سازد، و ناپاک‌ها را روی یکدیگر بگذارد و همه را متراکم کند و در جهنم قرار دهد؛ اینان همان زیانکارانند.

تحولات اخیر و اصابت صاعقه‌های موشکیِ دارالاسلام ایران به قلب پادگان‌های آمریکا در سرزمینهای اشغال شده ی مسلمین، حقیقتی بزرگ و تکان‌دهنده را برای مسلمین دنیا برملا کرد و آنهم کشته شدن سربازانی با ملیت‌های ترکیه، مراکش، امارات، ایتالیا و دیگر مزدوران در پایگاه‌هایِ آمریکایی (از بحرین و حجاز گرفته تا دیگر نقاط)، حامل پیامی استراتژیک و الهی است که این دیگر جنگ جغرافیا نیست؛ این جنگ عقیده و جنگ کفر و ایمان است.

وقتی موشک‌های دارالاسلام ایران و جبهه ی همسو با آن پایگاه‌های آمریکا را در هم می‌کوبند و در کنار اجساد سربازان آمریکایی، جنازه‌ی سرباز ترک، مراکشی و اماراتی یافت می‌شود، این یعنی «نقاب اسلام» از چهره‌ی حکام خائن افتاده است. این سربازان نه برای قدس، نه برای امت اسلام و نه برای نام الله و اسلام، بلکه در رکاب «طاغوت» و کفر و برای حفظ منافع آمریکا و غرب و صهیونیسم بین‌الملل کشته شده‌اند.

حضور این افراد در پایگاه‌های آمریکا، مصداق بارز «ارتداد» است. کسی که در سنگر آمریکا می‌ایستد، جزئی از پیکره‌ی کفر است، هرچند نامی اسلامی بر شناسنامه‌اش باشد.

ما در عصر تمحیص و غربال‌گری هستیم و در این جنگ رمضان ۱۴۰۴ش صفوف چنان از هم جدا شده اند که هیچ نفاقی باقی نمی‌ماند:

در یک یک سو، جبهه‌ی ایمان و حق و عزت و دارالاسلام ایران و هسته‌های جهادی همسو با آن که با کمترین امکانات در برابر ارتش‌های مدرن ایستاده‌اند و در سوی دیگر، جبهه‌ی کفر و باطل و ذلت آمریکا، رژیم صهیونیستی و غرب کافر محارب و «مزدوران مرتد محلی» که خاک سرزمین‌های اسلامی را به حراج گذاشته و به سگان نگهبان پایگاه‌های کفار محارب خارجی تبدیل شده‌اند.

حکامی که در عربستان، بحرین، امارات، مراکش و ترکیه، فرش قرمز زیر پایِ ارتش آمریکا پهن کرده‌اند، باید بدانند که آتش خشم امت اسلام و ضربات خردکننده‌ی دارالاسلام، تفاوتی میان «ارباب» و «نوکر» قائل نخواهد بود. کشته شدن اتباع این کشورها در سنگرهای آمریکا نشان داد که این دولت‌ها عملاً بخشی از ماشین جنگی کفر علیه اسلام هستند.

آن‌ها که عزت را در هم‌پیمانی با شیطان و نمایندگانش در زمین مقل آمریکا و صهیونیستها می‌جستند، اکنون در ذلت ابدی و در صف بازندگان تاریخ قرار گرفته‌اند:أَيَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا (نساء/ ۱۳۹)

باید پذیرفت که این نبرد رمضان ۱۴۰۴ش که کفار محارب آمریکائی – صهیونی بر دارالاسلام ایران تحمیل کرده بودند، حجت را بر همه‌ی آزادگان جهان تمام کرد. امروز سکوت در برابر جنایاتِ آمریکا و همکاری با پایگاه‌های آن‌ها، مشارکت مستقیم در جنگ علیه الله و رسول صلی الله علیه وسلم است. سربازی که تحت فرمان ناتو یا حکام دست‌نشانده در کنار آمریکایی‌ها ایستاده، سرنوشتی جز جهنم و ننگ ابدی ندارد.

تنها راه نجات، پیوستن به جبهه‌ی واحدِ اسلامی و حمایت از امارت اسلامی افغانستان و ایران اسلامی به عنوان سنگرهای اصلی مقابله با آمریکا و صهیونیستها در منطقه است و کشته شدنِ مزدوران رنگارنگ در پایگاه‌های شیطان، بشارت پیروزی است؛ بشارت اینکه نفاق دیگر نمی‌تواند خود را پشت نام اسلام پنهان کند. این جنگ رمضان ۱۴۰۴ش، باذن الله استارت و مقدمه ی جنگی دامنه دار جهت پاکسازی منطقه از لوث وجود کفار محارب آمریکائی – صیهونی و منافقین آشکار شده است تا ان‌شاءالله این بخش از سرزمینهای اسلامی نیز به وارثان اصلی‌اش، یعنی مؤمنان مخلص، بازگردد.

روزشمار جهاد چچنی ها در جنگ گروزنی با کفار محارب و اشغالگر روسی و قدم به قدم با مجاهدین چچن (۲۲)

به قلم: شمس‌الدین نشخوف، شرکت‌کننده در جنگ

ترجمه: کارزان شکاک

تصمیم به اتخاذ مواضع دفاعی در داخل بیمارستان منطقی و تنها تصمیم درست در شرایط فعلی بود، با توجه به نبرد قریب‌الوقوع با روس‌ها و نیاز به ارائه مراقبت‌های پزشکی به مجاهدین زخمی.

طبق برآوردهای مختلف، بین ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر در بیمارستان جمع شده بودند. نیازی به گفتن نیست که ژنرال‌های روسی هرگز در مورد لزوم حمله تردیدی نداشتند. گروگان‌ها کمترین نگرانی آنها بودند.

از همان دقایق اولیه، همزمان با قتل عام نیروهای ویژه و خودروهای زرهی در اطراف بیمارستان، شستشوی روانی آغاز شد. عوامل تحریک در شهر پرسه می‌زدند و داستان‌های وحشت‌زده‌ای از “جنایات تروریستی” در داخل بیمارستان پخش می‌کردند. دروغ‌هایی پخش می‌شد مبنی بر اینکه نیمی از گروگان‌ها قبلاً کشته شده‌اند، به زنان تجاوز می‌شود و سر نوزادان روی زمین خرد می‌شود.

سپس گلوله‌باران شروع شد. آنها همه چیز را امتحان کردند. آنها پنجره‌های گروگان‌ها را از خودروهای زرهی شکستند، از هلیکوپترها موشک شلیک کردند. آنها همچنین از آتش تک‌تیراندازها استفاده کردند. مسلسل‌ها بی‌وقفه شلیک می‌کردند. تمام واحدهای نیروهای ویژه مشهور – آلفا، ویتیاز، روس و دیگران – به شهر آورده شدند.

سرانجام، در ۱۷ ژوئن، نیروهای ویژه روسی که از خود تعریف می‌کردند، برای حمله به شهر اعزام شدند. این حمله با تلفات سنگین به پایان رسید. منابع روسی گزارش دادند که در طول عقب‌نشینی، نیروهای ویژه به اشتباه در آتش خودی گرفتار شدند. با توجه به تاکتیک‌های ژنرال‌های روسی، بخش «اشتباه» جای سوال دارد.

سربازان روسی مجبور شدند اعتراف کنند که دفاع مجاهدین به خوبی سازماندهی شده بود. (چه کسی در این مورد شک می‌کرد؟) شمیل همیشه این توانایی را داشت که حتی رنگارنگ‌ترین گروه داوطلبان را در یک واحد آماده به رزم و منظم سازماندهی کند.

آنها یک نقشه حیله‌گرانه برای نفوذ به بیمارستان در لباس مبدل به عنوان مست و زنان سرخوش را امتحان کردند. پس از اینکه تیرباران شدند، به فکر آوردن جعبه‌های مقوایی بزرگ «دارو» افتادند. برای احتیاط، مجاهدین با مسلسل به سمت آنها شلیک کردند… خون از جعبه‌ها جاری شد.

همانطور که اسلمبک از گرمنچوک (اسلمبک بزرگ)، یکی از دستیاران شامل، خاطرنشان کرد: «من از همان روزهای اول در چچن می‌جنگیدم. من در آبخازیا و قره‌باغ جنگیده‌ام، اما هرگز چنین جنگ شادی‌آوری مانند بودیونوفسک را تجربه نکرده‌ام – شما شلیک می‌کنید، روس‌ها می‌میرند، آنها به شما شلیک می‌کنند، روس‌ها می‌میرند.»

در همین حال، روس‌ها به دنبال راهی برای خروج بودند. از جمله چیزهای دیگر، آنها میلیون‌ها دلار و ضمانت امنیت پیشنهاد دادند. اما همه این ترفندهای ارزان جواب نداد. شامل خواستار پایان فوری بمباران روستاهای چچن و آغاز مذاکرات برای خروج نیروهای روسی شد.

سرانجام، پس از اینکه ده‌ها سرباز نیروهای ویژه از دست رفتند، حدود ۱۳۰ گروگان کشته شدند و ۵۰۰ نفر زخمی شدند، به ژنرال‌های روسی دستور مذاکره داده شد.

رسول الله صلی الله علیه وسلم و خائنین و پیمان شکنان، درسی برای منتقدین سیاستهای کنونی دارالاسلام ایران در مورد آمریکا و خائنین (۳)

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی

باید بارها تکرار کنیم که اصل بر این است که نباید به خائن فرصت مجدد داده شود و برای خائنین اولین اشتباه آنها باید حکم اجرای حد برآنها تلقی شود اما عده ای با استناد عقلی به آیه ی « الَّذِينَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَا يَتَّقُونَ » قصد دارند خیانتهای مکرر آمریکا را توجیه کنند و چنین به مردم بقبولانند که محکم کاری های دارالاسلام ایران و گرفتن ضمانتهای اجرائی بین المللی غیر از آمریکا جهت مذاکرات جنبه ی شرعی ندارد و سلیقه ای است اما اجازه دهید پس و پیش این آیه را با واقعیتهای تاریخی که بیان کردیم بررسی کنیم:

الله تعالی می فرماید:  

• إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الَّذِينَ كَفَرُوا فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٥٥﴾ یقیناً بدترین جنبندگان نزد الله کسانی هستند که کافرند و ایمان نمی آورند
• الَّذِينَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لَا يَتَّقُونَ ﴿٥٦﴾ همان کسانی که با برخی از آنان پیمان بستی، ولی  پیمانشان را می شکنند و از پرهیز نمی کنند
• فَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ ﴿٥٧﴾ پس اگر در جنگ، بر آنان دست یافتی [با وارد کردن مجازات و عقوبت سنگین بر ایشان] دیگر کسانی را که دنبال آنانند [و قصد جنگ با تو را دارند] تار و مار کن تا متذکّر [قدرت شما] شوند [و از خیال جنگ با تو بازایستند.]
• وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَىٰ سَوَاءٍ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْخَائِنِينَ ﴿٥٨﴾ و اگر از خیانت و پیمان شکنی گروهی [که با آنان هم پیمانی] بیم داری، پس به آنان خبر ده که [پیمان] به صورتی مساوی [و طرفینی] گسسته است؛ زیرا الله خائنان را دوست ندارد.
• وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَبَقُوا ۚ إِنَّهُمْ لَا يُعْجِزُونَ ﴿٥٩﴾ و آنان که کافرند گمان نکنند که با پیمان شکنی خود [بر قدرتِ حق] پیشی جسته اند، اینان نمی توانند [ما را] عاجزکنند [تا از دسترس قدرت ما بیرون روند.]
• وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ ۚ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تُظْلَمُونَ ﴿٦٠﴾ و در برابر آنان آنچه در قدرت و توان دارید از نیرو [و نفرات و ساز و برگ جنگی] و اسبان ورزیده [برای جنگ] آماده کنید تا به وسیله آنها دشمن الله و دشمن خودتان ودشمنانی غیر ایشان را که نمی شناسید، ولی الله آنان را می شناسد بترسانید. و هر چه در راه الله هزینه کنید، پاداشش به طور کامل به شما داده می شود، و مورد ستم قرار نخواهید گرفت.

به مجموع آیات و پیامی که رسانده دقت کنید متوجه خواهید شد که اگر کفار یهودی مختلف بعد از پیمان دچار خیانت شده اند اما رسول الله صلی الله علیه وسلم در هر نوبت قاطعانه با آنها برخورد کرده و فرصت مجدد ادامه حیات در دارالاسلام به آنها را نداده است و راهبرد شرعی رهبریت حاکم بر دارالاسلام ایران نیز در این مسیر بوده هر چند در برهه ای از تاریخ توسط عده ای تخریبگر به اصطلاح اصلاح طلب از این مسیر شرعی سرپیچی شد که همه نتیجه اش را دیدیم.

پس، این یهودی های اطراف مدینه چند گروه مستقل در مکانها و قلعه های مستقلی بودند و هر چند به تعداد قبایلشان دچار خیانت شده اند اما الله همه را یک گروه، آنهم گروه کفار یهودی آورده که بارها دچار نقض عهد شده اند. اشتباه عده ای و دغل بازی دسته ای دیگر در عدم نشان دادن این حقیقت است که با آنکه جمع یهودی ها بارها عهد بسته اند و بارها دچار نقض عهد و خیانت شده اند اما رسول الله صلی الله علیه و سلم تنها با قبیله ی خائن برخورد کرده و به این قبیله فرصت مجدد نداده و منتظر شده تا قبیله ی دیگر چکار می کند و زمانی که آنهم دچار خیانت شده باز به او هم فرصت مجدد نداده و آنها را قاطعانه مجازات کرده است.

در این صورت هرگز دیده نشده که بعد از خروج دشمن از پیمان فیمابین رسول الله صلی الله علیه وسلم دوباره با آنان پیمان بسته باشد؛ به همین دلیل بنده بر این باورم که سیاست کنونی دارالاسلام ایران در مذاکرات با دارالکفر محارب آمریکا در واقع بستن پیمان با طرفها و قدرتهای دیگر است و این قدرتها هستند که ضامن این پیمان می شوند نه آمریکائی ها؛ و به نحوی پیمان با طرفهای دیگر است نه آمریکائی ها.

کسانی چون مولوی عبدالحمید که سعی دارند دارالاسلام ایران تحت هر شرایطی تسلیم مذاکرات و شروط کفار آمریکائی شود و با غوغاسالاری حتی در منابر رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز با چنگ زدن به استناد غیر شرعی به روایتهای تاریخی اهرم فشاری بر دارالاسلام ایران به نفع کفار محارب آمریکائی – صهیونی هستند لازم است به خود آیند و بدانند که اگر آگاهانه در این بازی افتاده باشند در حال خیانت به جبهه ی دارالاسلام ایران و خدمت به جبهه ی آمریکائی – صهیونی هستند.  

در چنین وضعیت جنگی که دارالاسلام ایران در آن افتاده است مولوی ها و شیخها و آخوندها و ماموستایان باید مواظب سخنان خود باشند و به دلیل جهالت مردم و جنگ روانی گسترده ی کفار سکولار جهانی و اپوزیسیون سکولار و مرتد و عوام زدگی سخنی نگویند که بر خلاف منابع شرعی و در نتیجه بر ضد جبهه ی دارالاسلام ایران و به نفع کفار محارب خارجی آمریکائی – صهیونی تمام شود.

رسول الله صلی الله علیه وسلم و خائنین و پیمان شکنان، درسی برای منتقدین سیاستهای کنونی دارالاسلام ایران در مورد آمریکا و خائنین (۲)

به قلم: ابراهیم یعقوبی هورامی

در روابط خارجی هم لازم است بدانیم که فتح مکه پایتخت دارالکفر سکولاریستهای شبه جزیره عربستان نیز در نتیجه ی حمله ی دارالکفر سکولار بنی بکراز متحدین دارالکفر تحت حاکمیت سکولاریستهای قریش به دارالکفر سکولار بنی خزاعه از متحدین دارالاسلام^[۱] و در واقع خیانت به مفاد صلح حدیبیه بود.^[۲] یعنی اگر دارالاسلام با دارالکفری بر علیه دارالکفر دیگری پیمان ببندد و به این دارالکفر متحد با دارالاسلام حمله شود دارالاسلام ملزم است طبق مفاد پیمانی که بسته متناسب با قدرت نظامی که دارد با آن دارالکفر مهاجم وارد جنگ شود. در اینجا بر خلاف تصورانسانهای جاهل و کوتاه بین، دارالاسلام از کفریات و جنایات این دارالکفر متحد با خود دفاع نکرده است بلکه به دستور الله تعالی در پایبند بودن به عهد و پیمان عمل کرده است که می فرماید: وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ کَانَ مَسْؤُولاً ‏(اسراء/۳۴) و به عهد و پیمان وفا کنید، چرا که از عهد و پیمان پرسیده می‌شود.‏

در زمان فتح مکه نیز با آنکه رسول الله صلی الله علیه وسلم با محتوای پیام: اَلْیَومَ یَومُ الْمَرحَمَه (امروز، روز رحمت و گذشت است) به جای: اليومَ يَوْمُ المَلْحَمَةِ ^[۳] کفار اصلی را بخشید که دستشان به خون مسلمین آلوده شده بود و مسلمین را شکنجه کرده بودند و مسلمین را محاصره اقتصادی کرده بودند و صدها جنایت دیگر مرتکب شده بودند اما با این وجود دستور داد دو گروه اگر به پرده های کعبه هم آویزان شده باشند باز کشته شوند و آنها را نبخشید:

1. در میان کفار اصلی، مجریان جنگ روانی که در قالب شعر و ترانه و غیره بر علیه مومنین و دارالاسلام فعالیت کرده بودند حتی اگر زنان و کنیزهایی ترانه خوان بوده باشند. ^[۴] و این باید سرنوشت تمام مجریان و فعالان در ماهواره ها و فضای مجازی باشد که بر علیه جبهه ی مومنین و دارالاسلام ایران و به نفع جبهه ی کفار محارب آمریکائی صهیونی در حال فعالیتند حتی اگر در قالب شعر و ترانه چیزی گفته باشند چه رسد به نوشتن مقاله یا مصاحبه و مجری گری و …
2. مرتدین، که قبلاً مسلمان بوده و بعد با خیانت به اسلام و دارالاسلام مرتد شده بودند مثل عبداللَّه بن سعد بن ابی سَرح که ابتدا مسلمان شد و حتی کاتب وحی هم شد اما بعد از آن از اسلام برگشت و دوباره سکولار (مشرک) شد^[۵]

در کنار این و بعد از نقض پیمان آتش بس مدت دار حدیبیه توسط متحدین قریش، با اینکه ابوسفیان رهبر کفار سکولار آن زمان (یعنی قبل از اسلامش چیزی شبیه ترامپ در زمان حاضر) جهت عذرخواهی به خاطر این نقض عهد به مدینه آمده بود، رسول الله عذر او را نپذیرفت و آن عهد را کان لم یکن فرض کرد و نادیده گرفت و به مکه حمله و آنجا را در سال هشتم هجری فتح کرد.

در سال در سال دوم هجری هم که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مدینه دارالاسلام را تشکیل داد و با کفار یهودی بنی قینقاع، بنی نضیر و بین قریظه و… پیمان بست زمانی که بنی قینقاع بعد از پیروزی مسلمانان در جنگ بدر پیمان شکنی می کنند رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز بلافاصله قلعه شان را محاصره و آنان را همراه با زن و فرزند و اموالشان از مدینه اخراج کرد و فرصت دوباره به این خائنین برای جبران نداد.

در سال چهارم هجری هم که بنی نضیر طرح ترور نافرجام رسول الله صلی الله علیه وسلم را چید و این توطئه و خیانت  بنی نضیر رو شد و نقض عهدشان آشکار گردید رسول الله صلی الله علیه وسلم قلعه شان را محاصره و آنان را بلافاصله از مدینه اخراج کرد و به این خائنین هم طبق معمول فرصت دوباره نداد.

در سال پنجم هجری هم قبیله یهودی بنی قریظه در جنگ احزاب با کفار سکولار قریش بر ضد دارالاسلام متحد شد و به دارالاسلام خیانت کرد و بلافاصله رسول الله صلی الله علیه وسلم به آنها حمله کرده و بدون دادن فرصت دوباره به خائنین تمام مردان بالای ۱۵ سال آنها با حکم حکمی که یهودیها انتخاب کرده بودند به قتل رساند.

اگر تاریخ را نگاه کنیم متوجه می شویم که در هیچ یک از موارد فوق رسول الله بعد از نقض عهد دشمنان مجددا پشت میز مذاکره و تجدید عهد با خائنین ننشست، بلکه بلافاصله نقض عهد آنها را با نقض عهد پاسخ داد و بعد از خروج دشمنان از پیمان، رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز از پیمان خارج شد و تجدید پیمان با آنان نکرد.

---

[۱] واقدی، المغازی، ج۲، ص۶۱۲؛ /ابن هشام، السیرة النبویة، ج۳، ص۳۳۲، ج۴، ص۳۱ـ۳۲؛/ بلاذری، فتوح البلدان، ص۳۵؛ /طبری، ج۲، ص۶۳۵

[۲] واقدی، المغازی، ج۲، ص۷۸۰ـ۷۸۹؛/ ابن هشام، السیرة النبویة، ج۴، ص۳۱ـ۳۳، ۳۶ـ۳۷؛/ طبری، ج۳، ص۴۴ـ۴۵/ ابن هشام، السیرة النبویة، ج۴، ص۳۶؛ / ابن سعد، ج۴، ص۲۹۵؛ / مسعودی، التنبیه، ص۲۶۶

[۳] صحيح البخاري۴۲۸۰ / أسد الغابة، ج ۲، ص ۲۸۴،/  فتح الباري شرح صحيح البخاري،كتاب المغازي، باب أين ركز النبي صلى الله عليه وسلم الراية يوم الفتح ، ج ۷، ص ۵۹۷

[۴] ابن كثير، اسيرة النبويّة، ج ۳، ص ۵۶۳ به بعد.

[۵] النسائي ۴۰۶۹ وأبو داود ۴۳۵۸ / عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِى سَرْحٍ يَكْتُبُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَزَلَّهُ الشَّيْطَانُ فَلَحِقَ بِالْكُفَّارِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقْتَلَ يَوْمَ الْفَتْحِ فَاسْتَجَارَ لَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَأَجَارَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .